Jeugdschrijfster Joyce Pool geeft les op een middelbare school, misschien dat ze daarom in Blauw zo goed de sfeer kan treffen van de koortsachtige opwinding in een klas na een Grote Gebeurtenis.

Dit is er gebeurd: van de ene op de andere dag is het Koerdische meisje Senna niet meer op school verschenen. Ze is het land uitgezet. De hele klas heeft het er moeilijk mee. Vooral Bob, de branieschopper met het blauwe haar die verkering met haar bleek te hebben. En Nienke, de dochter van een politieagente die persoonlijk meewerkte aan de uitzetting van het gezin. In het lege huis van hun verdwenen klasgenoot vinden Bob en Nienke een dagboek van Senna. Daarin lezen ze over Senna's dubbelleven: op school een serieus, aangepast meisje dat heeft leren fietsen, thuis een dochter die zich verantwoordelijk voelt voor de zorgen van haar familie en droomt van het eten van haar grootmoeder. Samen met de hele klas proberen Nienke en Bob Senna op te sporen.

Joyce Pool schreef eerder twee historische jeugdromans: Vals Beschuldigd over een jongen die wordt verdacht van de moord op Willem van Oranje en Sisa over een blanke plantersdochter in het Suriname van 1712. Blauw is haar eerste jeugdroman die in deze tijd speelt en het lijkt soms alsof ze zich heeft moeten forceren het verhaal in het hier en nu te laten spelen: Nienke heeft dreadlocks en is een fanatiek skeeleraar, Bob heeft zijn haar blauw geverfd.

Blauw is geen subtiele roman. Pool vertelt het verhaal in vlakke lijnen en met vierkante emoties. Toch is Blauw de moeite waard, omdat vooral Pools dialogen zo levensecht aandoen. (`,,Weg!'', gilde ik. ,,Uit mijn kamer!'' ,,Goed'', zei mam. ,,Maar we moeten hierover praten. Ik wil niet dat je zo slecht over me denkt.'' ,,We willen allemaal wel eens wat niet! Senna, bijvoorbeeld, wilde niet weg!''') Pool heeft een gezicht gegeven aan een uitgezet gezin, een gezin zoals ze in het echte leven anoniem in de kranten voorbij komen. Het is misschien een wat vlak, maar wel een sympathiek gezicht.