|
Arnon Grunberg De heilige Antonio |
||
Wat Arnon Grunberg, schrijver van het boekenweekgeschenk De heilige Antonio, precies wilde met deze novelle, blijft tot op de laatste pagina onduidelijk. Vooral de lezer amuseren, een hoger doel had hij niet met Blauwe maandagen en Figuranten en dat zal ook wel gelden voor dit geschenk. Het najagen van dromen en illusies, daar draait het bij Grunberg opnieuw op uit.
In de novelle vertelt hij het verhaal van Paul en Tito Andino die met hun moeder Raffaella zes jaar geleden als immigranten in Amerika aankomen. Hun vader was 'een struikrover' die tijdens een inbraakpoging doodgeslagen wordt door de eigenaar 'die een knuppel van eucalyptushout naast zijn bed had liggen'. Rafaella verdient tegenwoordig de kost als serveerster in een koffiehuis, de twee zonen van 18 en 19 jaar zijn in dienst van een 'afhaal-Mexicaan'. Twee verhaallijnen lopen parallel. De jongens ontmoeten tijdens Engelse les een meisje van 19, Kristin Andrea, die voortdurend aangesproken wordt als de Kroatische. Zij prent Paul en Tito in dat ze op alles voorbereid is en heeft in haar postduiventas een mes om eventuele belagers aan te vallen. De Kroatische is aan het einde van de novelle wereldberoemd, maar om een wel heel speciale reden. Wereldberoemd wil ook Raffaella worden. Een minnaar, de rijke schrijver met de veelzeggende naam Ewald Stanislas Krieg, haalt haar over een bedrijf te starten onder de naam Mama Burrito. 'Vergeet niet,' houdt hij haar voor, 'Mama Burrito is niet alleen een burrito. Het is een droom, het is hoop op een beter leven. Ook al wordt die droom in een plastic bekertje geserveerd, met plastic bestek en een papieren servetje en wie weet met cola-light erbij, dan nog blijft het een droom.' De lezer is weer terug bij Figuranten, waarin soortgelijke plastic idealen worden nagestreefd. Zoals gebruikelijk in een boek praten de hoofdpersonen met elkaar. Niet dat ze iets te zeggen hebben, maar Grunberg moest nu eenmaal die 96 pagina's vullen. Raffaella houdt er wat filosofietjes op na over het hongerig houden van aanbidders, Paul en Tito bespreken de opdrachten die ze van de Kroatische moeten uitvoeren en de schrijver Krieg mag uitleggen waarom hij zo beroemd is in eigen land. 'Er is veel over mijn werk geschreven,' laat Grunberg zijn evenknie Krieg bedenken. 'De ene beweerde dat mijn onderwerp mijn stijl was, een ander dat ik helemaal geen onderwerp had, een derde dat mijn onderwerp verraad was.' Helemaal tegen het einde haalt de Kroatische de wereldpers met een gruwelijke moord. De Mama Burrito onderneming is op niets uitgelopen. De geheime wensen die iedereen heeft, zijn bij 'de heilige van het onmogelijke' (Antonio) ingeleverd. Dan mag 'de emotionele terrorist' Krieg een samenvatting geven van het voorafgaande. 'De verleiding als neurotische afwijking, seks als neurotische afwijking, contact als neurotische afwijking, schrijven als neurotische afwijking. Alles valt samen als het goed is, als het goed is.' Nee, het is niet goed. Wie gevoel heeft voor de slapstick-achtige humor van Grunberg zal zich kostelijk vermaken, maar voor de lezer die er nog niet van overtuigd is dat Grunberg een genie is, is zelfs het beperkte De heilige Antonio wederom een straf om uit te lezen. Arnon Grunberg: 'De heilige Antonio'. Boekenweekgeschenk. Uitgave van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse boek. |
||
|
|
||