Hans Goedkoop vergelijkt Het geheim in NRC-Handelsblad met een triosonate: "Je hoort drie stemmen, die elkaar drie delen lang afwisselen en aanvullen. De eerste is die van de vrouw waar het verhaal om draait, Wanda Wiericke, een pianiste die met optreden is gestopt toen ze een jaar of tien geleden reuma kreeg, maar die ineens besluit toch weer een piano in huis te nemen. De tweede stem is die van haar ex-man, die op hetzelfde ogenblik de inval krijgt haar voor het eerst sinds vele jaren op te zoeken, en de derde stem is van het verleden. Een basstem, als het ware, die van de geboorte van de pianiste opklimt naar het heden, om net als de ex-man in de laatste hoofdstukken bij haar aan te komen."
Goedkoop vraagt zich af waarom Wanda toch weer een piano in huis neemt. Hoe zal ze de muziek weer terugvinden? "Het enige wat ze nog kan doen," zegt Goedkoop, "is wat Enquist in haar po�zie voortdurend doet: het erge van de werkelijkheid dapper onder ogen zien.[...] Het leven onder ogen komen om er beter mee te kunnen leven - het is een grondbeginsel van haast elke vorm van therapie. Als ik me niet vergis, zie je hier tussen de regels iets van het gedachtengoed van de psychoanalytica die Enquist in het dagelijks leven is. Haar Wanda zal weer spelen als ze zich met de wereld kan verzoenen en daarom dient haar leven aan te sturen op een nuchtere, genezende erkenning dat de dingen zijn zoals ze zijn en anders niet."
De onthulling van het centrale geheim in het boek levert volgens Goedkoop niets op: "Net zomin als het me voor de onthulling opviel, gaf het me daarna een heel nieuw inzicht. Ik geloof zelfs dat ik het maar liever niet onthuld gezien had, want [...] het maakt het voorafgaande vrijwel triviaal. Het brengt de eigenaardigheden in het leven van de pianiste terug tot ��n enkele oorzaak, ��n gebeurtenis in het verleden die alles verklaart. Haar verhaal gaat daarmee niet meer over een persoon als u en ik, de menselijke staat, het doet verslag van een geval, een case-history die tot voldoening van de therapeut nog is gaan kloppen ook."

Frank van Dijl suggereert in het Algemeen Dagblad dat Wanda's besluit om weer te gaan spelen een symbolische betekenis heeft: "Het is de muziek die haar - onontkoombaar - met haar echte vader verbindt. Daarom gaat ze weer spelen, ook al doen haar handen zeer."
Van Dijl bespreekt ook de laatste twee regels van het boek, als Wanda het Italiaans Concert van Bach speelt terwijl Bouw buiten luistert: "Een zilverachtig licht valt over kerkhof en balkon. Doof en stralend hangt de maan boven de scherpe bergen en het donkere dal.:
Van Dijl ziet in deze regels een betekenis die belangrijk is voor een goed begrip van het boek: "Het lijkt, zo plompverloren geciteerd, van een loodzware symboliek [...], romantisch, met die man en die vrouw [...] en sentimenteel [...]. Zo l�jkt het. Maar dit gaat dieper. In een sentimenteel damesromannetje zouden hij en zij elkaar in de armen vliegen en nog lang en gelukkig ... In dit geval w��t zij niet eens dat hij in de buurt is, en over wat volgt wordt de lezer in het ongewisse gelaten."
Van Dijl vergelijkt het slot van Het geheim met dat van Het meesterstuk: "Alles is goed," stond daar.
"Dit motief laat zich ook hier op de achtergrond horen," zegt Van Dijl. "Alles is goed zoals het is, want onontkoombaar. Talent en succes zijn even onontkoombaar als ziekte en dood."