Leestafel

 

Momo en de tijdspaarders

Momo is een klein meisje, zij leeft zonder familie in een oud amfitheater. Haar gave is dat ze kan luisteren naar een ander, en wel zodanig dat de ander er een hoop van leert over zichzelf, en daarvan opknapt. Zo komt het dat alle mensen die in de stad vlakbij wonen graag bij haar komen, en met haar praten. Doordat Momo luistert, lossen zich hun problemen op..
Ook de kinderen komen, en zij beleven er heerlijke speelmiddagen, zonder zich te vervelen of ruzie te maken.
Maar in de stad zijn de grijze mannen, de tijdspaarders:
"Er is en groot en toch heel alledaags geheim. Alle mensen hebben er mee te maken, iedereen kent het, maar slechts weinigen denken er ooit over na. De meesten accepteren het gewoon en verbazen zich er helemaal niet over. Dit geheim is de tijd.
Want tijd is leven. En het leven woont in je hart.
Niemand wist dit beter dan de grijze heren. Niemand kende de waarde van een uur, een minuut, ja van een enkele seconde leven zo goed als zij. Zij gingen er wel op hun manier mee om, zoals bloedzuigers met bloed omgaan en handelen daarnaar op hun eigen manier."

De grijze heren krijgen langzaam aan all inwoners van de stad in hun macht. Ze halen ze over om tijd te sparen: door steeds meer niet echt noodzakelijke dingen in hun leven niet meer te doen, besparen ze tijd. De grijze heren sparen die voor hen, zeggen ze, en niemand heeft in de gaten hoe leeg, saai, en treurig het leven wordt als ze alleen nog maar hard werken en geen tijd meer hebben voor rust en gezelligheid.
Zo komt het dat Momo steeds minder bezoek krijgt: de volwassenen hebben geen tijd meer, en de kinderen ook niet. Momo gaat de stad in, om te onderzoeken wat er aan de hand is. Zo trekt zij de aandacht van de grijze heren. Eentje probeert ook Momo's fantasie aan banden te leggen, maar bij haar lukt het niet. Ze luistert naar zijn overredingspogingen en voor hij het weet is hij haar aan het vertellen wat de echte bedoelingen zijn van het tijdsparen.

"Wij mogen niet bekend worden,' hoorde ze als van verre, 'niemand mag weten wie we zijn en wat we doen...wij zorgen ervoor dat geen mens zich ons herinneren kan...Alleen zolang we niet herkend worden kunnen we ons werk voortzetten...een moeizaam werk, de mensen de tijd die ze te leven hebben met uren, minuten en seconden af te troggelen...want alle tijd die ze sparen is voor hen verloren..wij trekken die naar ons toe...wij slaan hem op...wij hebben hem nodig...wij hongeren ernaar..Oh, jullie weten niet wat het is, jullie tijd! Maar wij, wij weten het en zuigen jullie uit tot op het bot...wij hebben ook steeds meer nodig..steeds meer...want ons aantal groeit ook steeds...steeds meer...steeds meer..."

De grijze heren weten nu dat Momo een vijand is. Ze probeert nog met de weinige kinderen die nog komen spelen de volwassenen tot inzicht te laten komen, maar dat mislukt. Onder invleod van de grijze heren nemen de volwassenen een besluit: er wordt opvang gecreeëerd, waar de kinderen niet spelen, maar leerzaam bezig gehouden worden. Ze spelen niet meer, ze hebben geen fantasie meer.
Momo is alleen...maar als de grijze heren haar komen halen, is ze verdwenen..

Michael Ende heeft net als in "Het oneindige verhaal" een bepaalde boodschap in een sprookjesachtig jasje gestoken. Het is wederom een kind dat de wereld redt van een dreiging. Maar het is geschreven als een spannend avontuur, niet belerend. Een heerlijk boek.
Met illustraties van Dirk van der Maat

ISBN 9060694201 Gebonden Verschenen: augustus 2000 Uitgeverij Lemniscaat