Schrijver Beckman, Thea

Titel Kruistocht in spijkerbroek

Jaar van uitgave 1973

Bron NRC Handelsblad

 

 

Publicatiedatum 14-12-1973

Recensent Mischa de Vreede

Recensietitel Mee met de kinderkruistocht

 

 

Het eerste kerstrapport van de middelbare school moet beloond worden, vind ik, of er nou onvoldoendes op staan of niet. Het is allemaal opeens zo moeilijk en menens geworden en het feit dat een kind van een grote alwetende zesdeklasser opeens verandert in een klein brugklassertje dat alles nog leren moet, draagt, dacht ik, ook al niet bij tot een feestelijk vreugdegevoel.Een dik boek zou dan een pleister op de wonde kunnen zijn, een toeverlaat in de huiswerkloze vakantie-avonden dat men in bed ligt maar nog niet slapen kan, een boek dat vol staat met andermans en andersoortige sores, zodat de lezer er allicht wat tevredenheid met eigen lot uit peurt. Zo'n boek is Kruistocht in spijkerbroek, door Thea Beckman (Lemniscaat, fl 17,50). Het kost veel geld, maar men krijgt er waar voor: meer dan driehonderd dichtbedrukte pagina's machtig leesvoer! Door een materietransmitter kan men iets of iemand terugflitsen naar vroeger tijden.Proefkonijnen mogen niet zwaarder zijn dan zestig kilo, en de 15-jarige Dolf biedt zich graag aan. Toevallig komt hij in 1212 terecht, in de Kinderkruistocht: tienduizend kinderen onder leiding van twee nepgeestelijken op weg naar het Heilige Land om Jeruzalem te bevrijden van de Saracenen. Dolf die zich al gauw Rudolf Wega van Amstelveen laat noemen, kan niet anders doen dan zijn ervaring en beterweten in dienst stellen van het onvoorstelbaar grote aantal kinderen dat door de leiding teveel aan eigen (nood)lot wordt overgelaten. Hij organiseert de ravitaillering. Hij bestrijdt met succes een roodvonkepidemie, hij weet vijftig ontvoerde kinderen te bevrijden, hij zoekt met zijn aardrijkskundige kennis goedbegaanbare wegen, hij houdt van de kinderen en ontmaskert de schurkachtige monniken die, als men na een barre tocht in Genua is aangekomen, van plan blijken de kinderen als slaven te verkopen naar Noord-Afiika. Met de kinderen trekt hij vervolgens heel Italië door tot ze stranden in Brindisi. Daar komt hij weer in contact met de mensen achter de materietransmitter, en als hij zijn vriendinnetje in goede handen weet en er gerust op kan zijn dat de zevenhonderd overgebleven kinderen naar Venetië zullen worden verscheept vanwaar ze desgewenst terug kunnen naar Duitsland, pas dan laat hij zich terugflitsen". Een erg goed boek, vooral doordat men via de twintigste-eeuwse hoofdpersoon een eigen optiek behouden mag: de zich idenfificerende lezer is geen misleid, vroom kruisvaardertje, maar een prima kind van deze tijd, en daardoor is het boek geen historische roman geworden maar een boek van nu en over nu. De ontberingen en gevaren worden spannend beschreven behalve de hoofdpersoon komen ook verschillende bijfiguren goed uit de verf, en opvallend verlekkerd wordt het middeleeuwse milieu beschreven: de onaangetaste landschappen, de onbedorven natuur, het heldere water vol vis, de smaak van het eten: van dit alles kan men met Dolf meegenieten. Er vallen veel slachtoffers onderweg, vooral bij de tocht door de Alpen, maar men moet de auteur geloven als er staat: "Het was vermoeiend, heerlijk, gruwelijk, opwekkend, vreselijk, venukkelijk, alles tegelijk." Het boek is gewoon alleen maar goed!