Vreid var Ving-Tor
då han vakna
og sin hamar
han sakna;
skjegget han riste,
håret han skok,
son åt jord
om seg trivla
Og han dei orda
aller fyrst kvad:
"Høyr du no, Loke,
kva eg noe seier,
som ingen veit
anten på jorda
eller i himmelen:
hamaren har dei stoli."
Til fagre tunet
åt Frøya dei gjekk,
og han dei orda
aller fyrst kvad:
"Vil du meg, Frøya,
fjørhamen låna?
Kanskje min hamar
eg hitta kunne."
Frøya kvad:
"Eg gav deg han gjerne,
om av gull han var;
om han var av sølv,
eg sa ikkje nei."
Flaug då Loke,
fjørhamen dunde,
til han kom utom
Åsa-garden
og kom innom
Jotunheimen.
Trym sat på haugen,
tusse-drotten,
batt åt hundom
band av gull,
meitte mana
på merrom sine.
Trym kvad:
"Koss er det med åsom?
Koss er det med alvom?
Kvi kjem du eismal
til Jotunheimen?"
Loke kvad:
"Ilt er det med åsom,
ilt er det med alvom;
har du løynt
Lorrides hamar?"
Trym kvad:
"Eg har løynt
Lorrides hamar
åtte raster
under jorda.
Ingen mann
att honom hentar,
utan han fører meg
Frøya til viv."
Flaug då Loke,
fjørhamen dunde,
til han kom utom
Jotunheimen
og kom innom
Åsa-garden.
Tor honom møtte
midt i garden,
og han dei orda
aller fyrst kvad:
"Har du heppe
hatt med ærend?
Sei du i lufta
lange tidend.
Titt med den sitjande
soga si gløymer
og den liggjande
lyger i hop."
Loke kvad:
"Heppe har eg
hatt med ærend.
Trym har din hamar,
tusse-drotten;
ingen mann
att honom hentar,
utan han får honom
Frøya til viv."
Dei går den fagre
Frøya å hitta,
og han dei orda
aller fyrst kvad:
"Bitt du, Frøya,
brurelin om deg;
vi to skal aka
til Jotunheimen."
Vreid vart Frøya,
og ho frøste,
all åsa-salen
under det dirra;
av spratt det bjarte
Brisinga-menet:
"Eg måtte galen
etter gifte vera,
ók eg med deg
til Jotunheimen."
Alle i senn
var æser på tinget,
og åsynjer
alle på stemna:
rådlag hadde
rausta gudar
koss dei hamaren
henta skulle.
Då kvad Heimdall,
den kvitaste ås,
framsynt og vis
som vaner elles:
"Vi binde om Tor
brurelinet,
han bere det store
Brisinga-menet.
Så lét vi på honom
lyklar ringla,
og kvinneklede
om kne falla,
set på bringa
breie steinar
og om hovud
ein hagleg topp."
Då kvad Tor,
den trauste ås:
"Meg vil æser
ei udygd kalla,
om eg lèt binda
brurelin på meg."
Då kva Loke,
Lauvøy-sonen:
"Tei deg, Tor,
og tala kje så.
Snart vil jotnar
Åsgard byggja,
om du ikkje hentar
hamaren atter."
Så batt dei om Tor
brurelinet
og det bjarte
Brisinga-menet.
Så lét dei på honom
lyklar ringla,
og kvinneklede
om kne falla,
sette på bringa
breie steinar,
og om hovud
ein hagleg topp.
Då kvad Loke,
Lauvøy-sonen:
"Eg vert med
og skal ambått vera;
så ek vi to kvinner
til Jotunheimen."
Snøgt var båe
bukkane henta,
skunda i skoklar,
skulle vel renna.
Berg brotna,
brann jord i lòge,
då Odins son ók
til Jotunheimen.
Då kvad Trym,
tusse-drotten:
"Stig opp, jotnar,
strø halm på benker;
no dei fører meg
Frøya til kone,
dotter åt Njord
or Noatun.
Med garden her går
gullhyrnte kyr,
ålsvarte oksar
jotnen til gaman.
Flust har eg med gods,
flust har eg med gull.
Inkje meg vantar
anna enn Frøya."
Tidleg om kvelden
kom det til dess
at fram for jotnar
øl vart bori.
Tor åt ein okse
og åtte laksat,
alle kråser
til kvinner etla;
tre såld mjød
drakk mann åt Siv.
Då kvad Trym,
tusse-drotten:
"Kvar såg du brur
bita kvassare?
Eg såg ikkje brur
bita breiare,
eller meir mjød
ei møy drikka."
Der sat den innfule
ambått ferdig,
som fann ord
til svar åt jotun:
"I åtte netter
åt ikkje Frøya,
så òvhuga var ho
til Jotunheimen."
Han lutt' under linet,
lysta å kyssa;
men unna stokk han
endelangs salen:
"Kvi er så ilsleg'
augo på Frøya?
Det tykkjest meg eld
or augo brenna."
Der sat den innfule
ambått ferdig,
som fann ord
til svar åt jotun:
"Ikkje sov Frøya
på åtte netter,
så òvhuga var ho
til Jotunheimen."
Inn kom den arme
jotun-syster,
våga beda
om brureskatt:
"Rett meg dei raude
ringar av handom,
om du vil eignast
elsken min,
elsken min
og all mi hyllest."
Då kvad Trym,
tusse-drotten:
"Ber inn hamaren
brura å via;
legg Mjølne
i møya sitt fang,
vi oss saman
med Vår si hand."
Då lo hugen
i Lorrides bryst
då hardhuga
han hamaren kjende.
Trym drap han fyrst,
tusse-drotten,
og all jotuns
ætt han lamde.
Han slo den aldruge
jotun-syster,
som bedi hadde
om brureskatt;
skjell ho fekk
for skillingar,
og hamarhogg
for haug med ringar.
Så kom Odins son
att til sin hamar.
