GM: ความเห็นของอาจารย์ว่ากีต้าร์คลาสสิคจะเป็นยังไงต่อไปในอนาคต?
EF: คงไม่ไปทางไหนนอกไปจากสูงขึ้นไปเรื่อยๆ และการผนวกกีต้าร์ให้เข้ากับโลกแห่งดนตรี [คลาสสิค] อื่นๆ ยังไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆ พวกเรากำลังพยายามกันอยู่ วิธีการหนึ่งก็คือพยายามพัฒนาพวกเราเอง ดังนั้นมันจึงอยู่ในกำมือของพวกท่านแล้ว (หัวเราะ)
GM: ดังนั้นอาจารย์จึงคิดว่าการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างนักกีต้าร์กับนักดนตรีอื่นๆ เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นช้าๆ และเป็นการช่วยโลกกีต้าร์ด้วย ใช่หรือเปล่าครับ?
EF: มันเกิดขึ้นแต่ช้า ช้ามากๆ มันควรจะเร็วกว่านี้ แต่พวกเราก็ควรจะเก่งมากกว่านี้
GM: อาจารย์คิดว่าธรรมชาติของตัวกีต้าร์เองเป็นอุปสรรคกันขวางในการบรรลุเป้าหมายนี้หรือเปล่าครับ? อาจารย์คิดว่ากีต้าร์อาจมีข้อจำกัดทางดนตรีที่ยากแก่การเอาชนะทางเทคนิคได้ ใช่หรือไม่ครับ?
EF: เครื่องดนตรีทุกชนิดมีข้อจำกัดของมันเอง และข้อจำกัดของกีต้าร์ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเครื่องดนตรีอื่นๆ คุณไม่อาจจะทำความเจริญก้าวหน้าให้กับเครื่องดนตรีใดๆ โดยเน้นไปที่ข้อจำกัดของมัน ที่จริงข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวของกีต้าร์ก็คือความดัง แต่ปัจจุบันดัวยอีเล็คโทรนิค จึงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ข้อจำกัดที่แท้จริงก็คือความเป็นดนตรีศิลป์ ในฐานะที่เราเป็นศิลปินเราจะต้องเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ ผมมักกล่าวอยู่เสมอๆ ว่าพวกเรา(นักกีต้าร์) อยู่ในสถานะเดียวกับพวก คนผิวดำในอเมริกาในยุค 1950 และ 1960 คือเพื่อที่จะให้มีโอกาสแบบนักเปียโน พวกเราจะต้องเล่นให้ได้ดีเป็นสองเท่า เพื่อที่เราจะสามารถไซท์รีด (sight-read) เหมือนนักเปียโนหรือวาทยากร สามารถวิเคราะห์เพลงได้เหมือนนักประพันธ์ และมีความเป็นมืออาชีพเหมือนนักดนตรีชนิดอื่นๆ และจนกระทั่งเราสามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้ การโอดครวญว่าเราไม่ค่อยได้รับความสนใจจะไม่นำเราไปสู่ที่ใดๆ ดังนั้นพวกเราต้องเรียนรู้เรื่องดนตรีศิลป์
GM: อาจารย์มีแนวคิดอย่างไรที่จะสร้างผู้ชมให้มากขึ้นในวงการกีต้าร์ ซึ่งดูเหมือนจะถดถอยลงไปหลังทศวรรษที่ 70 ปัจจุบันผมคิดว่าผู้ชมน้อยคนที่จะไปชมการแสดงกีต้าร์คลาสสิค
EF: ในเรื่องของโปรแกรมที่เล่นเป็นส่วนหนึ่ง พวกเราจะต้องคำนึงถึงว่า ใครคือผู้ชมที่เราจะแสดงให้ดู เราจะแสดงให้พวกเพื่อน(นักกีต้าร์)ชมแค่นั้นหรือ? เล่นเพลงใหม่ล่าสุด เพลงอะไรก็ได้ที่อยู่ในโลกกีต้าร์ซึ่งแคบและอยู่ในวงจำกัด? หรือว่าเราจะทำโปรแกรมให้เป็นที่น่าสนใจแก่ผู้ชมทั่วไปที่รักในเสียงดนตรี? พวกเราจะไม่สามารถดึงดูดผู้ชมทั่วไปได้หากพวกเรายังคงเล่นแต่ "เพลงกีต้าร์" พวกเราจะต้องเล่นดนตรี! มันเป็นเรื่องใช้เวลายาวนาน ไม่เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่หากเราต้องการให้มันเกิดขึ้น เราต้องพยายาม
GM: ดูเหมือนว่าจะมีนักเรียนกีต้าร์ที่มีพรสวรรค์อยู่มากมาย และบางส่วนของนักเรียนเหล่านี้เมื่อได้มีประสบการณ์เพียงพอแล้วกลายเป็นครู มีแบบนี้เกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ
EF: แน่นอน อย่าลืมว่าเรากำลังเรียนรู้ด้วยข้อเสียเปรียบมาก เนื่องจากกีต้าร์ได้หยุดพัฒนาไปเป็นเวลา 200 หรือ 150 ปี จึงขาดความต่อเนื่อง นักไวโอลินสามารถใช้ผลงานจากปี 1500 จนถึงปัจจุบัน นักเปียโนก็มีประวัติศาสตร์การพัฒนาที่ต่อเนื่อง พวกเราไม่มีสิ่งนี้ ดังนั้นเราจึงต้องพยายามกลบหลุมทางประวัติศาสตร์ทางกีต้าร์เหล่านี้
GM: ท่านอาจารย์ครับ ขอบคุณมากสำหรับเวลาของท่าน ผมคิดว่าผู้อ่านคงได้รับสาระประโยชน์ในการสนทนาครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง
EF: ด้วยความยินดียิ่งครับ
[จบแล้วครับ!!!]
Copyright 2003,2004: Siamguitarra