Bakit masarap panoorin ang mga Koreanovela kahit sobrang predictable ng takbo ng kuwento o di kaya naman e kahit sobrang gasgas na ng mga linya? Kung ako ang tatanungin, nadadala ito sa setting...

 May mga paborito kasi akong lugar na sa tuwing nandun ako, namamasyal ang ulirat ko sa kung saan-saang lupalop��tungkol dito, tungkol dun, tungkol sa ganito, tungkol sa ganyan, tungkol sa inyong mga nagbabasa rito at tungkol sa... kay... sa...

Paborito kong mag-muni-muni sa mall, kahit maraming tao rito. Kadalasan kasi may kiosk sa gitna ng mall na nagtitinda ng mga piano at ng mga acoustic guitars. Habang tumutugtog ang demo pianist ng isang nostalgic na piyesa, nagiging blurred ang paligid ko at parang ako lang ang nakakakita sa sarili ko. Ito yung pakiramdam na solo ko yung paligid, at kung anu-ano na ang nag-fa-flashback sa utak ko.

Nandiyan rin ang Academic Oval sa UP, yung rutang AS to Maskom. Nagsisilagasan ngayon ang mga dahon ng akasya at malakas pa rin ang ihip ng hangin, kaya napapadalas ang local version ng cherry blossoms dito. Sa kapapanood ko siguro ng mga anim� at ng mga koreanovela, kakaibang peace of mind ang nakukuha ko. Araw-araw ko tuloy inaabuso ang paglalakad dito. Sobrang therapeutic. Sobrang conducive para mag-daydream.

Pero ang pinakapaborito ko pa rin ay dito sa harap ng computer ko tuwing madaling araw. Pwedeng-pwede kong patugtugin ang kahit anong song of the moment. Sabay patong ng ulo sa may tabi ng keyboard para naman hindi ko masyadong nasasalo ang radiation ng monitor.

Ngunit bago ka maghanap ng mga paboritong daydream settings, dapat may subject ka. Kung mag-iisip ka ng malalim, dapat may iniisip ka. May papel ka ngang susulatan, pero wala ka namang maisulat na kuwento. Wala ring kuwenta. Pero kung wala ka namang taong mapagtuunan ng iyong mga daydream, wag mag-alala. Ito naman ang tema ng buwan na ito. Nandiyan lang yan sa tabi-tabi. Wishful thinking.

Siguro kaya maraming kahindik-hindik na mga pangyayari kanina e dahil nakuha ko na itong uniform ko. Parang lahat ata ng nangyari e kabaligtaran ng mga inaasahan ko.

Akalain ko nga naman at naging starting shooting guard pa ako kanina sa laban ng College of Masscomm at ng College of Home Economics. At umabot muna ng 19-0 ang score bago nakashoot ang kalaban. Tapos hindi pumapasok yung mga tres ko na kampante akong kaya ko namang magawa. Pero pumapasok yung mga fastbreak lay-ups ko, na kadalasan e hindi ko masalo man lang. Kahindik-hindik talaga. Nanalo kami: 58-34.

Baka kaya kagila-gilalas ang mga tagpong ito e dahil kumain ako ng pulburon at saging bago maglaro. Hindi, baka dahil nga sa bago kong uniform. Number five kasi ang ginamit ko. Ano naman? Wala lang. Bago kasi ako naglaro, napaalala sa akin kung bakit number five nga pinili ko.

Basta masaya ako, di na ako kabado... Kahindik-hindik.

Aso't Pusa.

Palaisipan pa rin sa akin kung bakit kumakain ang mga aso't pusa ng mga ligaw na damo. Ano ba yun, ini-exercise lang ba nila yung mga panga nila na parang ngumunguya ng bubble gum? Kasi hindi naman omnivore ang mga aso tapos yung mga pusa hindi naman sobrang mahilig sa halaman. Pero pag nginangatal na nila yung mga ligaw na damo, para silang mga kalabaw at kambing.

Alam ko hindi puwedeng kainin ng tao ang ligaw na damo kasi cellulose lang ito. Ewan ko lang ha, pero yan ang naaalala ko sa Biology ko noong 2nd year high school. Siguro kaya itong i-tolerate ng sikmura ng mga aso't pusa. Siguro safety net lang ang mga ligaw na damo pag talagang gutom na gutom na itong mga hayop na ito.

Pero totoo kayang may medicinal value sa mga aso't pusa ang ligaw na damo kaya nila ito tinatangkilik? Para bang Magic Beans sa Dragonball Z na magpapanumbalik sa kanilang lakas sa isang iglap. Hindi kaya matagal na tayong naiisahan ng mga hayop na ito? Tayo may nalalaman pang mga antibiotics, samantala sila pa-damo-damo lang. Sayang, kung binusisi ko lang ito noong high school pa ako, edi sana hindi ako nagkandahirap mag-isip ng topic para sa investigatory project ko noon.

Gumaganun pa.

Utang.

Unti-unti na akong nagmumukhang adik. Humahaba na ulit yung buhok ko, wala man lang akong mabigay na oras sa sarili ko para magpagupit. Tapos ang payat-payat ko na nga, pumapayat pa ako lalo. Nangangalumata pa ako.

Apat na magkakasunod na araw na akong natutulog ng limang oras lang o mas mababa pa. Tapos pinag-aaralan ko pa lang uli kumain ng malakas kasi humina talaga ang input ko nitong mga nakaraang linggo. Tapos palagi pa akong nagbabasketball��gudlak na lang sa akin, e sobrang bilis pa naman ng metabolism ko.

Namumuro na ako. Baka mamaya wala nang ma-process ang katawan ko kaya mga buto ko na ang sunod nitong kuhanan ng sustansya.

Metamorphosis.

Buti pa itong kaibigan ko tumataba. At hindi lang yun, mas maayos na siyang kausap at hindi na siya parang lasing kung maglakad. Nitong Miyerkules ko lang siya nakita uli matapos siguro ang isang sem.

First year pa lang ako at bagong salta sa UP nang makilala ko ito. Rakistang-rakista ang bihis. Pero kawalang-katarungan sa mga rakista kung sabihin ko na pang-rakista ang mga trip nito. Tama bang mag-marijuana sa banyo ng gym ng UP? O kaya kahit saan man? Nang palagi?

Kung mapera ka naman at galing Ateneo, at kung nakaka-uno naman sa mga Math exams dahil dito, mahirap makipagtalo. Pero hindi rin.

Nakasabay ko itong maglakad nitong Miyerkules nga kasi kakagaling lang namin sa Math 2: Practical Math exam. Pinagmalaki niyang di na siya gumagamit ng marijuana simula Oktubre pa. E Pebrero na a! Nakakatuwa. Sana matulad siya sa Papa ko na isang taon na sa paghinto niya sa paninigarilyo ngayong Feb. 23, bertdey ng kapatid ko.

Matagal akong pinag-antay ng barberong kamukha ni Nyoy Volante sa kinauupuan kong barber chair kanina. Inasikaso pa kasi niya yung mga tumpok ng buhok na ibibigay niya sa bote-diyaryo (?!).

"There's a kind of hush...
...all over the world, tonight..."

Maaliwalas ang sikat ng mag-ta-tanghaling-tapat na araw, tapos ganyan pa ang maririnig sa radyo. Patay tuloy ang dating ng paligid kahit nasa bungad ng subdivision yung barberya��tipikal na Sunday Morning. Nakakabagot mag-antay. Pero naisip ko, pag nagtrabaho na ako bihira na siguro ang ganitong mga matahimik na sandali��lalo na sa media. Kaya lubus-lubusin na.

May salamin siyempre sa harapan ko. Saang barberya ba ang wala? Nakakainis lang tignan yung leeg ko kasi ito ang nagpapamukhang-payat sa akin. Tapos ang haggard pa ng itsura ko. Bagong gising pa lang kasi ako: nag-practice lang muna sandali ng three-ball at midrange jumpers at nag-almusal, bago magpagupit.

Pero di ko na masyadong pinagaksayahan ng panahon ang mga nakakainis sa itsura ko. Kasi pagtanda ko naman tataba rin ako at magiging proportional na yung leeg ko sa overall kong frame. Tapos di na ako magmumukhang haggard. May sapat na pera na akong pambili ng mga vanities-on-a-regular-basis. Dapat kong pahalagahan kung ano ang meron ako bilang isang 18-year-old.

Ito kasi talaga yung edad na hindi ka masyadong matanda, hindi masyadong bata. Kanina sa basketball court, ang sarap ng pakiramdam kasi ginagalang ako ng mga matatanda pati ng mga bata. Dati na-bu-bully lang ako, hihiramin ng mga matatanda yung bola ko pero di naman ako isasali. Tapos yung mga kasabayan ko namang bata, minsan lang ako isali, minamaliit pa ako. Subukan lang nila ngayon. Tirahan ko sila ng tres. Medyo mataas na tingin sa akin ngayon. Minsan na lang kasi ako maglaro run. Mysterious type.

Tama lang siguro na may mga imperfections kasi sobrang saya ng buhay ko ngayon. Check and balance. Ganun rin naman ang kalakaran sa mga senior citizens. Sila na ang gumagabay sa pagpapatakbo ng bansa natin ngayon, pero sa loob-loob nila, hinahanap-hanap pa rin nila ang mga panahon ng kanilang kabataan.

Sa sobrang dami ng mga nilikuan kong eskinita, nakatulog ako nang ginugupitan na ako ng barbero.

The scenes behind Destino III*...

...as it unraveled in front of my eyes.

Word for word.

Crazy for You

Spongecola

Swaying room as the music starts.

Strangers making the most of the dark.

Two by two their bodies become one.

I see you through the smokey air.

Can't you feel the weight of my stare?

You're so close but still a world away.

What I'm dying to say, is that...

I'm crazy for you.

Touch me once and you'll know it's true.

I never wanted anyone like this.

It's all brand new, you'll feel it in my kiss.

I'm crazy for you.

Trying hard to control my heart.

I walk over to where you are.

Eye to eye we need no words at all.

Slowly now I begin to move.

Every breath I'm deeper into you.

Soon we two are standing still in time.

If you'll read my mind, you'll see...

I'm crazy for you.

Touch me once and you'll know it's true.

I never wanted anyone like this.

It's all brand new, you'll feel it in my kiss.

I'm crazy for you.

*Destino is the pre-Valentine flagship event of the UP Broadcasters' Guild held last January 28, 2005 at the UP Sunken Garden from 8-12 pm. It featured booths, a free mini-acoustic concert, and the open-air screening of the movie City of Angels. Now on its third year, the event was a huge success.

You've wasted so much time. You've wasted so many opportunities. You've wasted all the momentum you've built on before. You've dug yourself a hole. If this were a ballgame, it's the fourth quarter. And the opposing team has established a 20-point lead. Pressure has built up tremendously on your shoulders. A huge hourglass is above your head, trickling down the few remaining sand in front of your face.

But you can't give up. She means something to you. You know it when you played safe and hid under the dead air that is the month of January. You can't deny it anymore. Your world blacked out and crumbled when you saw her with another aspirant��not because you're possessive, but because you can't compete at the same level. If only you've been a little more consistent, you shouldn't have lost footing.

The game's not yet over. But it will be, very soon. Knowing you, you're desperately wishing you were a phoenix that can resurrect from the flames after crushing itself into ashes. A last-minute comeback rally is still in order.  Now, just tell me: can you pull it off?

You can't.

Dahil halfway na tayo sa Pebrero at dahil iba talaga ang atmosphere bukas, narito ang early returns ng pinakabago kong gimik diyan sa may sidebar: ang Fill in the Blanks (yung segment sa may gilid pagkatapos mag-Ano Itetch). The instruction: punan ang patlang, love is ______.

"love is blind.. how creative."
jerry | Feb 5, 2005 - 3:20pm

Buti alam mo, Silverbolt. Hehe.�

"neo thought machines cant express love...
coz it is a human emotion.
but ramakandra said it is a word
and what matters most
is the connection the word implies...
-MATRIX REVOLUTIONS."
adrian | Feb 6, 2005 - 4:13pm

Meanings are in people. Ito yung essence nung lesson namin sa communication about words. Words, by themselves, have no necessary connection with the things they signify. Tayo lang ang nag-de-designate ng kahulugan ng mga salita. Kunwari yung sili sa Tagalog e tumutukoy sa "maanghang na bunga ng isang partikular na halaman" tapos ang sili sa Bisaya e tumutukoy sa "kasangkapan ng mga kalalakihan sa pagpapalaganap ng lahi ng sangkatauhan." Just find the connection, but it's the same with love.

"love is not being TOO IDEALISTIC."
bluetulip | Feb 8, 2005 - 1:08pm

Sometimes, you know you're in love but you can't articulate it, nor explain it to yourself if it really is, or how you had it. If such is the case, we don't have to be really sure. Me, I've always wanted to be sure, and it has cost me so much wasted time.

Sometimes, you know you're in love but you aren't sure if the one you love will love you back, or if the love you are receiving is not the way you'd want it to be. If such is the case, don't expect anything at all. Text, and don't expect a reply in return. Call, and don't expect a good conversation to emerge out of it. Just do your part. Just do it.

"love is a big oxymoron. hehe."
olga | Feb 9, 2005 - 3:54am

Okay, for more clarification effect, an oxymoron is a figure of speech in which apparently contradictory terms are combined. Example: cruel only to be kind. And love really is, I think.

"making sacrifices..."
kat | Feb 12, 2005 - 7:16pm

Amen. Love, afterall, is a bittersweet concoction.

At siyempre, ako ang unang-unang tumangkilik sa Fill in the Blanks. Hindi ko lang sinama rito kasi baka cheesy e... harhar. Muli, nasa bandang gilid ang bagong segment na ito, bago mag-Ano Itetch. Habol lang.

Nitong mga nakaraang dalawang buwan, may dinaluhan akong hands-on seminar. Wala akong masyadong sinabihan tungkol rito. Pero hindi ko maintindihan kung bakit alam ito ng halos lahat ng mga taga-Maskom. Gayunpaman, tapos na ang seminar na ito. At para lang itong naganap sa Room of Spirit and Time (konsepto na naman galing sa anim� na Dragon Ball Z.) For starters, sa fictitious na kuwartong ito, ang pag-e-ensayo ng isang taon ay katumbas lamang ng isang oras sa totoong mundo. Matapos ang seminar na ito, pakiramdam ko sandali lang akong nawala sa sirkulasyon ng mundo ng UP.

Tungkol saan ba kasi ang seminar na ito? Ito ay isang set of scenarios na naglinang sa aking on-the-spot inter-buddy skills. Yun nga, tapos na ang seminar na ito. At marami talaga akong natutunan rito.

::: Natutunan ko na hindi panghabambuhay na naka-tengga ang pagkakataon. Hindi nito sasabihin kung kailan ito dadating. At pag dumating ito, wag na dapat mag-inarte. Nitong buong seminar, puro pagpapa-pampam lang ang ginawa ko pag hinaharap sa akin ang pagkakataon. Looking back, ito ang gusto kong sabihin sa sarili ko ngayon: "Hoy bruha, kung film nga ng camera at bala ng pellet gun nauubos, yan pa kaya. Magtanim ka na lang ng kamote. At least dun hindi ka nagugulat na bigla na palang lumalaki yung mga kamote." Simply put: Capitalize every moment.

::: Natutunan ko na marami akong kinikimkim na katanungan na hirap na hirap kong sinasagot mag-isa... na sana ay nasasagot ng maayos kung itinanong ko na lang ng maayos at diretsahan. Halimbawa (halimbawa, as in metaphor lang ito): Puspusan kong hinahanap ang ballpen ko na di ko makita kasi nakasukbit lang pala sa leegan ko. Kung tinanong ko na lang yung nasa harapan ko kung nakita niya yung ballpen, tapos makikita niya nasa leegan ko lang pala, e di happy. Simply put: Communication is very essential.

::: Natutunan ko na kung pakiramdam mo e tama ang gagawin mo, wag na mag-antay ng kung anu-ano pang payo. Parang basketball, kung sasalaksak ka sa ring, sumalaksak ka. Don't be double-hearted. Simply put: Manindigan kung may gustong ipaglaban. Hindi yung antay ng antay ng himala.

::: Natutunan ko na kahit anong paghahanda ang gawin ko, hindi ko pa rin masisiguro ang tiyak na magiging kahinatnan. NO to memorization. From now on, I'm strictly impromptu. Sabi nga ng professor ko sa Broadcasting 101: Radio Production na si Atty. Avecilla, dapat flexible para handang ma-stretch ang program kung ito'y kinakailangan. Simply put: Life is unpredictable.

::: Natutunan ko na ang pagpapagana sa tear glands ay hindi gender-sensitive. Sampung segundo itong na-switch-on, pero wala lang naman. Siguro hindi pa qualified yung ginawa ko kasi hindi naman lumampas sa ilong ko tapos walang ebidensiya ng pamumugto. Pero para talaga itong hamog, kaya malamang totoo nga. Mark Mallo, dapat kasi may dala kang videocam kanina para napag-aralan nating mabuti o di kaya para may pam-blackmail ka na sa akin.

I'm not bitter.�

Isa na namang milestone noong Martes kasi first time ko maka-attend ng UP Fair. Briefing muna: ang UP Fair ay annual event sa UP Diliman kung saan isang linggong may mga booths at live band performances sa Sunken Garden. Hindi ako naka-attend rito last year nung freshie pa ako kasi nagka-bulutong ako noon at nagtago ako noon sa UP.

Fairster 2 ang title ng program nitong Martes. Wala talaga akong balak manood kaya lang masyadong compelling ang presence ng Rivermaya at Sugarfree. Bale second leg pa lang ito ng UP Fair��at tandaan gabi-gabi ito hanggang Sabado��kaya kung nandito ka lang naman sa Maynila, sana dumaan ka kahit sandali. Not to worry, may survival kit akong naihanda for more convenience effect. Nga lang, firsthand experience ko lang ang resource nito kaya wag masyadong gawing gospel.

1) Pagkain. Alas-sais nag-uumpisa ang program proper tapos kadalasan umaabot ito hanggang alas-kuwatro ng umaga. Gudlak na lang sa iyo kung kaya mong tumagal nang hindi kumakain. At sa dami ba naman ng mga booths sa paligid, mahirap ang hindi matukso.

Masuwerte ka kung may mga booths na nagbibigay ng libreng iced tea. Kung sakaling meron, abusuhin ito. Siguradong mabubundat at mabubusog ka sa iced tea. Kahit di ka na bumili ng solid food.

Pero kung gusto mabusog sa solid food at gusto ring magtipid, ang best bet ay kanin-at-kahon. Singkwenta pesos lang ito at nagkalat sa grounds kaya maraming mapagpipilian. Kung gustong mas magtipid, magsama ng mga mahihina kumain at engganyuhin silang bumili rin ng kanin-at-kahon. Abangan ang mga magsasawa. Karaniwan, kalahati ang tinitira ng mga gantinong uri ng mga tao. Solb na yun. Lalo na kung marami silang magsasawa.

2) Crowd. Ang presyo ng mga ticket ay naglalaro lang sa pagitan ng P50 at ng P80. Kaya asahang dudumugin ito ng mga tao. Marami naman sa mga ito ang considerate sa crowd volume kaya't nasa may bandang gilid kasama ang kanilang mga minamahal. Marami rin ang naglalakad-lakad para magtitingin sa mga booths (food, henna, food, wall climbing, at marami pang food). Ang mga taong ito ang nagbibigay ng "busy" na atmosphere sa Fair Grounds.

At siyempre, nariyan ang main assembly ng mga nanonood sa live bands: sa harap ng performance stage malamang.� Karamihan rito ay mga nerdy, mga tipong nandito lang kasi malapit lang ang mga boarding houses at dorm. Ang mga ito ay harmless. Nariyan rin ang mga magsing-irog. Harmless rin ang mga iyan, minding their own business.

Ngunit hindi puwedeng mawala: ang mga hardcore na mga tagapakinig na slam-an, slam-an, at slam-an lang ang laman ng utak buong gabi. Hindi lang mga katawan nila ang itinatapon nila sa iyo, may kasama pang mga siko, tuhod at kaldog. Noong Martes, dalawang grupo ang malapit sa amin (kasama ko ang apat kong blockmates na babae). Yung nasa harapan, ang common theme nila ay gel-sustained spike hairs. Juskupo. Yung nasa likod naman, mga maliliit na mga high school na bubwit na naka-black-T-shirt lahat. Jusme. Kailangan talaga may theme...

And so, slam-an galore sila. Di ko lang talaga mapaliwanag: sa kanilang mga facial expressions nila, pakiramdam siguro nila natutuwa kami sa ginagawa nila. Mahalagang tip: kung di maiiwasang makatabi ang mga slammers' association, i-umang na lang ang dalawang siko. Para pag binangga ka nila, gudlak sa kanila.

Gusto mong mag-inarteng knight in shining armor sa ka-date mo? Yung tipong ipagtatanggol mo siya kahit ano man ang mangyari sa iyo. Dalhin siya sa UP Fair, the place to be.

3) Performances. Sa UP Fair, kapag sinabing maraming live bands ang mag-pe-perform, marami talaga. Of course, nangunguna rito ang mga homegrown, amateur UP bands. Todong exposure kasi ito e. Masanay ka na sa kanilang spiel. Una nilang i-po-promote ang kanilang EP album na 50 pesos lang, tapos ibibigay nila ang kanilang address sa Yahoo! Groups at sa Friendster. Hindi dapat silang baliwalain kahit amateur lang sila kasi tandaan, saan ba nanggaling ang Eraserheads, bokalista ng Parokya ni Edgar, atbp?

First class talaga ang mga line-up ng mga bigating banda na kinukuha para sa UP Fair. Kadalasan nag-uumpisa ang mga ito ng bandang alas-diyes ng gabi. Noong Martes, ang mga napakinggan ko ay Rivermaya, Sugarfree, Stonefree, 6CycleMind, Cambio, Imago, Brownbeat All-Stars, at kung anu-ano pa. Considering yung binayad mo para sa ticket, sulit na.

4) Pag-uwi. Dahil madaling araw na natatapos ang program proper, puro taxi na lang ang available. Pero kung walang pamasahe, ang pinakasigurado at pinakatipid na course of action ay makitulog sa kakilala. For more bonding moments pa. Kaso gudlak uli sa iyo kung may klase ka bukas.

SchizoFAIRnia : Night of Opposites. [Today's event]

SUGARFREE � SPONGECOLA � STONEFREE � SLAPSHOCK � SANDWICH � IMAGO � 6 CYCLE MIND � POP FILTER � CAMBIO � URBAN DUB � RAZORBACK � WUDS � GREYHOUNDZ � THE JERKS � MAYONNAISE � BROWNBEAT ALL-STARS � RADIO ACTIVE SAGO PROJECT � MILK & MONEY � ITCHYWORMS � BLUE CATSUP � ORANGE & LEMONS � JUAN PABLO DREAM � and many more...

Tickets at P80. Gates open at 5pm.

Sobrang galing ng pagka-ambigram nung logo ng event.�

Obsessive-Compulsive.

Bago ang lahat, ang obsessive-compulsiveness ay isang personality disorder. Ang mga taong kinakakitaan nito ay sobrang perfectionist pagdating sa mga detalye ng isang gawain��to the extent na nawawala na ang major point ng activity.

Sa context naman ng mga taga-Maskom, basta sobrang mabusisi sa detalye, OC na agad. For that matter, maraming nababansagang OC sa Maskom kasi kailangan talaga ng pinpoint accuracy pagdating ng mga productions at events.

Katatapos lang kagabi ng final production namin para sa UP Broadcasters' Guild at sobrang laking tulong ng OC Checklist. Mula pinakamalaking props hanggang sa mga pardible, nakatala sa mahiwagang papel na ito. Noong sobrang windang at nag-pa-panic na kami dahil time-pressed na, ang OC Checklist ang nagsilbing tranquilizer. The end: sobrang bumenta sa mga Guilders ang mystical, nature-inspired comedy production naming Ugat: My Home, My Love, My Precious na kinatatampukan nina Gollum at Anna Fegi.

Ang OC Checklist ang isa sa mga pinakabagong konsepto na natutunan ko ngayong sem��kasama ang pag-akbay at pag-beso sa mga kaibigang babae ng walang malisya.� I-a-apply ko na ito hindi lang sa mga productions at events na ino-organize ko kundi pati na rin sa aking time management. Wala akong kahit anong kaayusan sa mga dapat kong gawin sa academics at sa extra-curricular. Sobrang dami pa naman nilang naka-line-up. The result: marami akong di natatapos at nagagawa.

Sobre.

Nitong mga nakaraang buwan talaga, sobrang OC ako pagdating sa mga sasabihin sa iyo. Yung tipong pinag-iisipan. Yung tipong may outline na, na minsan na-me-memorize pa. Ito ang totoong halimbawa ng obsessive-compulsive personality disorder: masyadong naaabala sa mga detalye na hindi na nabibigyang-pansin ang major point ng activity. Kahit gaano ko pinaghahandaan ang mga sasabihin sa iyo dati, di ko rin naman nagagawang masabi.

Hindi ito isang unexplained behavior. Noon pa man, pakiramdam ko hindi magiging positive ang response mo pag i-open ko pa ang topic na ito tungkol sa ating dalawa, pag ipilit ko pang lumampas sa boundary ng brotherly treatment mo sa akin. Natatakot akong ma-reject.

Well, ganoon rin naman ang naging kahinatnan... kahit may gawin ako o wala. Sana hindi na lang ako tinamad. Pero wala na rin naman. Alam kong masaya ka ngayon. Good luck. Sincerely, gudlak sana ang spelling niyan kung may bahid ng sarcasm. Sana hindi ka na umiyak uli, dahil subukan lang niya... baka matuto akong manggubat.

In the meantime, gusto ko na sanang magkabit ng prefix na ate sa tuwing tinatawag ang pangalan mo... dahil tutal mas matanda ka naman sa akin ng dalawang taon at para na rin ma-supress ko na ang lahat ng naramdaman ko. Ilalakip ko na ang kuwento mo sa isang sobre, at itatago sa recycle bin tulad ng lahat ng mga nakaraang istorya ko. Ito yung mga kuwento na ginusto ko pero hindi ko hinabol. Ito yung mga kuwento na maaaring mawala nang habambuhay o mahanap isang araw.

Unconscious.

(Updated 10:30pm)

Hindi ko naman sinasabi na dapat maging OC para maging effective sa ginagawa.

Late na akong nakarating sa last game ng Masscomm kahapon kasi tumakas lang ako sa mga co-apps ko. Puro talaga final prod ang laman ng utak ko buong araw. Wala akong ibang iniisip kundi sana matapos na agad ang laro para makabalik na ako sa paghahanda ng venue ng production.

Medyo kakaiba ang mindset na ito kasi noong mga nakaraang laro masyado akong OC sa mga dapat kong gawin pag nasa court na ako.  Lagi kong iniisip na dapat may patunayan ako. The outcome: masyado akong kabado at hyper pag pinapasok sa laro. Hindi rin ako maka-focus sa mga tira ko.

Kalmado lang ako kahapon at iniisip kung kamusta na ang mga iniwan kong co-apps. Out of three attempts, dalawang three-ball jumpers ang nagawa ko. Well, the perks of not being OC. Bale ang three-point-field-goal-percentage ko sa buong Intrams ay 0.363 (4/11). Respectable enough.

Actually, buong team rin kalmado. Tutal last game na ito ng mga graduating players, nagpakasaya na lang kami. In unison ang pagsigaw namin ng friends forever! sa tuwing may makaka-score. Walang kahit anong play kaya free-flowing ang offense. Wala ring kahit anong pressure na matalo, although natalo nga kami para maging 2-3 ang standings. Sana ganito na lang ang mindset namin nitong buong Intrams kasi nahirapan sa amin ang Team A ng UPIS. Single digits lang ang lamang nila until the fourth quarter. Okay lang, enjoy naman e. Well, the perks of not being OC again.

High school promenades follow the same format: there's always a social dance component somewhere, backed by sophisticated formal wear. But under different age perspectives, proms take on different meanings for me.

When I was a sophomore in high school watching the juniors and seniors in their formal wear, the only thing I never did was open my mouth and let my saliva drool. The prom was a big deal for me, something like the culmination of my high school life (since we had no annual field trips and class pictures because Lagro High School was a low budget, mass-accomodating public high school).

The following year when my turn came as a junior, the prom turned out to be a culmination afterall. I had my first girlfriend while everyone was dancing slow. But well, probably just the heat and the magic of the moment, the affair lasted for only a month and a half. It was a one-hit wonder, much like The Wonders with their That Thing You Do or Selena and her Dreaming of You. Fairy tales really do have to end.

The re-run of the prom for my senior year was not as romantic. The gowns and the coats were still there. But it was more of a street dance party. Fun, nevertheless.

For my subsequent years, all the attention-grabbing sights and sounds of college life drowned any thoughts I had about remembering proms. Not until I saw numerous high school students along Commonwealth Avenue in their formal wear did I had the slightest tinge that proms still exist. Probably a reminder that I'm getting old, I was looking at these high school students as though they were Christmas and I am Ebenezer Scrooge. What a waste of money and effort, I was thinking. And are the color designations of pink for juniors and blue for seniors a necessary thing? Can't it be maroon and green for a change? Sheesh, they look like MMDA promo people.

The Set-up: Halfcourt game, larong kanto format. 4-on-4. Kasama ang Bulate Group, ang barkada ko noong high school... na hindi ko na nakakalaro simula Xmas Vacation.

Ang mga kalaban: Mga 5'9"-and-below, gym-maintained-bodied residents sa isang kaloob-loobang street sa Brgy. Greater Lagro. As compared sa Vic-Sotto-frame ng mga Bulate, gudlak! Tinambakan nila kami agad... 6-1. (Point system: 1 point per field goal kahit tinira ito sa sari-sari store na nasa kabilang street. First to reach 15 points wins.)

But then... but then!

Bigla akong napaisip kasi suot-suot ko ang jersey na ginamit ko sa katatapos lang na UP Inter-college Intrams (see Entries 46 and 54 for pictures). Mas magaling na akong player ngayon kaysa noong Christmas Vacation dahil sa experience na nakuha ko sa Intrams. Malaki rin naman ang katawan ng mga nakalaban ko roon. At matatangkad pa, mga 6-feet-and-above. Kailangang makita ng Bulate Group ang improvement ko dahil gusto kong maging go-to-guy, yung tipong laging inaasahan para manalo.

Lagi kong hiningi ang bola every possession. Tumaas na ang basketball IQ ko kaya't hindi puro pag-score ang nasa isip ko tuwing hawak ang bola. Dapat lang, kasi kung gusto kong maging star player ng Bulate dapat sharp ang decision-making ko at dapat i-involve ang aking mga kakampi. Gusto kong ako ang sinisisi pag nagkamali, at pinupuri pag wagi... (slogan?).

Score: 6-1. Dahil wala pa kaming ma-score after 10,000 years, humingi ako ng double pick at nag-midrange jumper. Buslo! 6-2. Tapos nag-set-up ako ng open looks para sa dalawa kong kakampi na mga spot-shooters... 6-4. At siyempre di ko rin kinalimutan ang sarili ko. Jumper... 6-5. At mukhang malakas ako kay Lord kasi swabe ang shooting stroke ko nang nagpatuloy ako sa aking shooting spree��naging 6-7 ang score matapos kong mag-jumper ng dalawa pa. Lamang na kami ng isa.

Hard-nosed defense and rebounding ang bumuhay sa amin. Tapos mukhang na-extend pa sa akin ang biyaya ng Panginoon kasi uminit pa lalo ang scoring at passing powers ko... naging 12-9, lamang na kami ng tatlo.

But then, biglang naging sobrang intense ang mga kalaban at naghabol... naging 13-12, isa na lang ang lamang namin. Matter of pride siguro, papayag ba silang matalo ng mga payatot. Sayang naman ang mga pinambayad nila sa pag-gym.

Intense ang laro kahit larong kanto lang. Sa sobrang intense, bigla akong pinulikat sa kanang binti. Hindi kasi ako nag-stretching. Dapat nandun pa naman ako sa clutch-time kung gusto ko talagang maging star player. Nanalo pa rin naman kami kahit wala na ako.

Naghamon ng rematch at tinambakan uli kami... 7-1. Pinilit kong maglaro uli para mag-orchestrate ng opensa, at naging 7-4 naman. Tapos biglang pinulikat ng todo yung kaliwa ko namang binti. Sobrang pulikat, hindi ko siya maigalaw. Well, there's always next time. At least naipakita kong pwede akong maging go-to-guy player...

Ito na siguro pinaka-self-centered entry na nasulat ko... hehe.

This has been quite a February.

February 14. Before I was to give this certain girl the Valentine Value Meal I've arduously prepared (a tulip, a letter, and a chocolate bar), I learned she just changed her Friendster status from Single to In a Relationship just the day before, Feb. 13. Perfect timing. Just when I had mustered the courage to try.

I'm late, as always...

February 27. Learning from the mistake of the past episode about chasing one's dream, I sought to find this certain girl who has been the apple of my eye since my very first days as a freshie. Although we were good friends, I never tried to pursue her because of the prospect of failure. The next best thing I did was join her org last year, but I quitted during the application process because I have to be in that org for a deeper reason.

I re-applied this year. I spent this entire year looking for that deeper reason��during that stretch I had barely any communication with her. When at last I found that deeper reason, that I'm joining this org not only because of her, I decided to give it a shot. But just when I had mustered the courage to try, I learned she just changed her Friendster status from Single to In a Relationship just days ago.

This one was harder to swallow because it has been a longer story. I can't help but have a flashback of all the moments I had with her, 38.15.20. They were picturesque, but I failed to capitalize. I'm a failure.

I'm late, as always... Very same scenario. Very same script. The irony of it all.