Para sa buwan ng Disyembre, may mga bago akong quotable quotes na gabay sa aking buhay. Once in a while, masarap magpalit ng pilosopiya. Everyone has a right to change. Kaya nga may konsepto ng pagsasawa e.

"Don't waste your time
on something that won't waste
their time back at you..."

At dahil narito na ang simoy ng Pasko, masaya ako.

"Great things come
when you least expect it..."

Something goes out, something comes in.

"Every action has
an equal and opposite
reaction..."

I love December.�

Kahit nagkaroon ako ng dalawang araw na bakasyon dahil sa pagsalanta ng bagyong Yoyong, hindi ako makapagsaya. At hindi lang dahil nag-brownout...

Dahil wala akong karapatang magsaya.

Kagat ng mga lamok at kawalan ng internet access lang ang pinoproblema ko, samantalang ang mga kababayan natin na nabiktima ng bagyo at flashflood sa Gitnang Luzon ay walang masuot, walang makain, at walang masilungan. Nababagabag ako.

At di ko matanggap na kabayaran ito sa mga naging kasalanan nila mismo.

Malaki ang kinalaman ng illegal logging kung bakit lagi na lang problema ang ganitong mga bagyo. At habang hirap na hirap ang mga nasalanta sa mga evacuation centers, itong mga nakikinabang sa pagtotroso ay sarap na sarap na nagpapahinga sa kanilang mga kama.

Tssk, tssk.

Di ko mapigilan maantig nang napanood ko sa news yung mga namatayan. Kahit di ko sila kakilala, parang may gumigilid sa mga mata ko.

Tapos lugmok na lugmok na nga itong mga taong ito, ninanakawan pa sila ng mga mismong mga kapitbahay nila na kapwa ring nasalanta. Iba talaga.

Paskong-pasko may mga ganito pa kasi.

(Walang kinalaman pero dapat na mabanggit: Dirk Nowitzki scores 53 points. Astig!)

I've always wanted that happy fairy tale ending.

But I can't even call it a fairy tale anymore. Not when everything I considered magical seems to have gone away like a pricked bubble.

Maybe this is a fairy tale: a long narrative of cruel and sad events that will serve to highlight a happy ending, a long narrative that will see me turn into a senior citizen before I even finish reading. Just maybe. But in the fabric of time and space that is now, I don't see any fairy tale whatever. After a gruelling 1,000 days and more, I don't see anything. Fairy Godmother, where are you? I deserve a better story.

"Don't say you love me...
...Make it real, or take it all away..."

I've already said it eons ago. And what's been said can't be taken away. Because no matter what I say about it now, there was truth in it when I said it before. Make it real? Ha, with all sincerity it was, but proving it was another story. Never given another chance and being thought of as nothing but a distraction, even a cockroach can't prove anything. If nothing else, I guess I'm taking the other route.

<Slam Dunk intro theme song>

CMC Wildcats Pseudo-practice, Sunday afternoon...

Libreng-libre na ako sa kabilang court. Walang kabantay-bantay. CALOI!, sigaw kay kalbong point guard. Fastbreak na 'to!

Instinctual ang naging outlet pass. Pinagulong ni point guard ang bola, parang bola sa bowling na automatic na bumabalik. Palapit nang palapit...

...Ito na! Ito NA! ITO NA! Ito na! ito na!...

At tumagos ang bola sa kamay ko, out-of-bounds.

Sa totoo lang, hindi katawa-tawa. Bad trip si point guard. Ako rin, siyempre. Simpleng salo lang, pwede ba. At ang mas nakakabad-trip, tatlong beses nangyari ang kapalpakan kong sumalo ng bola sa fastbreak. Pambabae nga ang haba ng mga daliri ko, pero di dahilan yun. Presence of mind dapat. Bench warmer ang kababagsakan ko pag nag-Intrams sa January kung magpapatuloy ito.

Kay� kung makakasalubong niyo ako at ang layo niyo sa akin ay dalawang metro mahigit at may hawak kayong hugis basketball, ibato niyo sa akin nang walang sabi para ma-develop ang aking alertness, parang ninja training.

Pero hindi nga, praktis pa sa pagsalo. Dapat dalawang kamay lagi. At presence of mind. Presence of mind. Presence of mind pa uli. Kahit sabihin ko pang nagbalik na ang aking 3-point shooting touch, dapat maaasahan ako sa lay-up. Kasi kung bantayan ako ng todo para di ako maka-tres, wala na. Para na lang akong basang sisiw run na patakbo-takbo sa court.

Tumawag kanina si Papa mula Jeddah, sa Saudi Arabia. Sabihin raw namin kanina Lolo't Lola na ligtas daw siya kasi baka kako mag-alala ng todo pag marinig ang nangyari sa news. 22 kilometers naman daw ang layo niya sa pinangyarihan nito.

Nang tumawag si Papa, 30 minutes pa lang ang nakakalipas matapos ang pangyayari. Inatake ng mga armadong lalake ang U.S. consulate dun sa Jeddah. Sampu ang namatay, isa run Pilipino. Maraming sugatan. At 18 ang ginawang hostage.

Hindi naman na bago ang mga pagpapasabog na ito.

Pero dun ko lang naalala uli na nasa Middle East pa rin pala ang tatay ko. Kahit anong pilit niyang sabihin na medyo ligtas sa Jeddah, nasa Middle East pa rin siya. Malapit-lapit na ang 22 kilometers. Pano kung napadaan lang siya run bigla? Part lang raw ito ng occupational risks. Nako, ibasura na lang ang tagline na bagong bayani ang mga OFW, kung ang context naman nito ay ang pinagkapare-pareho nina Gomburza, Rizal and the other guys.

Di bale, malapit na ako mag-graduate. Unting tiis na lang.

Shame falls on you, if you let it happen once. On me, if twice. What now when it happens the third time around?

I don't have to know. I wouldn't want to know again this time. After a project abortion last month and a recent project suspension just days ago, I'd be an imbecile if I don't learn anything about being decisive. I'll take my time, but not too much. There were flashes of my speechless and indecisive tendencies, but then again, bad habits die hard. The thing about bad habits, though, is that though they die hard, they should die. I've learned quite enough. It's like Dirk Nowitzki converting 13-of-26 field goals after just making 6-of-24 shots the other night.

Reviewing today's checklist:

-::> Find. Check.

-::> Talk. Check.

-::> Loiter. Check.

-::> Slouch. Check.

-::> Eat. Checck.

-::> Accompany. Check.

-::> Look after. Check.

-::> Walk. Check.

-::> Stutter. Check.

-::> Air murder. Check.

-::> Divulge. Carry over.

-::> Bye. Check.

Grade: 5.0

Memo to Self:

1. When an elephant steps on your foot, say ouch!

2. When you're sleepy, sleep.

3. When you're hungry, eat.

4. When you want to say something, well...

"It's frightening to be
swimming in this strange sea
But I'd rather be here than on land"

Huwag kang kampante.

Kaninang umaga habang nakasakay ako sa FX papasok ng school, may ambulansiya sa tabi namin. Wangwang ng wangwang, siguro seryoso talaga ang lagay nung dala-dala nito. Pero kebs lang ang mga tao: 'Manigas ka diyan. Magsama-sama tayong magdusa sa trapik.' Kung di pa naglabas ng megaphone yung driver ng ambulansiya para sabihan kaming tumabi dahil kritikal ang kondisyon ng pasyente, sama-sama kaming nabulok sa trapik diyan sa may Caltex Fairview...

Kaninang mga bandang alas-onse ng gabi habang nakasakay ako sa jeep at papauwi na, may firetruck na rumaragasa mula sa likod namin. Wangwang ng wangwang, pero kebs lang sa mga tao. Kung wala sigurong mga bumbero sa likod ng trak na senyas ng senyas para padaanin sila, umabot na siguro ang sunog sa bahay namin...

PASAWAY talaga.

Naisip ko, kailangan ko na rin siguro ng megaphone na ipambubulyaw sa tenga ko. Hindi kasi umuubra ang simpleng pagpapawangwang e. Hindi ko pa rin talaga kasi...

...Nga pala, namatay kanina si FPJ...

Sa wakas, nakaraos na rin ako sa aking papel sa Lantern Parade. For starters, ang Lantern Parade ay yearly tradition ng UP bago mag-Christmas vacation kung saan bawat college ay may kayag-kayag na mga parol at ipaparada sa buong Academic Oval. Parang parada ng mga float kapag Metro Manila Film Festival. Maraming nanonood. Maraming may dalang camera. Maraming nanonood. Maraming may dalang video camera.

At MARAMING nanonood!!!

Iniisip ko pa rin kung ano ba nakain ko at pumayag akong maging Maskulados para sa Lantern Parade presentation ng Maskom. Sa harap ng maraming tao, nakadisplay ng walang kapakundangan ang aking mga biceps na naka-leave-of-absence naman. Buti sana kung na-a-associate kami ng mga nanood bilang mga Maskulados at Sexbomb, tulad ng nasa likod namin na Kristala at Mulawin. Pero hindi, gudlak na lang. Siguro tiyaka lang nilang na-gets na ganun pala character namin noong sumayaw na kami ng Sana Mama/Bakit Papa medley. In the end, nanalo ang Maskom ng Most Creative performance para sa konsepto naming clash ng social reality at ng mga mababaw na entertainers.

Polar bear.

Wala akong dalang camera kahapon kaya wala pa munang pictures. Hihingi na lang ako sa mga meron. Ito na lang muna tignan niyo.

Nang malaman kong magiging professor ko ito sa BC 101: Radio Production, parang nabasag ang mga pangarap kong mag-graduate on time. Ayon sa mga chismis, siya ang numero unong terror sa Maskom��kaya malamang babagsak ako at ma-de-delay. Bawal magsuot ng shorts, sleeveless at open-toed sandals sa kanyang klase. Para siyang critic sa American idol, lahat na lang ng mapapansin, papansinin. Paborito niyang pag-tripan ang Ateneo at Miriam College. At pag napagtripan ka niya, tuloy-tuloy na iyon.

Pero so far so good. Dapat lagi lang naka-on ang presence of mind ko sa klase niya. Seryosohin ko lang ang mga productions ko at baka maka-uno pa ako. Malay ko ba.

Dahil sa kanyang terror demeanor, para siyang si Ebenezer Scrooge. Pero sumama siya sa aming mag-Lantern Parade. Sabi niya Scrooge daw ang costume niya.

Puro pagpapatawa lang ang ginawa ni Sir buong parada. 2.5 kilometers pa naman ang haba ng Academic Oval, kaya hinang-hina mga tuhod ko katatawa. Anlakas ng sense of humor. Walang kaparis.

Si Sir ay isang polar bear. Mabangis pag kinakailangan. Pero cuddly at cute dahil parang Santa Claus ang phenotype: matangkad na malaki.

Noong first day of classes namin, ang pilosopiya ko dati: Kung terorista siya, terorista rin ako. Kaya magtikisan kami. Mukha namang magkakasundo kami. Dapat lang na malinaw sa akin kung saan ang boundary ng pagiging estudyante ko at pagiging prof niya.

The Book of Love Answers.

Matapos ang Lantern Parade, napadaan ako sa National Bookstore sa SM Fairview. Nakita ko uli yung libro ni Carol Bolt na The Book of Love Answers. Isa itong makapal na booklet na may isang love advice per page. Ang sistema: i-internalize mo yung katanungan mo tapos bubuklatin mo yung libro. Presto, may sagot na sa katanungan mo.

Kupas na at maduming-madumi na yung demo book na iyon. Simula pa lang 2nd year high school ako andun na iyon sa bookstands ng National e. Binalutan na iyon ng plastic. Tapos may nagbukas pa rin. Tapos tinago na lang ng management, mga isang taon ko ring di nakita. But now, it's back.

Internalize.

Do I have a chance?

T.BOLA: NO.

Pucha, hindi pwede. Again. <Dora the Explorer's voice>

Internalize.

Do I have a chance?

T.BOLA: Wiggle out of it.

Anong wiggle? Ayoko nga. Again. Last na 'to.

Internalize.

Do I have a chance?

T.BOLA: Cut your losses.

??? Cut my losses? Isang-isa na lang.

Internalize.

Do I have a chance?

T.BOLA: If you know what you want, go out and get it.

Yan!

Dahil isang buwan na lang at Inter-college Intramurals na sa UP, susubukan kong magpalaki pa ng kaunti ng katawan. Subok lang. Siyempre, ang sikreto nito ay tamang tulog, ehersisyo at kain. Medyo humina akong kumain nitong mga huling araw. At dahil dun, kailangang i-polish ko ang aking fundamentals sa pag-kain. 

Bago ang lahat,
kailangan ng focus.
Kain kung kain.
Wala dapat ibang iniisip.
Wala dapat ibang ginagawa.

Kailangang ma-internalize
ang bawat subo.
Maraming tao ang di nakakain.
Kaya dapat magpasalamat
kay Lord.

Dapat dahan-dahan lang
ang pag-nguya,
para mas madali siyang matunaw.
Makakadama ng inner peace
pag taimtiman itong ginawa.
Trust me.�

Once ang nginunguya
ay nalunok na,
huwag na magpapetik-petik.
Dakot uli ng panibago!
Para hindi nasisira ang rhythm.

At ang pagsubo,
hindi lang dapat basta-basta.
Dapat snappy.
Para ma-sustain ang enthusiasm
habang kumakain.

Siyempre, hindi dapat
nalilimutan ang pantulak.
Kaso ang problema ko,
inom ako nang inom ng tubig
kaya madali ako mabusog.
Mahilig kasi ako sa masabaw.
Pag tuyo ang kanin,
mabagal ako kumain.

Sakto, masarap matulog matapos kumain.
Pero patunaw muna kayo sandali.�

Nagpadala si Papa ng PlayStation 2 para kay Jaran, yung 8-year-old na bunso namin. Christmas gift, bale. Kasi binilhan na ako last June ng electric guitar, tapos may 3200 yung babae namen. Dinidedma ko lang sa ngayon yang PS2 kasi wala pang memory card, tiyaka lilima lang ang bala: Finding Nemo, Spiderman 2, Dragonball Z, Resident Evil: Dead Aim, at Teenage Mutant Ninja Turtles. Pero tulad ng inaasahan, humaling na humaling itong si Jaran... lalong-lalo na sa Ninja Turtles.

"YAPAPANGGA!"

Magtimpi. Naiintindihan ko iyan. Nagdaan rin ako diyan. Pag head over heels ka sa isang laro sa computer, paulit-ulit mong ginagaya ang lahat ng nakikita't naririnig mo rito. Parang nung bata ako, ginagaya ko yung Hadukken ni Ryu tiyaka yung Sonic Boom ni Guile. Magtimpi. Normal lang iyan.

"YAPAPANGGA!"

"JARAN!!!"

"Bakit?"

Hindi na ako nakapapigil. Nairita ako: Cowabunga hindi Yapapangga. Para kasing na-violate ang aking childhood memory. Matagal kasing nawala sa mainstream ang Ninja Turtles. Ni-repackage lang ito at main feature na ngayon ng Cartoon Network, as of late. Magiging nostalgic ang mga dati nitong mga parokyano na ngayon ay mga 18 years old-above na. Pero ako, parang lalo akong na-alienate. Kasi...

Wala na yung utak na si Krang. Nasaan na ito at yung robot niyang mukhang bacon? Bakit hindi na Cowabunga ang expression nila? Nasaan sina Bebop at Rocksteady, yung baboy ramo at rhinoceros na mga kalaban? At tiyaka hindi foot warriors, foot soldiers!

Pasensiya na. Ninja turtles kung ninja turles kasi nung bata ako e.

Twelve years ago...

"Pa, anong oras ka uuwi?"

"Mga alas-dose..."

"Pasalubong ko ha, gusto ko yung pulburon..."

Ako rin yun dati. Prep. Nag-aantay sa school bus tuwing umaga. Family computer. Ninja Turtles rin ang bala.  Yun nga lang, araw-araw ko noon nakikita tatay ko. Ngayon, ako na lang nakikita ng mga kapatid ko; taon-taon na lang kasi e.

"YAPAPANGGA!"

Buti at isang aya ko lang at pumapayag nang makipaglaro ang mga kapitbahay kong pawang mga 12 to 14 years old lang. Mga isang linggo na rin akong di nakakapaglaro e. Anlamig kaninang alas-sais! Grabe talaga, umuusok pa yung binubuga namin... parang nasa winter ng ibang bansa. Wala lang. Nocturnal kasi ako e kaya nabibighani ako sa mga ganitong morning phenomenon.

At dahil puro mga bata ang mga kalaro ko kanina sa wholecourt...

Midrange jumper...

Swish!

Acrobatic lay-up...

Swish!

Three-ball...

Swish!

Tim Duncan post moves...

Swish!

Ang saya-saya! Haha, binully raw ba ang mga bata. Exaj lang to.� Di naman lahat ng binato ko pumasok e. Mga kalahati rin naman nag-mintis.

Nang nagkasawaan na, umuwi na sila. Nagpaiwan lang ako sandali para mag-practice shooting. Habang tumitira ako ng jumpers, may boses na sumulpot from somewhere... kulang pa raw sa backflip ang tira ko.

Paglingon ko nakita ko si manong PMA, yung mag-isang nag-shu-shooting kanina pa na mukhang kalalabas lang ng Baguio, with tucked-in shirt, sun-exposed complexion, flat top haircut, military shorts and all. Malakas ang dating ng kanyang presence, parang si Yoda sa Star Wars. Nahikayat ako na makinig.

Naging on-the-spot session between sensei and student ang eksena, parang dun sa Karate Kid. Dapat ang bola e umiikot-ikot habang nasa trajectory from shooting hand to the rim, parang yung Earth nag-ro-rotate habang nag-re-revolve sa Solar System. Pinag-praktis pa niya ako ng jumpshot. As in jump muna bago tira, para mahirap raw bantayan. Nagbigay siya ng drills na catch-and-shoot. Ganun raw si Rip Hamilton kaya di mahabol (Di lang niya alam, lab ko rin yang si Rip). At kinarir na talaga ang impromptu course na ito, pinraktis rin ako sa left-handed lay-up tiyaka sa finger roll.

Di ako nagrereklamo sa kanyang methods. Feel na feel ko nga e. Kasi meron ring mentor itong labs ko na si Dirk Nowitzki kaya siya accurate sa three-ball. Karir kung karir talaga itong si Holger Geschwindner (mentor) kasi na-compute pa niya ang optimal shot curve ng tira ni Dirk para laging pasok. Sabi ni Holger: "Since nobody can grab the ball during the shot, you need to accelerate it continuously until the final acceleration at the end."
 

At mas feel na feel ko talaga kasi nalaman ko pa na si manong PMA ay isa pa lang engineer. Kaya pala tungkol sa Physics ang ine-explain niya sa akin habang tinuturuan niya akong mag-jumpshot. Hahanapin ko itong si engineer PMA bukas. Mamihasa na kung mamihasa.

P.S: Mavericks 123, Knicks 94

Hindi ko talaga masyadong ramdam na Pasko na. Siguro dahil di ako nakapanood ng mga Xmas cartoons... dahil wala ng thrill ang pamamasko sa mga Ninong at Ninang... dahil wala akong pera... dahil wala kaming Christmas tree at lights... dahil di kami nag-carolling ng mga Bulate... at dahil mas inaabangan ko ang 23 at ang 28 kaysa 25.

Last year, araw-araw kaming nag-carolling ng mga Bulate. Medyo lie-low ngayon. Nagkita-kita na lang kami dahil birthday ni Max nitong Dec. 23. And for more adventure effect, sa Greenbelt kami naglagalag.

7:00 pm, Greenbelt Park...

Knivez: "Tara pa-picture na tayo! Di naman tayo laging nandito e."

Max: "Wag na nakakahiya..."

Shinitzki: "Bilis, isang buhos lang 'to ng kapal ng mukha..."

Ocho-ocho man: "Tayo na lang Bam, lapitan mo na..."

Alas-kuwatro ng hapon kami dumating sa Greenbelt Park. Nagpakatengga lang kami run. Ang gaganda ng mga nakikita, di naman malapitan kasi ibang dimensiyon ang kanilang mga economic status. Pagdating namin, nandun na si Heart, nilalakad yung aso niyang celebrity. Umalis kami ng park at kumain. Pagbalik namin, andun pa rin si Heart nag-aantay ng sundo. This must be destiny.�

Shinitzki: "Good evening. Would you mind if I take your picture with my barkada?

Heart: "Sure."

--click--

Shinitzki: "Thank you."

Heart: "Merry Christmas. (with eye contact and all)"

Shinitzki: "Merry Christmas too. (with eye contact too and all)"

Tried and tested, hindi tatanggi ang mga artista pag nagpaalam kang magpa-picture kasi makakasira sa PR nila pag magpaka-snub sila. Nakapagpa-picture na ako dati kay Angelika Panganiban, Chynna Ortaleza, Carol Banawa; di naman tumanggi sa akin. Inakbayan pa nga nila ako for more closeness effect.

Nakakahiya nga lang nung kay Heart kasi gamit ko yung camera kong sira ang aperture at walang viewfinder. Kaya nga isang shot lang ang nakuha namin. Tapos sayang di ako umakbay, katabi ko pa naman. Tiyaka di ko rin dinaldal. Sabi pa naman ng BC101 prof ko, dapat ang host ang sumasalo pag may hang-up ang show. But nonetheless, mission accomplished.

The past days, I've rediscovered my balls. It was just mental when I thought it was missing. I can't miss out on all those opportunities just because I'm shy.

"Hello... pwede po kay..."

"Naaalala ko, wala kami masyadong inimbita ng Papa mo. At tiyaka para mas lalong tipid, tinaon namin sa Pasko. Tapos wala kaming wedding ring. Hiniram lang namin yung wedding ring ng Ninong namin."

Mga kuwentong "noong-panahon-namin" ang mga tipong nagpapalawig ng generation gap. Pero hanga pa rin ako sa mga magulang ko. Gusto ko silang gayahin.

Happy 19th wedding anniversary!�

Para sa mga nasalanta...

Para sa mga nagluluksa...

Para sa mga nasa ibang bansa...

Para sa mga malayo sa mga minamahal...

Para sa mga sawi...

Para sa mga walang pera...

Para sa mga nilalamig...

Para sa mga laging aligaga...

Maligayang Pasko!

Silhouette.

Reflected in the silver screen were flashes of childhood memories. And I could still remember the names upon immediate mention. You've got Ina Magenta here, and Enteng Kabisote over there. I've watched these characters every week for most of my childhood days. And since childhood too, every visit in this mall was a treat. I went here to play in that spider web playground, and to watch the central fountain pop out a gush of water all the way to the ceiling. I've walked in its hallways with sheer delight. Glorietta was paradise. Back then, my parents were the law and they didn't bring me here as much as I like. Now that I'm 18, I can go here at will.

But places, like words, take different meanings through time.

Reflected in the same silver screen were shadows of two persons standing haplessly. In the midst of a flashflood of my childhood memories, I may just have seen the present.

Broken threads.

Even the best ropes will fray at some point in time, no matter how strongly they were built. It should not come as a surprise, then, when seemingly airtight plans fall to pieces. You hold on to any remaining thread. And instinctually make the most of it.

Hearty laughs rendered color to the entire day; so colorful, it escaped me that time flies away with reckless abandon. The day was to end. And I haven't told her. All the colors were diffusing in front of me without a purpose. All my pre-conceived scenarios were being flushed straight into the recycle bin. So it seems, another Mr. Bean day.

But there will never be a better time to finally be honest.

I only had my rediscovered balls on one hand and sincerity on the other. Nothing more, nothing else. Still, I dipped my feet in that strange sea... felt it was spine-tingling... but whole-heartedly went for it nevertheless. No other place I would want to be. No turning back.

"I have fallen..."

Around me were the laughs of children playing in the good ol' spider web playground where I used to play. The repercussions of their laughter and noise were irregular but it sounded beautiful. Its melody was harmonious... with the subtle footsteps of two people catching the train... and of two people suddenly breaking out to a heavy dose of laughter. Rattled, yet seemingly unchanged.

Scripts, as I've proven time and time again, belong in the realm of fiction.

Full Moon.

The train harbors a sea of faces, strangers brought together by a shared fate. In the midst of this faceless crowd, two people can be rendered invisible. The train is quite a great irony.

"Hindi siya spur of the moment..."

"I know..."

When all the dust has settled, finding the path is clearer. And all along, it was just the same path... that very same path we have been walking since we started this day. Hearty laughs and that wide open line of communication. Nothing is bound to change... for the worse. All I've ever feared were just figments of my imagination.

It was the longest train ride. It also was the shortest.

The full moon was shining brightly when I dropped off four stations after Ortigas. For the first time, the moon didn't bring me thoughts of werewolves. All I could ever see was a blushing face. My ticket grants me 75 minutes of stay inside the MRT complex. I stayed to the last drop, watching the moon blush for me. Overseeing EDSA and Quezon Avenue while being brushed with the cool wind of the holidays, I've never been as happy as this for quite a long time.