Prof Austria

Dr. Cari�o:

Dr. Argete:

Prof Aguila

Rear view.

Nakaganti rin. NBA.com: Dirk Leads Mavs Past Kings

Masuwerte lang talaga ang Sacramento last playoffs kaya na-eliminate nila ang Dallas. Tignan ko lang ngayon. Lalo na't Silver Anniversary nila... tssk, tssk. Wala masyadong pumapansin sa Mavericks ngayon kasi nasapawan ng paglipat ni Shaq sa Miami at ni T-Mac sa Houston. Sabi nga sa isang article ng Dallas Fort-Worth Telegram, wala raw makikitang website, blog, o kaya nama'y newspaper column na naniniwala na kaya nilang manalo ng 50 games (out of 82, considered as a winning season)...

Well, meron na ngayon.

Bakit walang masyadong hype ang Dallas ngayong season? Kasi dinismiss na agad nung mawala ang banlag at di-nagsusuklay na long-haired All-Star Canadian point guard na si Steve Nash. Tapos parang sanay na ang mga sportswriters na lagi silang nananalo pero walang kuwenta sa playoffs; kumbaga walang mala-tabloid na twists. Hindi bebenta sa mga mambabasa.

Ano ba ang bumebenta ngayon sa mga online at offline basketball magazines? Nangunguna na diyan ang mga pa-importanteng mga superstars na walang ginawa kundi mag-dunk nang mag-dunk tuwing hawak ang bola at mag-endorse nang mag-endorse ng mga Greenhills material na mga rubber shoes. Sila yung mga tipo na magpapa-trade sa ibang team pag naging bulok ang team nila... kahit sila ang unang dapat sisihin.

Andiyan rin yung mga 18 years old palang e pinapasok na sa NBA. Granted, hindi pang-normal na tao ang kanilang mga kakayahan sa basketball. But they're given so much at so young an age. Hindi naman lahat ng mga iyan ay mature. As a result, may mga scoops about this Rookie of the Year runner-up na nakitaan ng marijuana sa backpack habang nasa airport. In short, mga twists na pang-tabloid. Bumebenta.

Bakit nakakapasok ang mga 18 year-old sa NBA? Kasi may mga success stories: Dirk Nowitzki, Kevin Garnett, Tracy McGrady, Jermaine O'Neal at ang numero unong primadonna... si Kobe Bryant. Si Kobe ang pinaka-favorite ng mga magazines na gawan ng istorya kasi pang-Hollywood talaga ang mga twists ng career niya. From his Colorado rape case to the dismantling of the Lakers (i.e. Shaq and Phil Jackson), hindi talaga mauubusan ng drama itong player na ito. Ngayon, gusto niyang patunayan na sa kanya na ang Lakers. Sa kanya na nga. Pero mag-average man siya ng 37 points per game, di niya mapapantayan si Jordan. (37.1 points per game si Jordan noong 1986. Lamang ng 0.1)

Mas gusto ko nga na walang masyadong attention ang Mavericks. Pag naging success story ang Dallas ngayong taon, ang sarap ng pakiramdam na sinubaybayan mo sila all throughout. Hindi ako aakusahan na nakikisali sa bandwagon. And I believe this year's team is special. Depth of bench and defense��interior and perimeter��has arrived in Big D.

May isa pang advantage ang low profile. Mas mura ang mga team merchandise. Bibili ako ngayong Pasko ng #41 home jersey ni Dirk Nowitzki (yung 3-point-shooter, jumpers galore, scoring machine, 7-footer German superstar ng Mavericks) habang hindi pa masyado mainit ang Dallas. Nang mag-champion kasi ang dating unknown na Pistons last June, biglang nagsisulputan ang mga unknown rin na jerseys nila Ben Wallace at Rip Hamilton��and my gawd! Napakamamahal talaga! The NBA is a business.

Ngunit dahil ang isang business ay catered for its patronizers, i-e-enjoy ko ngayon ang unang panalo ng Mavericks para sa season na ito. New Orleans Hornets ang kalaban bukas.

When you are in a deep shit situation��in that you have to pick your poison and make an either-or decision��the most comfortable thing to do is stand pat and wait for a miracle. It's what I did. But after a year, it blew up in my face.

Case in point, 38.15.20.

Problem with playing the role of the friend-who-loves-friend is the risk, the oft-unavoidable risk. Tell someone 'something stupid' directly and you better bring with yourself a nametag the next time you meet. It just ain't the same (For Mulawin fans, think Aviona). But on the other hand, keep the feeling to yourself and well, you'll feel like you're part of this telenovela stuff and all that you'll need is a musical background. But still, the feeling sucks. Big time.

Risks are not that insurmountable, but in this particular case, it is. 38.15.20 is this dream person and she's my friend. I pushed myself within her inner circle during the first sem of my first year. But it didn't dole out any confidence. Her being ideal gave me a God-knows-what level of inferiority complex. It gave me this gut feeling that I'll fail, that taking a risk is like taking suicide. I might lose the friendship. This is indecision at its best, as I perfectly do it.

I tried the wait-and-see approach. But after a staggering one year stretch, it was apparent I failed. I haven't been seeing 38.15.20 lately. I've been reduced to a mere acquaintance. Now that I'm on looking-back mode, it was easy to see all the opportunities I failed to capitalize. They were right there and then when I first met her. I just probably didn't realize because back then my balls were busy doing their disappearing acts. Miracles don't come out of nowhere. They are made, if not by blood, sweat and tears then by firmly believing. No miracle arrived because I was just expecting it; I should have believed that it will come. That's faith.

I've already seen the outcome of this project three months ago; although during that time I assured myself I was just doing a mark-time march... not moving forward nor backwards. But after yesterday, everything's clearer. Where I am now won't take me further. I better stop this. The gift I've prepared yesterday may be the last move from a string of events I've outlined over the course of a whole year.

In truth, I'm heartbroken... but I've always been like that ever since this started. So I think it's better that I feel this today and be liberated afterwards.

I can't wait for December.�

Natapos ko na rin ang aking mala-Extra Challenge na enrollment. And as expected, nagdamot na naman ang punyetang random computer enlistment; dalawang subjects lang ang binigay sa akin. Matapos ang lahat ng pakikibaka, paglalakad, pagpila, at paghihintay kahapon, nakuha ko rin ang kulang ko pang apat na subjects para maka-18 units. First day of classes na ngayon! Napagdesisyunan ko na magbabago na ako ng ugali ngayong sem. Hindi na ako ma-le-late sa mga klase ko. Tutal malapit na ang New Year (nadadama ko na, kasi nagbukas na ang Paskong Pasiklab sa may Philcoa.�), ngayon na ako mag-re-resolution.

Alas-diyes ang una kong klase, Kasaysayan 1. Alas-sais pa lang gising na ako. Inayos ko ang aking mga bagong biling school supplies: isang maliit na handy-dandy notepad at paper clips para hindi na magkandawalaan ang mga readings ko. Nang papaalis na ako, bigla akong napatingin sa cabinet ko. Maglalagay ako ngayon ng gel... for a change.�

Ten minutes before class ako dumating. Wala pa naman ang professor kaya sumaglit muna ako sa banyo para magsalamin; first impressions last daw e.

Wala pa rin ang prof pagdating ko. Hindi ko alam kung makikipagkilala ba ako sa mga bago kong kaklase. Wala ako sa mood. Pero parang di ako mapakali na hindi ako nagsasalita. Nagaya ko na yata nang tuluyan si Donkey ng animation na Shrek. Nagkakaroon na sa akin ng epekto ang maingay kong environment (College of Mass Comm).

Nanalo na ako ng tatlong beses sa Bantumi. Muntik ko ng maabot ang top score sa Snake II na 2,485. Pero wala pa rin ang prof. Lumayas na ako kasi 30 minutes na ang nakalipas. Punyemas.

Matapos ang vacant kong tatlong oras, diretso na ako sa pangalawang klase na Malikhaing Pagsulat 173. Banas na banas itong ka-course/kaklase kong si Shrek, Olan pala. (joke lang, baka sapakin ako nito pag nagkita kami.) kasi yung apat niyang klase ngayon hindi lahat pinasukan ng prof. Tinawanan ko pa.

Karma. Hindi rin ako pinasukan ng prof sa lahat ng mga klase ko. Yung prof ko sa Comm 3, wala rin. Parang tanga, dapat di na muna ako pumasok. Nagbabagong-buhay na nga yung tao tapos ganyan pa isasalubong sa akin.

Nakakawalang-gana.

Pero buti na lang, nanalo na naman ang Dallas. Hindi pa rin natatalo... 4-0 na! hehe...

NBA.com: Mavs Sting Hornets 11/03

NBA.com: Second-Half Surge Lifts Mavs 11/06

NBA.com: Mavericks Rise Up in OT 11/08

At least ten people were killed and 115 wounded after a Manila-bound train from the Bicol region slipped of its tracks and fell into a 12-meter deep ravine early dawn Friday.

--- INQ7.net

Tiyaka pa lang maaalala na may plantsang naiwanan kapag may nasunog ng damit. Bwiset.

Mangyan natives on Thursday found the remains of Prana Escalante, a female mountaineer who had been missing since climbing Mt. Halcon in Oriental Mindoro province early this month. Her remains were found wearing only her underwear. Her belongings were also missing. The 21-year-old Escalante, a member of the UST Mountaineering Group reportedly got lost while trying to catch up with her companions who went ahead with the climb to Mt. Halcon on October 29.

--- INQ7.net

Moral lesson: Buddy system.

Palestinian leader Yasser Arafat, a man either resented as a terrorist or respected as the symbol of the struggle of the Palestinian people, died Wednesday of unknown causes at the age of 75.

--- The DAILY BRUIN online

Whatever.

The South Beach Diet was developed by a cardiologist in Florida by the name of Arthur Agatston, originally for his patients to maintain heart health. It blossomed into a full fledge diet craze, with varying opinions as to its merits.

In a nutshell, the South Beach Diet is a three stage diet, laid out as follows:

1) Phase 1 is the most difficult stage, in that it completely restricts carbohydrates such as bread, pasta, potatoes, baked goods, etc. for a period of 14 days. You also can't have cookies, cakes, ice cream or sugar. Alcohol is also off limits. The initial phase is also marked by portion control, limiting you to certain portion sizes.

2) Phase 2 starts reintroducing some of the carbs you had to give up during Phase 1, not all. Portion control remains the focus of this stage, which you remain in until you reach your desired weight.

3) Phase 3 lasts the rest of your life (if you make it to this stage). It is a life-long diet stressing smaller portions, certain carbs and certain fats. It doesn't rule out carbs and fats, but rather tells you which ones you should avoid.

--- South Beach Diet reviews

Basta, di ko ma-imagine si Belo o kaya si Calayan na nag-e-endorse nito.

I had a dream early morning.

Everything my senses felt seemed so real. I could make decisions and set the pace of conversations. The setting was familiar, although I couldn't remember it now. The people around me bore the semblance of my high school classmates, but then again, I'm not sure. I also couldn't pinpoint who they were exactly.

One person was certain though, 2.247.

She was closely sitting beside me on a sidewalk ledge. I was clutching her left arm around my arms, resting my head on it. We were in the midst of a conversation about our real score. No pretensions. Direct to the point. It was open-ended. No answers at all. And then I awoke. I forced myself to sleep again, but it was useless.

I didn't need any dream interpreter. This has to show up, in one way or another, because I forgot when I told myself I'd decide what to do about this. Like all the other story I'm in, we are hanging in the air for so long, for very long, waiting for the other's next move... a hopeless stalemate. I have to decide: whether everything is just a thing of the past or an epic waiting to unfold.

The two of us are unfinished business. Should it continue, the early returns would be exceptionally sweet. But the shadow of this big and rich monster will inevitably loom on us. I can't help but think about it. But I want to give the short term a shot. I'm still lost.

...Tease me, by holding out your hand...
...and leave me, or take me as I am...

Bullshit.

Mabalik tayo kay doctor Calayan (yung lalake).

Nakaisip na ako ng pangalawa kong dream job kung sakali mang hindi ako palarin sa broadcasting...

Artista na ngayon ang lalapit sa akin. At hindi lang basta-basta artista: mga gustong magpa-sexy at magpagandang mga artista... na usually e mga babae. Pero sisiw palang iyon. Kung iyon lang ang hanap ko, dapat nag-apply na lang akong security guard ng main gate ng GMA-7 compound o kaya naman e make-up artist behind the scenes. Pero hindi. Dito, ako na nga ang lalapitan. Tapos ako pa rin ang kakaibiganin. Tapos ako pa ang i-pa-plugging ng libre. Tapos makakalikot ko pa ang mga kung anik-anik sa katawan nila. A-ko, a-ko, puro na lang a-ko...

Kaso, mahal raw ang mag-aral ng ganitong ka-chorvahan. Sa US pa raw todo-todong nagpakadalubhasa itong si Doc ng mga makabagong teknolohiya. Kaya ang gagawin ko, mag-a-asawa rin ako ng dermatologist. Manghihiram na lang ako ng mga notes.

Pero ayoko na'ng mag-aral-aral pa. Di na talaga ako makahintay mambutingting ng mga tao; mainit na ang mata ko sa mga taong ito:

Yasmien Kurdi:

Ubra pa ang alibi niya na baby fat lang ang nakabalandra sa kanyang mga hita at braso��sa ngayon. Unless na balak niyang talikuran ang showbiz para mag-arm wrestling o kaya'y kickboxing, humanda ito sa akin oras na mag-18 ito. In the meantime, wag na muna siya sumali sa mga dance numbers na kailangan niyang mag-shorts o sleeveless. Kumanta na lang siya.

Raymond Gutierrez

Dapat siyang hangaan dahil pinili niya ang pag-aaral bago showbiz. At kung ako sa kanya, mag-aral na lang siya uli. Kung tapos na ng college, e di Masterals. Kung ayaw talaga papigil, wag na wag nang iparinig sa kanya ang boses ng kanyang ate para di na niya magaya.

Kung pursigido pa rin pagpatuloy ang kanyang hosting career, ooperahan ko na lang dila niya para humaba ng kaunti. Mga ilang linggo lang naman siya mawawala sa kanyang weekly spot sa SOP Gigsters, mga ilang linggo rin tataas ang ratings ng GMA tuwing linggo.

Oras naman na mag-venture ako sa pagtayo ng mga branch ko sa mga malls, ito ang nasa tuktok ng wish list ko para maging endorser...

At pag sikat na sikat na ako, makakasama na ako sa mga listahan ng mga celebrity sa Fanatext... he,he...

Limang nakakapanira ng araw ko, as of late.

1. Basang medyas. Tapos walang dalang kapalit.

2. Mga naninigarilyo sa jeep.

3. Air Freshener ng bus.

4. Pag kailangan mo ng FX puro jeep. Pag jeep, ibang ruta naman.

5. Mga flooders sa Friendster Bulletin Board.

Peste.

Kaya blurred, kasi in motion.

Nung Sabado, inaya ni mama kaming magkakapatid sa reception ng isang kasal. Di ko kilala yung kinasal, pero ininvite si mama nung nanay. Dun lang naman gaganapin sa bahay sa may bungad ng subdivision namin. Matagal nang naiintriga itong nanay ko sa bahay na yun kasi para talagang alta-sa-syudad ang laki kaya excited siyang pumunta. Ako, wala ng tanong-tanong. Kainan yun e. Mahirap tanggihan ang grasya.

Ay jusm�! Nagpaka-formal pa naman ako ng bihis... slacks, rolex, polo, gel, and all... e para lang naman street party ang pinuntahan ko. Kung wala lang wedding cake na nakabalandra sa may garahe, aakalain ko nasa bar ako. Yung mga teenager dun parang mga kurimaw. Ni di ko nga nakita yung kinasal na couple. Puro disco lights at sound system na pang-jeep. At ang sounds... isang unknown Pinoy rapper na sa akin tantiya ay di ko na rin ata makikilala. Ok na sana, ang di ko lang kinaya, sing-along silang lahat sa lyrics nito. Sana pala pinang-SM na lang namin yung pinambili ng regalo. (Di naman namin kilala diba?)

Matapos kumain...

Uyy mare, mauna na kami ha, gagawa pa kasi ng thesis itong college ko e...

Moral lesson: Don't judge a book... blah, blah.

Kahapon naman sa jeep...

Batang ka-boses ni Michael V pag nanggagaya ng bata: WAAAHHHHH!!!

Nanay: Tahan na sabi, putang-ina... bibili nga tayo ng lobo pagbaba sa jeep.

Michael V: Hinde, hinde, palayo na tayo sa SM e... WAAAHHH!!!

Tatay: Sshh, wag kang maingay, andiyan na ang pulis...

Nanay: Pupunta tayo ngayon kanila Lolo, maraming lobo run... ilan ba gusto mo?

Michael V: <nanahimik><shows hand> Five... <singhot><singhot>

Nanay: yun lang e, akong bahala...

Mga magulang talaga, kung anu-ano nasasabi pag nagigipit.

Come dismissal time, students pass by my classroom's door. They come in different shapes and sizes but are all spirited because classes are over. For someone who can't join the rush hour because of a professor who dismisses class on time, I see these people as but a parade of mannequins without faces.

But in a sea of unknown faces, one is likely to take your attention.

What took a second felt like a half-minute. I saw 38.15.20 with my peripheral vision (that which you see at the sides when looking up front). Eye contact was established for some split-seconds through the translucent glass pane of my classroom's door. Then she faded away.

Different classes. Same building. Same floor level. Same timeslot. I'll still get to see her on a regular basis this sem. Despite my cowardly decision to have a project abortion, the scene still brightened me up.

Old habits die hard. And I don't want to repress what I'm feeling. There's no harm in it. Commensalism, perhaps.

...Isang araw sa Kasaysayan 1...

Groupmate 1: Nabasa niyo ba yung libro para sa report natin next meeting?

Groupmate 2: Hindi pa e...

Shinitzki: Eto... napa-xerox ko na nga e... <cool ang pagkasabi>

Groupmate 3: Ang galing! Sige, e-mail�e-mail na lang.

Next meeting.

G2: Di ako papasok ngayon. Pero ok na yang report.

G1: Sino magbabasa sa klase?

Shinitzki: Sige, ako na lang.

G3: Teka! Bakit pareho yung report natin sa kabilang grupo?

G1: Ano!

G2: Sino ba kasi uli yung nagpa-xerox ng libro?

Shinitzki: ...

...Kanina sa Malikhaing Pagsulat 173...

Prof: I assume nabasa niyo na yung essay para may kinakausap ako.

Shinitzki: <pabulong sa classmate> Yan! Diyan ka magaling, ba't ngayon mo palang binabasa iyan. Di mo ako gayahin. Teka, ba't May Katulong ang Aking Sopas ang binabasa mo?

Classmate: Ito naman talaga e, hindi mo ba binasa yung syllabus?

Shinitzki: Hindi ba How I Spent My Summer Vacation?

Parang may kung ano na pumipigil sa aking balak na magsipag ngayong sem na ito: katangahan. Pero hindi, adjustment period lang ito [charing!]. Hindi lang ata ako sanay.

Two years ago...

...Kailan tayo aalis?

...Mamaya raw aalis pagkatapos kumain ng almusal...

...Sana mamyang hapon na lang, makulimlim na makulimlim na talaga kasi rito e... Nag-snow raw sa Seoul pagka-alis natin kahapon e. Baka mag-snow na ngayon...

November 21-30, 2002. Kasama ang labing-anim pang mga estudyante na kung saan-saang rehiyon ng Pilipinas galing, sampung araw akong namalagi sa Korea (pag sinabing Korea, South Korea na yun) para sa isang Student Exchange Program. Kung ako ang tatanungin, wala akong inatupag dun kundi mag-KATUGA (kain, tulog, gala). VIP treatment. 5-star hotels. On-the-clock, top-of-the-line Korean delicacy food service. Exclusive tour guides. Exclusive tour bus. Pictures. Pictures. At puro na lang pictures. At lahat ng ito for 10 days. Buhay prinsipe talaga.

Nang makita ko sa internet ang program na ito ng DepEd, di ko na tinantanan ang pag follow-up. Araw-araw kong pineste at tinawagan ang mga handlers nito. Narindi na ata kaya pinasama na ako. Dalawa kaming representative ng NCR. Airfare lang ang binayaran ko at salamat sa pag-so-solicit, ako'y nakaraos. Abilidad, hehe.

Sagot na ng Korean Government lahat ng expenses namin kaya walang problema. Nung mga unang araw ko, lagi akong nakatingala o kaya nakanganga. Simply amazing. LCD ang mga billboards. Tapos malinis talaga, wala akong masabi. Pero di pwedeng magtagal sa pagtingala kasi humahapdi yung ilong ko; di rin pwedeng magtagal sa pagnganga kasi nagsusugat mga labi ko (napabili nga talaga ako ng lip balm e, out of necessity). Kakaiba ang lamig, parang tinutusok ako ng ilang libong karayom.

Pero wala pang snow, at tiyaka kalbo na lahat ng mga puno. Late November pa lang noon. Transition pa lang mula autumn papuntang winter.

Balik tayo sa run-time... November 26, 2002. Two years ago...

Matapos ang limang araw na pag-tour sa Seoul, dadalhin kami ng mga tour guides sa Gyeongju, isang syudad sa may dakong baba ng Korea. Capital ito dati ng Korea ilandaang taon na ang nakakaraan. At lungga ito ng mga monumento na ngayon ay mga World Heritage Sites na ng UNESCO. Sa sobrang pagka-OA ng pag-maintain ng traditional na dating, pati mga rooftop ng mga gasolinahan, kahoy. Pero bago makarating ng Gyeongju, nag-stop-over muna kami sa isang Youth Center sa isang syudad na nakalimutan ko na ang pangalan. Overnight kami rito. Ayoko pa sanang umalis talaga ng maaga dahil bukod sa nakakapag-basketball ako rito, makulimlim na talaga ang ulap. Nag-snow sa Seoul pagka-alis namin.

Kaso umalis rin kami ng maaga, at tulad ng inaasahan ko, nag-snow sa Youth Center. At ang pang-inis pa, pagdating sa Gyeongju, umaaraw.

Una naming dinalaw ang Chon Ma Chong. Nakalimutan ko na ang significance nito. Kebs lang kasi ang ganda talaga ng contrast ng mga pagoda sa lake background. Pag nag-re-reflect ang sikat ng araw rito, parang diamante kung kuminang.

Tapos dinala kami sa Im Jae Hong. Kahit sinong Pilipino talaga ang dalhin rito, Chocolate Hills lang talaga ang maiisip. Mga man-made na burial mounds ito ng mga dugong bughaw. May diskriminasyon pa rin siyempre. Pag mas malaki ang burol, mas mataas ang naging posisyon noon. (Andaming camera no?)

Pagkatapos, dun naman kami dinala sa Cheom Song Dae. Pinakamatandang observatory sa Asia. Wala lang, share ko lang.

Matapos ang lahat ay humimpil kami sa isa na namang 5-star hotel. Tinawagan ko ang aking mga kaklase sa Pilipinas na papauwi pa lang galing sa Field Trip. Sayang rin, nitong 4th year lang nagpa-Field Trip ang school. Pero abuso na, masyado na siguro akong masuwerte kung lahat na lang nakuha ko.

VTR rolling... November 27, 2002... Next day...

Bulguksa Temple lang ang dinalaw namin ng araw na ito. Ito ang pinakamalaking templo sa Korea. Bago namin ito narating, kailangan naming umikot ng 99 na beses palibot sa isang bundok. Mas maganda raw kung dinalaw namin ito ng spring dahil tadtad ng cherry trees ang perimeter nito. Sayang.

Tameme ako buong biyahe kasi na-late na naman ako ng gising. Banas na banas sa  akin yung head of delegation. Pang-apat na beses ko na kasi ito e.�

Walang kahit anong banta ng snow sa Gyeongju, tirik na tirik ang araw. Habang pabalik na kami sa Seoul, nabuhayan ako ng loob dahil pabuo nang pabuo ang mga ulap. At hindi lang basta ulap, Nimbus na ulap. Sa wakas, snow na siguro ito.

Pagdating sa Seoul, umuulan. ULANG PAMPILIPINAS! Peste.