به داوری ام چه می خوانی ؟
داور نیستم
وقضاوت ام به درون
راه نمی بَرَد !
برمن ببَخش اگرکه چنین ات انگاشته ام
که تو " آن دیگری " و من
به قاعده خود را با تو
در اندازه به معیار نمی سنجم .
پس
بی داوریِ من
تو حضورِبلامنازع ِ هر چه از خودی !
آخر . . . مگر نه تو انکار ِ آن " خودی "
که با " دیگری " به سنجه ای در آیی ؟
یعنی که ما
دو سویه ی یک با " هم " ایم .
بادا . . .
که بود ِ من از تو
به تعریف دَر شود ، زیرا
که ما دو سویه ی ِ یک با " هم " ایم ـ
انکار ِ هم ...
که به هم می رسیم
در نابوده گی ِ من
و آن " دیگر " شده گی ِ تو
پس ما
دو سویه ی ِ یک با " هم " ایم !
" چیزی " نه تو
" آنی " نه من .
شهریار دادور ـ استکهلم
26 می 2007