22/07/2000.

Aantal woorden: 5089.
 

1

Op de intensive care van het John F. Kennedy-ziekenhuis in Los Angeles was het rustig. Slechts de apparatuur piepte met een soezende regelmaat. Twaalf mensen lagen er op deze afdeling, ieder met zijn eigen aandacht eisende, ernstige kwaal.

Een van hen was dokter Leonard Dayton, een vooraanstaand wetenschapper op het gebied van de natuurkunde, wis- en scheikunde. Een genie die een Nobelprijs op zijn naam had staan. Voor zijn baanbrekende uitvindingen en ontdekkingen had hij vele onderscheidingen ontvangen en hij genoot wereldfaam.

Zijn bekendheid was echter nog groter geworden door de zeldzame gaven waar Dayton op een gegeven moment over beschikte. Zo kon hij op eigen kracht zichzelf door de lucht zwevend verplaatsen. Dit was nog maar het begin. Hij kon op meerdere plaatsen tegelijk zijn. Toen kon hij zijn geest verplaatsen van het ene object naar het andere. Ook kon hij zijn geest overal achterlaten en tot in het oneindige over het heelal verspreiden. Delen van zijn geest waren, afgezonderd van ruimte en tijd, het uitdijende heelal voorbij gesneld tot in de vijfde dimensie, of hoe het daar buiten ook mocht heten. Als hij wilde kon hij het heelal worden, maar dit ging Dayton zelf te ver. Hij had zijn leven in dienst van de wetenschap gesteld en dat moest zo blijven.

Tot op een dag dokter Dayton ineen zakte en in coma raakte. De diagnose was: een hersentumor. Een hersentumor die dokter Dayton uitzonderlijke gaven had opgeleverd, maar nu was hij alleen nog maar een sluimerend lichaam, wachtend op de dood.

Doktoren van de meest respectabele ziekenhuizen in Amerika waren met elkaar om de tafel gaan zitten om dokter Leonard Dayton te genezen. Ze kozen gezamenlijk voor een nieuwe therapie: virtual cure therapy. Deze behandeling kwam neer op een maximaal gebruik van de geest als grote genezer. Met Dayton's eigen wilskracht om te genezen moest de tumor uit Dayton's lichaam worden uitgebannen. Zijn geest werd aangesloten op - verenigd met - een supercomputer, die een virtuele omgeving samenstelde aan de hand van de premissen van de doktoren. Het gezwel was in deze wereld nadrukkelijk aanwezig, als een uitdijende planeet. Aan de mensheid de taak deze planeet te vernietigen. Dan zou, zo hoopte men, dokter Dayton voorgoed genezen zijn van zijn tumor.

Vier ashnikovs vlogen op topsnelheid over het reusachtige, spiegelende oppervlak van de buchan, het grootse artificiele hemellichaam waaromheen veertien planeten cirkelden. De ashnikovs werden bemand door mensen, afkomstig van de planeet Daita, de dertiende planeet die om de buchan heen draaide.

De buchan had een diameter die twaalf keer zo groot was als Sol en om deze gigantische globe draaiden twee kleine dwergen, genaamd Romeo en Juliet.

Het expeditieteam stond onder leiding van Pjoltomor, kortweg Pj. Zijn groep was een van de vele honderden die door het krachtveld van de buchan waren gedrongen en nu op zoek waren naar een ingang tot het binnenste van de immense bol, die zo zwart was als de ruimte die ze reflecteerde.

Welk ras kon tot zoiets in staat zijn, de bouw van een kunstplaneet. Waar diende deze immense bol voor?

Men vermoedde dat haar bewoners binnenin moesten verblijven, net als in een Dyson-bol, waar de bewoners niet op het bollende oppervlak leefden, maar op het holle achterkant ervan in het binnenste van de globe. Aan de buitenkant was het gloeiend heet door de twee dwergzonnen die er om heen cirkelden.

"Waar is de ingang?" vroeg een van de piloten.

"Het moederschip scant de oppervlakte af op onregelmatigheden," zei Pjoltomor. "Tot nu toe is de buchan volkomen glad gebleken, nergens ook maar een antenne of andersoortig uitstupsel te bekennen."

"De buchan is gebouwd van een ons onbekende stof, die door wetenschappers tot taltar is gedoopt, hoofdzakelijk bestaande uit waterstof- en koolstofmoleculen," zei Andreas Green.

"Kunststof?" vroeg Steve Rowley.

"Een ijzersterke, onbeschadigbare variant ervan. Onze lasers hebben totaal geen uitwerking op de bodem beneden ons. Bommen ook niet. Dus laten we hopen dat er ergens een ingang is," zei Andreas Green. "Een put in de bodem. Groot genoeg voor onze schepen."

"Atoombommen hebben ook geen effect?" probeerde Rowley.

"Ik vrees dat ik me in de discussie moet gaan mengen," zei Peter Walsch, de diplomaat. "Hoe denk je dat het werpen van een atoombom op de bouwers van dit object zal overkomen? Toch zeker niet als vredelievend."

"Jongens, vergeet die atoombom - Walsch is weer van de partij," zei Rowley flauwtjes. "Klaar om het eerste de beste ras dat we tegenkomen in dit heelal te bekeren tot het kapitalisme en meer."

"Zanik niet, Rowley," zei Pjoltomor. "Die scan duurt verrekte lang. Is ook niet zo gek, gezien het formaat van dit bouwwerk."

"Hoofdkwartier aan Parnassus. Onze eerste scan van de oppervlakte heeft resultaat gehad. Zes inkepingen die mogelijk ingangen zijn. De coordinaten zijn inmiddels doorgeseind. Veel succes."

Rode stipjes verschenen op ieders beeldscherm.

"Hebbes!" riep Rowley opgelucht.

Op topsnelheid schoten de kleine ashnikov-kruisers naar hun nieuwe bestemming.

De ingang was een zeshoekige tunnel van enkele kilometers doorsnede. Toen de vier ashnikovs die onder Pjoltomor's leiding stonden aan kwamen vliegen, kwamen er van de andere kant net vier andere ashnikovs aan die hen voorgingen, de hexagoon in.

"Laten we hier nog even wachten voor we naar binnen gaan," zei Pjoltomor tegen de andere zeven, toen de vier ashnikovs uit het zicht verdwenen waren, de hexagoon in.

"Zes zeshoekige ingangen. Fraai," zei Jeanne Kameka, antropologe.

Even later: "Oke, laten we naar binnen gaan," zei Pjoltomor.

De vier ashnikovs gingen achter elkaar het hol van de leeuw in. Met een wijde boog stortten ze zich onder de spiegelzee van het buchanoppervlak.

De tunnel reikte eindeloos ver, zo ver dat de zes lijnen van de tunnel in de verte samenkwamen. Een horizon was er niet - de tunnel was kaarsrecht gemaakt. Een regelmatig lichtpatroon was zichtbaar, afkomstig uit de zijkanten van de zeshoekige tunnel.

Maar een Dyson-bol was het dus niet. De hexagoon was geen lift, maar een tunnel. Hoedanook, Pjoltomor noemde ze Liften. Het was waarschijnlijk dat deze tunnel ergens naartoe leidde. Een tunnel met een lengte van zes maal de diameter van Sol.

"Laten we naar het dichtstbijzijnde licht gaan," stelde Pjoltomor voor.

En zo deden ze. Met gemiddelde snelheid schoten ze door de Lift heen. Het duurde echter maar een seconde voor ze bij het volgende licht waren.

"He," zei Steve Rowley. "Wij hebben een afstand van tientallen kilometers afgelegd in slechts een seconde. De boordcomputer kan toch niet zijn doorgedraaid?"

"Mijn computer meldt dat deze Lift ongeveer dezelfde werking als een deeltjesversneller heeft, het versnellen gebeurt door middel van portalen, of materiezenders. Zodra een schip door een van de portalen gaat, wordt hij getransporteerd naar een portaal die een aantal kilometer verderop staat. En dat gaat zo achter elkaar door. Heel handig, zo hoeven we geen ellenlange reis te maken naar het eindpunt van deze Lift," merkte Pj op.

"Maar laten we eens gaan kijken waar dat licht vandaan komt," zei Jeanne Kameka.

"Waar licht is moet leven zijn," zei Nancy West.

De ashnikovs zwenkten met een wijde boog uit naar rechts, richting een zijtak van de Lift. Deze zijgang was ongeveer een kilometer lang. Toen ze erdoorheen waren gevlogen kwamen ze terecht boven een oneindig uitgestrekte woestijn, zonder ook maar een oase in de buurt.

"Wow," wist Pj uit te brengen. "Het is hier zinderend heet. Vijfenvijftig graden. Zo warm is het op Daita nog nooit geweest." En hij wist wat woestijnen waren, en dat het daar zeer heet kon zijn, want zijn thuisplaneet was Daita, vernoemd naar ene Dayton, die het buchanstelsel ontdekt had.

"Laten we gaan landen," gilde Jeanne enthousiast en vol ontzag.

Met grote stofwolken daalden de ashnikovs midden in de woestijn neer. In ruimtepakken begaven ze zich op het vreemde territorium. Geen Spotters in de buurt, volgens de radar. Maar de radar kon natuurlijk ontoereikend zijn om Spotters te localiseren. Niemand wist wie de Spotters waren, maar velen geloofden dat zij het waren die de buchan hadden gebouwd.

Hier was in ieder geval een trillende horizon en vele fata morgana's waren zichtbaar. In de verte zagen ze een immens rotsblok uit de grond steken. Niet ver daarvandaan, rechts van het rotsblok, was een symmetrische vorm waarneembaar. "Die was er daarnet nog niet," zei Steve Rowley. Misschien was het slechts een fata morgana, of het was een gebouw met een deflectieveld.

"Dit duidt op een intelligente levensvorm," zei Pj. "Een bouwwerk, niet veel anders dan wij dat op Daita hebben. En ook niet-Daitanen zullen bekend zijn met deze stijl."

"De theorie doet de ronde dat onze planeten vroeger ook door de Spotters bewoond werden, maar dat ze op een gegeven moment allemaal naar de buchan zijn vertrokken."

"Je bedoelt die theorie die gebaseerd is op vondsten van technologische hoogstandjes met afbeeldingen van de buchan erop. Maar weer een andere theorie zegt dat de Spotters van ons afstammen."

"Het aloude probleem," zei Robert Macklewhite, de linguist. "Wat was er eerder, het kip of het ei?"

"Dayton was de Eerste," zei Andreas Green.

"Laten we naar dat bouwwerk gaan," zei Jeanne. Ze had geen zin om nog meer theorieen aan te horen.

De ashnikovs stegen met veel stofwolken op in de lucht en vlogen naar een licht kegelvormig, rechthoekig gebouw.

Bij hun aankomst bleek het gebouw ongeveer even groot te zijn als een vliegveld. In hun ruimtepakken gingen ze op verkenning. In een rij geparkeerd stond een vijftal machines, voor de ingang van het complex. Het waren technologisch hoogstaande zandwagens, bedekt door een heuvel zand.

De twee schuifdeuren konden uiteen worden geschoven door een druk van Steve Rowley op de juiste knop in het instrumentenpaneel.

Binnen was het benauwd en heet, van het felle zonlicht van het plafond, de onderkant van de eerste, spiegelende Etage boven heen. Nog meer machines en ineengezakte robots die geen teken van leven gaven stonden hier weg te rotten. Ze zagen er krachtig en hypermodern uit, met een dikke laag stof op het metaal.

"Hela," zei een blikkerige stem. "Mensen! Wat doen jullie hier?" uit de duisternis kwam een androide aangelopen, zijn zolen maakten een klinkend dof geluid. Hij liep ongeveer als Frankenstein, het was duidelijk dat hij onderhoud nodig had, het liefst een grote onderhoudsbeurt.

De acht mensen wisten niet of ze op hum hoede moesten zijn. Pj nam het woord. "Namens het menselijk ras groet ik u. Wij zijn een expeditieteam, afkomstig van Daita, op verkenning in dit oord."

"Verkenners," zei de androide. De menselijke huid was ongeveer voor de helft van zijn metalen karkas afgesleten, wellicht afgevreten door hongerige woestijnmonsters. "Het zal niet lang meer duren of jullie zullen jullie missie opgeven en je hier vestigen. Daita is ver weg, ik zie het niet gebeuren dat jullie ooit nog terugkeren."

"We willen informatie," zei Pj.

"Informatie is waar ik voor gemaakt ben, mensen. Ik mag u namens de Bouwers welkom heten op deze Etage. De buchan is een zonderling ding, toehoorders. Haar bouw heeft vele eeuwen geduurd. Het is ooit begonnen op de planeet Moeder..."

"Moeder?" vroeg Robert Macklewhite. "Aarde?"

"Aarde, ja. Wilt u me alstublieft niet onderbreken, mijn circuits zijn niet zo sterk meer als vroeger. Dit verhaal kost me al moeite genoeg. Het is ooit begonnen op de planeet Moeder. De bouw werd gestart door een leger van Bouwers; robots die zichzelf voortproduceren door een deel dat Bouwers bouwt. De rest werkte aan de Bovenwereld, de eerste Etage boven Moeder. Inmiddels zijn er honderden, misschien wel duizenden Etages. U kunt ze via de Liften een voor een bezoeken, of gelijk doorreizen naar Moeder. Nu dan, waarmee kan ik u van dienst zijn?"

"Kom met ons mee. We kunnen wel een androide gebruiken. Een gids in dit voor ons onbekende gebied is altijd handig."

"Helaas, ik ben hier aangesteld om de boel te bewaken. Ik ben nog steeds in dienst van de Bouwerscorporatie."

"Maar u hoort niets meer van ze, sinds de buchan af is, nietwaar?" zei Pj. "Volgens mij zijn ze u vergeten, hebben ze aan uw lot overgelaten in deze barre woestijn. Wij kunnen u een fikse onderhoudsbeurt geven, met de apparaten aan boord van onze schepen. De keuze is aan u. Niemand zal u tegenhouden."

Na een korte stilte zei de androide: "Goed, u heeft me overtuigd. Ik zal met u meegaan. Maar onder een voorwaarde: ik moet de machines programmeren om een kopie van mijzelf te bouwen, zodat ik deze werkplaats niet onbeheerd achter laat. Het zal een dag vergen om de computers te programmeren. Akkoord?"

Pj gaf de androide een hand. "Akkoord. Mijn naam is Pjoltomor."

"U kunt mij Andy noemen, als u geen bezwaar hebt."

Pj knikte. "Andy zal het zijn. Welkom in ons team, Andy."

"Ik zal meteen met het programmeren beginnen, zodat we morgen weg kunnen. Als u geen bezwaar heeft, tenminste. Het zou kunnen dat u mij allerlei vragen wilt stellen. Wacht u daar dan mee tot morgen, dan zal ik ze graag beantwoorden. Akkoord?"

"Oke," zei Pj. "We zullen u niet van uw werk houden. Ik begrijp best dat u uw verantwoordelijkheden niet kunt verwaarlozen. Hoe eerder u klaar bent, hoe beter. Wij zullen onze tijd gebruiken om de technologie van uw meesters te bestuderen. Het ziet er veelbelovend uit, wat u buiten en binnen allemaal hebt staan."

"Doet u dat," zei Andy. "Uw technici zullen er ongetwijfeld veel van opsteken."

Andy draaide zich om en liep de duisternis weer in. Vanuit de duisternis riep hij: "Ik zal de lichten voor u in werking stellen, zodat u beter kunt zien."

Even later knipperden de lampen aan het plafond en aan de pilaren aan. Toen bleek de weidsheid van het gebouw. Het moest vroeger een zeer bedrijvige werkplaats zijn geweest. Steve Rowley moest er van watertanden wat hij allemaal zag. Honderden robots van verschillend formaat, met of zonder wielen, gedemonteerd of in elkaar gelast, verroest of glimmend. Er hing een lucht van olie en verbrand plastic. Andy was inmiddels achter een schuifdeur verdwenen. Pj wendde zich tot Steve en zei: "Het rijk is voor jou - geef je ogen maar goed de kost."

Andreas Green keek ook belangstellend om zich heen.

"Ga jij met Green maar eens op onderzoek uit," zei Pj.

Rowley en Green gingen samen op weg naar de rijen machines.

Pjoltomor, Macklewhite, Kameka, West en Walsh besloten zich te buigen over de uitspraken die Andy de androide gedaan had. De bouw van de buchan was hoogstwaarschijnlijk een Terraans initiatief geweest, omdat de buchan een uitbouw is van de planeet Moeder, de Aarde (Moeder Aarde). Ze was uitgevoerd door zichzelf voortproducerende robots die Bouwers werden genoemd. De bouw moest, aan de ouderdom van de werkplaats waar ze zich bevonden te zien, al sinds tientallen jaren gestaakt zijn.

Op de een of andere manier moesten ze zekerheid zien te krijgen over de aard van de kern van de buchan. Die moest bijvoorbeeld geen zwart gat zijn - daar zouden ze onherroepelijk in opgezogen worden. Maar als het echt de Aarde was, dan hadden ze zeker een triomf in het vizier. Iedereen wilde ooit nog eens terugkeren naar deze oerplaneet, en nu hadden ze hem misschien gevonden.

De volgende morgen zweefde er een reusachtig schip enkele honderden meters boven de grond, ongeveer een kilometer van de werkplaats. Pj ging er met Jeanne, Robert en Nancy een kijkje nemen. Vanuit de voortrazende ashnikovs werd het uiterlijk van de kruiser steeds duidelijker. Het had het meeste weg van een handelsschip. Het was een drijvende handelsplaats van de Smokkelaars. Het handelsschip lag stil en zweefde boven de duinheuvels van de woestijn.

Ze legden aan bij een van de aanlegsteigers en liepen door een tunnel naar het binnenste van het schip. Mensen en robots van verschillende Etages dreven hier handel met elkaar. Grote en kleine dieren, voedsel en kledij werden in magnetische velden uitgestald.

Pj bleef staan bij een kraam met allerlei boeken. Hij kende het fenomeen boeken nog van de plattelandsschool waar hij was opgegroeid, en nu vond hij het hier weer terug. Zijn interesse ging uit naar boeken over de buchan. Het woord buchan leek veel op het Duitse woord voor boek, Buch, maar dat was slechts toeval en had verder geen betekenis. Oorspronkelijk kwam de term buchan van het Spotteriaanse buchan lihs, wat 'vlot des levens' betekent. Buchan betekende 'vlot' - en dat was de buchan ten zeerste. Een vlot voor overlevers.

Hij vond een interessant boek met beschrijvingen van alle Etages, gemaakt door een beroemd reiziger die zoveel mogelijk Etages had bezocht met zijn ruimteschip, genaamd Lugolamos. De Etage waar ze zich nu bevonden stond er in deze oeroude editie nog niet bij, en dat zegde veel over de buchan: ze was oeroud, maar tegelijk ook splinternieuw, al naar gelang men dicht of ver van de Kern af zat.

Pj bladerde het boek met veel interesse door. In het register zocht hij het hoofdstuk over de Kern op, het allerbinnenste van de buchan, dat vermoedelijk de Aarde was. Maar het enige wat er onder dat kopje stond was: Moeder - bevroren. Betekende dat dat er een ijstijd was ingetreden op Aarde? Als dat waar was, dan was er misschien geen leven meer te vinden op de Aarde.

Pj wilde het boek kopen, maar had geen adequaat geld.

Toen ze terugkwamen in de werkplaats waren Steve en Andreas al aardig wat opgeschoten in hun bestudering van de geavanceerde techniek van de Spotters. Ze hadden met handcamera's opnames gemaakt. Gedetailleerde foto's werden met speciale digitale camera's opgeslagen. Hier zouden topwetenschapper op Daita's zich over buigen, als ze weer thuis kwamen.

Pj en de zijnen wilden graag zoveel mogelijk van de buchan en haar bewoners zien, maar het leek iedereen het beste om eerst de Aarde te bezoeken om meer te weten te komen over de opzet van de buchan en de toestand van de mensheid op de oerplaneet.

Toen Andy gereed was om te vertrekken konden ze in hun ashnikovs stappen om via de Liften naar het binnenste van de buchan af te reizen, de planeet Aarde.

2

Vier doktoren stonden om het bed waar dokter Dayton op lag, in coma. Draden die contact maakten met zijn hoofd liepen naar een grote computerkast die rechts van hem stond, naast het bed.

"Als het goed is moet de tumor gelokaliseerd zijn. Dat is de hele bedoeling van het programma. Een tumor die we zelf niet kunnen vinden lokaliseren en vernietigen." Een van de doktoren wees naar dokter Dayton's volledig kaalgeschoren hoofd.

"Hoe gaat de vernietiging in zijn werk?" vroeg een van de anderen.

"De patient - dokter Dayton - moet ervan overtuigd worden dat de tumor kwaadaardig is en dat ze verwijderd moet worden. De virtual cure therapy is een grote allegorie voor de vernietiging van de tumor, zodra hij gelokaliseerd is. In de virtuele wereld kan dit op iedere mogelijke manier gebeuren. Wij weten niet welke. Maar uiteindelijk moet de geest via het lichaam de tumor afbreken en afscheiden. Daarvoor moet het onderkennen dat de tumor slecht is. Dit gebeurt via de vct-modules. Programmatuur die speciaal ontworpen is voor hersentumors zorgt voor adequate toepassing van dit beginsel."

Pj keek gespannen door de voorruit van de ashnikovs naar het uiteinde van de Lift, die langs de vier ashnikovs schoot in een versnelling door ruimte en tijd via materiezenders. Duizenden Etages schoten langs hen heen, zonder ooit bezocht te worden door de mensen in de ashnikovs, die op dit moment maar een reisdoel hadden: de planeet waar al het menselijk leven ooit begonnen was in het paradijs, de Aarde. Moeder, zoals ze door de buchanezen genoemd werd.

Volgens Lugolamos' boek over de buchan was de Aarde op de een of andere manier bevroren, maar wat dat precies betekende zou nog moeten blijken. Andy was met ze meegegaan in de ashnikov waar nog plaats was voor een persoon, bij Peter Walsch, de diplomaat. Deze bestookte Andy met allerlei vragen, maar velen daarvan kon Andy niet met zekerheid beantwoorden, omdat hij maar een simpele werkdroide was, in dienst van de Bouwers. Hij was geen geletterde protocoldroide. Hij wist niet wat het betekende, dat de Aarde 'bevroren' was.

Dankzij de reeks van materiezenders in de Lift die reizen aanzienlijk sneller maakte waren ze binnen een half uur aan het einde van de Lift, en bij de aanloop naar de Aarde. Nu konden ze ook zien waarom de Aarde 'bevroren' heette. Bevroren in de tijd, had Lugolamos bedoeld. De Aarde draaide niet om haar as en de atmosfeer stond in een ruststand. De hele Aarde, met alles erop, stond in een pauzestand, als een video die met de pauzeknop in een algehele rust was geforceerd. Om deze 'bevroren' Aarde was de buchan gebouwd. Om precies te zijn, rondom een tijdbevriezingsveld, waarop taltar gegoten was, als ijzer in een mal. Deze handelswijze was met alle andere Etages die boven op de Bovenwereld waren geformeerd herhaald, maar door een defect in de programmering van de Bouwers was de Aarde nooit meer uit haar tijdbevriezingsveld bevrijd. Dat was hoogst verstorend voor de buchan, want haar doel was niet bereikt op deze manier. De levensruimte die de buchan bood voor de mensheid werd niet benut. De bevroren Aarde was een oplossing op zich, voor het overbevolkingsprobleem.

En zij, Daitanen, moesten de Aarde uit haar winterslaap bevrijden.

Ze hadden nog nooit van tijdbevriezingsvelden gehoord, Andy kon hen daar meer over vertellen. De hele procedure van het bouwen van een Etage was in zijn databanken gegrift als de menselijke procedure tot ademhalen dat was bij de mens en het tijdbevriezen was een van de vroegste fasen van de bouw van een Etage. Het formeerde een mal, waar de taltar in gegoten kon worden - taltar, de grondstof van de bodem van iedere Etage.

"De tijdbevriezingsveldgenerator wordt daarin ingekapseld, toegankelijk gelaten door middel van een tunnel die van de oppervlakte naar beneden daalt, vlak naast de Lift-opening in de bodem," legde Andy uit. "Zodra de bodem gereed is wordt het tijdbevriezingsveld uitgeschakeld."

Maar dat was bij het veld dat de Aarde inkapselde nooit gebeurd. "Het is aan ons om het veld uit te schakelen," zei Pj. "Het is zo voorbestemd, ik weet het zeker."

De anderen konden daar niets tegen in brengen. Het was hoog tijd de Aarde uit haar stilstand te bevrijden. "Benieuwd wat ze daar op Aarde zullen zeggen als ze het Bovenrijk plotseling boven hun hoofd hebben hangen. Ik neem aan dat dat oorspronkelijk hun bedoeling was," zei Jeanne Kameka.

"Maar niet al die Etages erboven," zei Pj. "Daar zullen ze wel niet zo blij mee zijn."

Met een sierlijke boog wenkten de ashnikovs uit naar de Etage die het Bovenrijk werd genoemd, op zoek naar de tijdbevriezingsveldgenerator. Andy wist waar ze naar moesten zoeken en zocht de oppervlakte af naar de ingang van de tunnel die naar de generator afdaalde.

In de controlekamer van de generator haalde Andy de nodige knoppen over en de Aarde was niet langer bevroren in de tijd, maar ging door.

De Aarde was weer toegankelijk geworden voor mensen van buitenaf. De Daitanen en Andy vlogen in de ashnikovs de atmosfeer van de Aarde in met een spanning die te snijden was. Het was nacht en de continenten waren concentraties van lichten. Ze schoten in de richting van Amerika en zochten daar een woestijn om de ashnikovs in te landen.

Voordat ze konden gaan landen in de Nevada-woestijn werden ze achtervolgd door gewapende vliegtuigen, straaljagers. Ze besloten de toestellen te volgen en werden naar een vliegveld in de buurt meegevoerd.

Pj stapte als eerste uit zijn ashnikov en werd meteen in de boeien geslagen. De anderen, inclusief Andy, overkwam hetzelfde. Ze werden tezamen in een bus opgesloten die ze naar elders bracht. Na ongeveer een uur rijden stopte de bus zijn tocht en werden ze meegevoerd in een hoofdkwartier van de FBI.

Sergeant Paleskin ondervroeg ieder van hen afzonderlijk, Pj als eerste.

"Commandant Pjoltomor, u komt van de Bovenwereld, we verwachtten u," begon Paleskin.

Pj knikte in afwachting van zijn vervolgverhaal.

"Voor ons is er door het tijdbevriezingsveld geen tijd verstreken tussen het begin van de bouw van de Bovenwereld en de voltooiing zoveel later ervan, nu. Kunt u ons vertellen of de bouw voorspoedig is verlopen? Is de Bovenwereld helemaal volgens plan voltooid?"

"Ja en nee," antwoordde Pj. "De Bovenwereld is er, maar er is nog meer. De Bouwers zijn doorgegaan met de constructie van nog vele Etages boven de gewenste Bovenwereld. U zult dat moeten accepteren."

"Verklaar u nader," zei Paleskin.

"De voorprogrammering van de Bouwerrobots heeft gefaald. Na de Bovenwereld zijn ze niet gestopt om het veld stop te zetten. Ze zijn doorgegaan met bouwen, met alle gevolgen van dien. Hoedanook, u kunt het resultaat zelf gaan bekijken."

"Er is al een expeditieteam op weg naar de dichtstbijzijnde Liftingang, of hexagoon. Dit is alles wat we wilden weten. U wordt nu naar mijn collega, dokter Masey, gebracht. Hij zal u meer vertellen over het project."

Pj stond op en werd naar een andere kamer gebracht. Daar zat dokter Masey reeds op hem te wachten. "Commandant Pjoltomor, gaat u zitten. Rookt u?"

Pj schudde zijn hoofd.

"Dat kan ik alleen maar aanbevelen," zei Masey. "Laten we meteen terzake komen. De situatie is als volgt: u bent niet echt. Ik ben ook niet echt. Niets van dit alles is echt. We zijn allemaal slechts pionnen in een programma dat ontworpen is om een persoon te genezen van zijn hersentumor."

"Wat?!" riep Pj uit. "Dat is de grootste onzin die ik ooit heb gehoord!"

"Het is waar, meneer Pjoltomor. U bent hier naartoe gebracht om mee te helpen aan de genezing van een vooraanstaand topwetenschapper op Aarde, de echte Aarde. Ik ben een virtuele dokter, dokter George Masey, volkomen virtueel en een creatie van een computer. Kunt u dat volgen?"

"Dit is zware kost, dokter. Waarom is deze hele wereld gemaakt om slechts een persoon te genezen? Het slaat allemaal nergens op. Ik verklaar u geestelijk ziek, dokter, als u mij niet snel een adequate verklaring van dit alles geeft."

"De persoon die koste wat kost genezen moet worden heet dokter Dayton."

"Zo heet de ontdekker van mijn, onze, thuisplaneet, Daita. Bedoelt u dat deze man..."

"Hij is een en dezelfde als de man die wij willen genezen. U bent hier gekomen om ons daarin te helpen. Op de een of andere manier is het hem gelukt zich een plaats te veroveren in deze wereld. Hij is als het ware uit zijn coma losgekomen en hierin verzeild geraakt. Met uw informatie over dokter Dayton willen we hem trachten te lokaliseren. De buchan is zijn tumor, en we moeten hem op de een of andere manier zien over te halen de buchan te vernietigen."

Pj zat kaarsrecht in zijn stoel. "Niemand weet waar dokter Dayton vandaan kwam. Vermoedelijk van de Aarde, maar hij scheen magische gaven te hebben, waarmee hij grootse dingen kon doen."

"Dat klopt. Dokter Dayton heeft die gaven dankzij zijn tumor. Maar zijn hersentumor bedreigt zijn leven. De tumor, in de vorm van de buchan, moet vernietigd worden. Hij is de enige die het kan doen, met zijn krachten en gaven. Als dat gedaan is, zal hij uit levensgevaar zijn."

"Hoe weet u dit allemaal?"

"Ik ben een creatie van de computer. De computer heeft mij voldoende kennis gegeven om het programma goed te laten verlopen. Dit alles blijft een experiment, maar de inzet is het leven van een van de belangrijkste mensen op Aarde. De president onder de wetenschappers. De vraag is of dokter Dayton zelf weet dat deze wereld slechts virtueel is, een creatie van een therapeutisch genezingsprogramma. Daarom moeten we hem zo snel mogelijk zien te vinden. We willen dit doen door u terug te sturen naar buiten de buchan, waar u een signaal zult uitzenden dat dokter Dayton's aandacht moet trekken."

"Leeft hij dan nog?" vroeg Pj verbaasd.

"Hij zou wel eens onsterfelijk kunnen zijn in deze wereld. Niemand kan het met zekerheid zeggen. Als zijn ziel naar deze wereld is overgegaan, durf ik niet te zeggen wat er met hem zal gebeuren als de kuur voorbij is..."

"Laat staan dat u durft te zeggen wat er met ons zal gebeuren. Waarschijnlijk houden wij op te bestaan als de therapie ten einde is, nietwaar? Dat geeft mij een reden om niet mee te werken aan dit experiment. Ik wil door blijven bestaan."

"Dokter Dayton waarschijnlijk ook. Maar ondertussen ligt zijn lichaam in coma, in levensgevaar, in een ziekenhuis op Aarde, gekoppeld aan een computer die deze virtuele wereld in stand houdt."

Plotseling verscheen dokter Dayton in de kamer. "Jullie zullen mij nooit kunnen vinden als ik niet gevonden wil worden," zei hij. Hij was zomaar uit het niets verschenen en zette zich neer op een stoel. Pj en Masey keken hem met stomheid geslagen aan. "Mijn krachten maken het voor mij mogelijk om overal in dit heelal, en zelfs daarbuiten, te vertoeven. Doe dus geen moeite om mij te vinden. Ik heb jullie verhaal meegemaakt en beluisterd."

"D-d-dokter Dayton?" stamelde Masey.

"Ik ben het," zei hij. "Ik weet niet wat ik van uw verhaal moet denken, dokter Masey. Ikzelf sta er nogal sceptisch tegenover. Heeft u bijvoorbeeld bewijzen voor uw theorie? Volgens mij niet. Kunt u bewijzen dat deze wereld virtueel is? Volgens mij ook al niet. Uw verhaal rammelt aan alle kanten. Ik vraag me af waarom u dit verhaal aan Commandant Pjoltomor vertelt."

"U bent blijkbaar niet op de hoogte van de ware aard van deze gebeurtenissen, eerwaarde heer Dayton. Uw aanwezigheid hier was ook niet voorzien."

"Ik kan overal zijn waar ik wil, meneer Masey."

Dokter Dayton was even snel als hij gekomen was weer verdwenen.

Pj en Masey keken onthutst naar de leeggevallen plaats, waar Dayton had gezeten.

"We moeten koste wat kost de buchan zien te vernietigen. De vraag is alleen hoe. Dokter Dayton's hulp zouden we goed kunnen gebruiken. En anders moeten we op zoek naar de Bouwers. Wat een doffe ellende."

"Ik begrijp wat je bedoelt," zei Pj. "Onze patient is een godheid geworden."

"Een godheid in levensgevaar," voegde Masey eraan toe.

Even later verscheen dokter Dayton weer. "Ik heb de buchan laten verdwijnen naar een andere dimensie. Als het goed is zou ik nu wakker moeten worden uit mijn coma."

In het ziekenhuis ontwaakte dokter Dayton uit zijn coma. De doktoren stonden nog om hem heen en slaakten verwonderde kreten. "Dokter Dayton is weer uit zijn coma! Hij is genezen!"

Dokter Dayton had de krachten die zijn tumor hem gaven aangewend om de tumor te verwijderen. Dit was uiteindelijk zijn redding geweest.

Home

© Copyright Rogier van der Tholen - 22/07/2000. Alle rechten voorbehouden.