23/03/1999.

Aantal woorden: 1477.

DAMUS 

Twee mannen in lichtgrijze toga's liepen door de hypermoderne complexen van het ComTrans Domain, dat zich over de evenaar van toendraplaneet Pentafrost uitstrekte. De voorste was een man van rond de dertig, had een donker voorkomen en zag er doorleefd uit. Achter hem strompelde de tweede man, zijn leeftijd was haast niet te schatten maar moest in de hondertallen gelopen zijn. Zijn kleren waren vuil, hij moest een zwerver zijn.
'Luister, Jason,' zei de oude man. 'Zou ik liegen over een voorspelling als deze? Geloof me, die oorlog zit er aan te komen.'
Jason Kopaci bleef vooruit kijken en versnelde zijn tred. 'Ben je zo onbeschoft dat je niet even fatsoenlijk mijn naam kunt vragen, oude dwaas?'
'Mijn excuses daarvoor, meneer. Ik probeer u alleen maar te overtuigen van mijn capaciteiten.'
'Dat had u niet hoeven doen,' zei Jason. 'Ik ben zelf ook een precog.'
De oude man bleef verschrikt staan, terwijl Jason doorliep. 'Nee maar.' Hij begon Jason weer in te halen. 'Waarom zag ik dat niet meteen?'
Jason bleef staan en nam de oude man op. 'Omdat je oud geworden bent. Je zou het wat rustiger aan moeten doen. Ga naar een Poelwormkolonie en maak jezelf rijk in een van hun onderwatercasino's. Geniet van je oude dag. Mortimer.'
'Maar die oorlog dan? Waarom heb jij hem niet gezien?'
'Luister. Ik heb in mijn leven al duizenden visioenen van oorlogen gehad. Pentafrost is nu eenmaal een onvruchtbare planeet en dat zorgt voor veel spanningen onder haar bevolking. Men verwacht dat ieder moment een oorlog kan uitbreken. Maar ze is nog nooit uitgebroken.'
'Onmogelijk,' stamelde Mortimer. 'Hoe kan het dat jouw, onze, oorlogsvisioenen nooit uitkomen?'
Jason haalde zijn schouders op. 'Daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht. Hoe lang ben je al op deze planeet? Nog niet zo lang, waarschijnlijk.'
'Nee,' stamelde Mortimer. Zijn gezicht begon bleek te worden en kreeg een uitdrukking van doodsangst.
'Deze planeet is bepaald niet populair. We krijgen jaarlijks ongeveer vijftig immigranten binnen. Meestal ambassadeurs. Wat doet een oude man als u hier in dit godvergeten oord?' Jason keek de oude man met een ongelovige blik aan, niet begrijpend wat hij hier te zoeken had.
Zweet stroomde over diens voorhoofd. Hij liep langzaam achteruit. 'Ik kwam... jullie waarschuwen. Voor een oorlog. Het begint me nu te dagen. Ik moet hier zo gauw mogelijk weg.' De oude man liep achteruit, draaide zich om en rende weg, tegen de stroom van mensen in.
Jason keek de man na. Hij twijfelde of hij hem achterna zou gaan of het hele voorval zou vergeten. De man was duidelijk in psychische nood en moest behandeld worden. De politie zou hem wel opvangen. Ja, dat bleek waar te zijn. De politie zou hem opvangen.
#
In het politiebureau zat Mortimer op een poef van dierenhuiden. Tegenover hem zat Commissaris John Badger. Hij bekeek de bleke, trillende man voor hem.
'Wat is uw naam?'
Mortimer keek niet op of om en bleef naar de grond kijken. 'Mortimer Simon Bradley.'
Badger knikte. De oude man liegte niet. Hij schreef de naam op een lichtgroene kaart. Plotseling keek hij Mortimer aan. 'Wacht eens even. Toch niet dé Mortimer Simon Bradley?'
Mortimer's lichaam begon te schokken. Hij probeerde zich met alle macht in bedwang te houden.
#
Jason Kopaci liep zijn appartement in. Het was een appartement van bescheiden formaat, ongeveer vier bij vijf meter. De ComTrans maatschappij hield de huurprijzen systematish hoog en dat noodzaakte veel mensen op Pentafrost om met een kleine woonruimte genoegen te nemen. Hij had geen douche of wastafel, daarvoor moest hij naar een badhuis. Water was kostbaar op Pentafrost.
Hij drukte op een instrumentenpaneel en een luik bovenin de muur schoof open. Jason ging op een poef staan en haalde een zwartleren koffer tevoorschijn. Hij toetste een code in en het sprong open. Toen liep hij naar de klerenkast en gooide kleren in de koffer.
De oude man kon wel eens gelijk hebben, had Jason bedacht. Dit keer zou er echt een oorlog komen. Hij had het duidelijk in een visioen gezien.
'Telecom!' riep hij en de telecom ging aan.
Het beeld groeide uit over de gehele wand waar de unit in geplaatst was. Een reclamespotje was bezig. Een boodschap van ComTrans. 'Everybody has a secret which noone has to know.' Een Chinees meisje brengt haar wijsvinger voor haar mond. Haar gezicht vervaagt en een kernexplosie vult het beeld, met koeieletters eroverheen: 'COMTRANS SAVES'.
Ja, iedereen had een geheim, maar Jason had het grootste geheim van iedereen op Pentafrost. Hij had niet veel tijd meer. Weldra zou de politie hem achterna zitten en dan was het te laat, dan kon Jason niet meer vluchten.
Het melodietje dat een politiebericht inleidde vulde de ruimte. 'De ComTrans politie is op zoek naar de volgende verdachte: Jason Hendrix Kopaci.'
Jason draaide zich met een ruk naar het beeld en zag zijn beeltenis over de gehele wand uitgespreid. 'Shit!' vloekte hij en hij propte zijn koffer dicht. Hij zette een zonnebril en een hoed op en rende zijn appartement uit.
#
Op het politiebureau was de Minister van Defensie, Thomas Poll, inmiddels aangekomen. Het was een lange, forse man met grijs haar. Hij werd naar Mortimer Bradley geleid.
Met een gespannen uitdrukking op zijn gezicht keek hij Mortimer aan. 'U bent inmiddels van de situatie op de hoogte? Dankzij uw toedoen kan er ieder moment een oorlog uitbreken. Besefte u wel in wat voor situatie wij hier op Pentafrost ons bevinden toen u hier kwam? Wist u niet dat in de toendra's buiten het ComTrans Domain miljarden inboorlingen, nomaden, leven? Weet u hoeveel moeite het ons al die eeuwen gekost heeft om die nomaden in bedwang te houden?'
Mortimer keek naar de grond en zei niets.
Poll keek Badger aan. 'Waarom hebben jullie deze misdadiger niet eerder opgepakt? Jullie wisten toch waarnaar jullie moesten zoeken?'
Badger zweeg en sloeg zijn ogen neer.
Poll wendde zich weer naar Mortimer. 'Luister. Die nomaden waar ik het net over had zijn geen normale mensen. Ze leven in de toekomst. En jij, Mortimer, bent een van hen.'
Mortimer schudde zijn hoofd. 'Ik ben een precog. En jullie hier in het ComTrans Domain zijn ook allemaal precogs. Ik ben een van jullie.'
Poll slaakte een diepe zucht. 'Je bent een van de oudste nog levende nomaden, Mortimer. Geen wonder dat je seniel geworden bent. Toen we de nomaden verstoten hebben bleef jij achter, honderdeenentwintig jaar geleden. We hebben je tot op de dag van vandaag nooit weten te vinden. Jij bent onze staatsvijand nummer een, Mortimer. Je seniliteit heeft je gered. We zijn er allemaal ingetrapt. We dachten allemaal dat je een precog was, net als wij.' Vermoeid stak hij een sigaret op.
Mortimer schudde zijn hoofd. 'Ik ben een precog. Ik ben een van jullie.'
#
Jason zat in zijn zwever terwijl hij door de corridors van de ComTrans Highway schoot. Beneden hem waren de kantorencomplexen van ComTrans waar nieuwe complotten beraamd werden. Jarenlang was de waarheid omtrent de geschiedenis van Pentafrost achtergehouden.
Het begon allemaal met indoctrinatie door ComTrans. Door alle mogelijke media en microgolftransmissies waren de oorspronkelijke bewoners van Pentafrost, de nomaden, ingedoctrineerd om hun machtige eigenschap, volledige kennis van de toekomst (oftewel: hun leven in de toekomst), te vernietigen. Langzaamaan begonnen de nomaden in het heden te leven.
Totdat een van de nomaden ontdekte dat de jacht op de furbylogs - onzichtbare varkensachtigen - onmogelijk werd. Hij werd de leider van een beweging van extremistische nomaden, die aanslagen pleegde om de opbouw van het ComTrans Domain te saboteren.
Een andere nomadengroepering schaarde zich achter de ComTrans en werd door de ComTrans ingelijfd om de aanslagen van de nomaden te voorspellen. Met hun hulp werden de nomaden tenslotte verstoten uit het ComTrans Domain.
De woorden van de oude man hadden Jason aan het denken gezet. Ieder visioen over de oorlog kwam niet uit. De angst voor de oorlog maakte het volk rustig en onderdanig. Onderdanig aan ComTrans. De visioenen over de oorlog en alle andere visioenen over de toekomst, allen waren ze door de ComTrans gedirigeerd via hun indoctrinatiemethodes.
Jason zweefde inmiddels over de toendravlaktes. Steeds als hij een visioen kreeg dat hij met zijn zwever in vlammen opging veranderde hij radicaal van koers. De politie van ComTrans was hem inmiddels achtervolgd en probeerde zijn koers te achterhalen. Maar de precogcapaciteiten van beide partijen hielden elkaar in evenwicht, zodat Jason's koers niet te voorspellen was. Nu moest hij zo snel mogelijk een nomadenstam zien te vinden. Waarschijnlijk hadden ze hem al verwacht, want aan de horizon kon Jason een gigantische mensenmassa onderscheiden. De nomaden waren bezig een enorm leger te mobiliseren.
De oude man kreeg gelijk. Er zou een oorlog komen. Een oorlog die een einde moest maken aan het regime van ComTrans.

Home

© Copyright Rogier van der Tholen - 23/03/1999. Alle rechten voorbehouden.