SILAYA ÖZLEM

Ama ben bunları yazmıştım. Sen okumamış olabilirsin. Sen yine de sor. Rüyamda görüp,hayallerimde yaşatmıştım seni. Ben hep seni özledim,altın kafesteki kuşun o dikenli çalıyı özlediği gibi özledim seni.Ben bu hasretliği yazmıştım,hasretliği yaşıyorum nedense bende yaşıyorum ve ben yaşadıkça o yaşayacak, o benim içimde, o benim kalbimde benim hayatımda. Hiç unutulur mu ilk ninni söylenmiş olan yerler, o tozlu yolların, küçük deren ve kurbağaların sesleri. Ben hep seni özledim, altın kafesteki kuşun o dikenli çalıyı özlediği gibi.Özledim bayırlarını, çayırlarını özledim, çeşmelerini, yosun tutmuş taşlarını özledim. Meşe bayırından bakıp, Dutluk bayırının manzarasını özledim ben.Sizleri özledim köylülerim. Ama ben bunları yazmıştım. Sen okumamış olabilirsin. Allı turnadan selam gönderdiğimi yazmıştım. Sen okumamışsın, yine de sor. Dün akşam yine rüya gördüm, elbette ki orada. Bir bayram kutluyorduk. Her yer cıvıl cıvıl, kahkahalar ortalığı çınlatıyordu, kızların başlarındaki o rengarenk çiçeklerden yapılmış çelenkler çevreye neşe saçıyordu. Salıncakta sallanan o talihli kişi ortalığa çığlıklar atıyordu. Biz baş başa vermiş geleceğimizin adımlarını çiziyorduk. Bir başka oluyordu kış gecelerin. Ayaklarımın altındaki bembeyaz kar kulağa hoş bir ses çıkartıyordu. Sonra o küçük meydanındaki o küçük salon. Ben bunları hiç unutmadım. Tıklım tıklım dolu, nefes alamaz durumdaki seyirciler. Ben o alkış anlarını özledim. Kiremitler düşercesine alkış. Yüzlerde gülecekler ağızlarda biraz önce söylenmiş olan şarkının sözleri. Ben bunları arıyorum altın kafeste. Özledim avlularda açmış olan erguvan kokusunu, yaz aylarının orak seslerini özledim ben.

Bu özlem hiç biter mi?

Biter.

Ben bittiğimde.

AHMET HACIOĞLU

26.08.2000

İSTANBUL