GÜL KIZ

Genc adam, ise giderken hergün yolunun üzerindeki güllerle dolu bahceye bakmadan gecemezdi.
Her sabah o rengarenk güller icini neseyle, sevincle dolduruyordu. Günler gectikce güllere bakan gözleri, bahcedeki eve takilmaya basladi.
Cünkü, son günlerde o evde, tül perdenin gerisinde bir genc kizin silüetini görüyordu. Her gecisinde güllere ve pencerede belli belirsiz görünüp kaybolan genc kiza bakmadan edemiyordu.
Bir sabah her zamankinden daha erken yola cikti. Bahcenin önüne geldiginde yüreginin titredigini, icinin ürperdigini hissetti; her gün tül perdenin arkasinda gördügü kiz, bahcede gülleri suluyordu.
Güzel kiz, genc adami görünce yüzü kizararak iceri kacti. Genc kizin hayali gözlerinden kaybolmasin diye gayret eder gibi gözlerini sabit bir halde bir güle dikerek öylece kalakaldi. Gördügü güzelligin etkisinde kalmis, sevdalandigini düsünüyordu. Genc adam, artik hergün bir öncesine göre biraz daha erken geciyordu, kizi tekrar görürüm umuduyla. Fakat tüllerin gerisinde görünüp kacan bir silüetten baska sey göremiyor, kahroluyordu. Genc kiz da her sabah heyacanla tüller arkasina geciyor, genc adamin gelmesini bekliyordu.
Bir gün, genc adam bahcenin önünden gecmedi. Genc kiz gün boyunca bosuna bekledi. Ertesi gün, daha ertesi gün yine bosuna bekledi, genc adam gelmedi. Genc kizin yüregine hüzün doluyordu. Baska bir gün, yine umutsuz gözlerle yola bakarken, bir grup insanin omuzlarinda tabutla gectiklerini gördü genc kiz. Aklindan gecen korkunc düsünceden tüm vücudunun titredigini hissetti, yüregi sIkIstI; yoksa genc adam ölmüs müydü !..
Genc kiz yine hergün tüllerin arkasina geciyor, bos gözlerle dosari bakiyordu. Yüzü de, artik bakmadigi, sulamadigi gülleri gibi soluyordu. Genc adam bir gün yine gecti bahcenin önünden. Bir aydir yattigi hastaneden sonunda cikmis, ilk is olarakta güllü bahcenin önüne gelmisti. Ama ümit icinde geldigi bahcenin önünde, gülen yüzü asildi; bahcedeki güller solmus, pencere kara perdelerle sIMmsIkI kapatilmisti.
Genc adam yolda oynayan cocuklara sordu; "Bu evde kimse yasamiyor mu? " Bir cocuk; "Ihtiyar bir kadin yasiyor." dedi. Genc adam cevabini duymaktan korkarcasina, bsþka bir soru sordu; " Burda yasayan genc kiz ne oldu?" Cocuklardan biri atildi; "O öldü." dedi, genc adamin yana düsen kollarini, yasaran gözlerini görmeden baska bir cocuk atildi; "Verem olmus, dün öldü."
Yillar sonraydi, kücük bir cocuk heyacanla annesiyle babasinin yanina kostu, güller arasinda, sallanan sandalyede oturan ihtiyar adami göstererek bagirdi; "Dedem gülüyor, dedem gülüyor baba !.. " Kosarak ihtiyarin yanina gittiler, gülerken hic görmedikleri yüzüne baktilar. Elinde bir gül olan ihtiyar adamin yüzüne, gercekten bir gülümseme yayilmisti; biten bir hasrete seviniyormus gibi, yillardir görmedigi birine kavusuyormus gibi mutlu bir gülümseyisti bu.
Fakat gözleri kapaliydi...

Ahmet Ünal Cam     

Hikaye Menü