 |
|
Özledim seni...
Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir...
beynimi uyuşturuyor özlemin...
Çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca
zaman içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun,hatırladıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan
çıkıp mütemadiyen bir boşluğa Sabahları seni okşayarak
başlamaları akşamları her işi bir kenara koyup seninle
başbaşa konuşmaları
özlüyorum;oynaşmalarımızı,yürüyüşlerimizi,sevimli
haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü... Nasıl da
serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne kadar
yumuşak,bir çift kısık gözle kendini,ellerimin
okşayışına bırakırken.Gitmeni asla istemediğim halde,buna
mecbur olduğunu görmek ve sana bunları söyleyemeden "git
artık" demek."Beni ne kadar çabuk unutursan,o kadar
çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne de zor..
Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden... yeni bir
sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...
Can Yücel