YASADIGINIZ
HER GÜN ÖZELDIR !
Enistem;
kizkardesimin tuvaletinin en alt gözünü açti ve
ince kagida sarilmis bir paket çikardi. "Bu" dedi,
"siradan
bir çamasir degil." Kagidi açti ve çamasiri bana uzatti.
Zarif ve ipekliydi. Kenarlari elisi dantelle süslenmisti .
Astronomik bir fiyat tasiyan etiketi hala üstündeydi.
"Jan bunu New York'a ilk gittigimizde almisti. Nereden
baksan sekiz, dokuz yil olmustur. Hiç giymedi.
Özel bir gün için sakliyordu." Çamasiri benden aldi ve
cenaze evine götürmek üzere ayirdigimiz diger giysilerle
birlikte yatagin üzerine koydu. Birakirken eli bir an
yumusak kumasi oksar gibi oyalandi. Tuvaletin gözünü hizla
kapatti ve bana döndü ve dedi ki : " Hiçbir seyini özel
bir gün için saklama. Yasadigin her gün özeldir."
Cenazeyi izleyen günlerde enisteme ve yegenime
beklenmeyen bir ölümün arkasindan yapilmasi gereken
tüm üzücü islerde yardimci olurken sik sik bu sözleri
hatirladim. Kardesimin ailesinin yasadigi sehirden
California'ya dönerken uçakta yine bu sözleri düsündüm.
Kardesimin göremedigi, duyamadigi veya yapamadigi
bütün seyleri düsündüm. Hala enistemin sözlerini
düsünüyorum ve hayatim degisti.
Artik daha çok okuyor, daha az toz aliyorum.
Balkonda oturup bahçemi seyrediyorum, uzayan çimlere
aldirmadan. Ailem ve dostlarimla daha çok vakit geçiriyorum ,
is toplantilarinda daha az. Mümkün oldugu kadar sik
"hayatin katlanilmasi gereken bir dertler zinciri yerine
zevk
alinacak olaylar silsilesi olarak görülmesi" gerektigini
hatirlatiyorum kendime. Her anin güzelligini duyumsayarak
yasamak istiyorum. Hiçbir seyimi özel günler için
saklamiyorum.
Kiymetli tabak çanagimi her "özel" olayda
kullaniyorum.
Birkaç kilo vermek, tikanan lavaboyu açmak, bahçemde ilk
açan çiçek gibi özel olaylarda.. En pahali ceketimi canim
isterse süpermarkete giderken giyiyorum. Teorime göre eger
zengin görünürsem, küçük bir torba erzak için o kadar
parayi
daha rahat ödeyebilirim. Pahali parfümü özel partiler
için saklamiyorum. Magazalardaki tezgahlarin ve banka
memurlarinin burunlari da, en az parti parti gezen
arkadaslariminkiler kadar iyi koku alir.
"Birgün" kelimesi dagarcigimdaki yerini kaybetti.
Bir sey, eger görmeye, duymaya veya yapmaya degerse, onu
simdi görmek , duymak ve yapmak istiyorum.
Hepimizin "Yasayacagimiza garanti gözüyle baktigimiz
yarini görmeyecegini" bilseydi eger kizkardesim, neler
yapardi kimbilir ? Sanirim aile fertlerini veya yakin
arkadaslarini arardi. Belki eski birkaç arkadasini arayip
aralarinda geçen sürtüsmeler için özür dilerdi.
Belki bir lokantaya en sevdigi çin yemegini ismarlardi.
Bunlarin hepsi birer tahmin. Kardesimin neler yapamadan
öldügünü hiçbir zaman bilemeyecegim. Ya ben ?..
Eger sayili saatimin kaldigini bilseydim, yapamadigim seyler
oldugu için kizardim. Yazmayi erteledigim mektuplari yazmadigim
için kizardim. "Bir gün ararim" dedigim dostlari
görmedigim
için kizardim. Esime ve kizima onlari ne kadar çok sevdigimi
yeterince sik söylemedigim için kizardim. Artik hayatlarimiza
kahkaha ve renk katacak hiçbir seyi yarina ertelememeye,
duygularimi dizginlememeye çalisiyorum.
Ve her sabah gözlerimi açtigimda kendime o günün
"Özel bir gün" oldugunu söylüyorum. Her gün,
her dakika, her nefes gerçekten Allah'tan bize bir armagan.