İŞTE YAŞAMAK..

 

Eğer ALLAH,

bir an için benim bir dolma kağıt bebek olduğumu unutup,

bana biraz daha ömür verse idi:

Büyük bir ihtimalle tüm düşündüklerimi söylemezdim;

ama tüm söylediklerimi düşünürdüm.

 

Eşyalara değerlerine göre değil de,

ne anlama geldiklerine göre değer verirdim.

Daha az uyur, daha çok rüya görürdüm.

Çünkü gözümüzü ne zaman bir dakika kapatsak,

ışığı altmış saniye kaybederiz.

Başkaları geri dururken, ben yürürdüm.

Diğerleri uyurken, ben uyanık kalırdım.

Başkaları konuşurken, ben dinlerdim.

Güzel bir çikolatalı dondurmayı nasıl da seve seve yerdim.

 

Eğer Allah  bana biraz daha ömür verseydi:

Daha basit giyinirdim.

Kendimi güneşe atar, 

ruhuma da güneş banyosu yaptırırdım.

Eğer bir yüreğim varsa, nefretimi buz üstüne yazar

ve güneşin çikmasını beklerdim.

Yıldızlar üzerinde Van Gogh ile resim yapardım,

bir Benedetti şiirini düşlerdim

ve bir Serrat şarkısı ile aya serenat yapardım.

Dikenlerinin acısını hissetmek için

 gülleri gözyaşlarımla sulardım,

taç yapraklarını kızılca öperdim.

 ALLAHIM , biraz daha ömrüm olsaydı...

Tek günümü,

sevdiklerime onları ne kadar sevdiğimi söylemeden geçirmezdim.

Her kadını ve erkeği benim favorim olduklarına inandırırdım.

Aşkın içinde aşkla yaşardım.

 

 Bir çocuğa kanatlar verirdim.

Ama uçmayı kendi başına öğrenmesi için onu rahat bırakırdım.

Yaşlılara ölümün yaşla değil, unutmakla geldiğini öğretirdim.

İnsanlar, sizden ne çok şey öğrendim.

Gerçek mutluluğun zirveyi nasıl ölçtüğünüze bağlı olduğunu

bilmeden,

herkesin dağın zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim.

Yeni doğmuş bir bebeğin,

o küçücük elleri ile babasının parmağını sıktığında,

aslında babasını ebediyen kapana kıstırdığını öğrendim.

Ancak bir insanı yerden yukarı kaldırmak için yardım ettiğinde

birisine yukarıdan bakma hakkının olduğunu öğrendim.

Sizden bir sürü şey öğrendim.

 

Ama bu öğrendiklerimi bir bavul içinde saklasa idim,

hiçbir faydası olmayacaktı ve mutsuz ölecektim...

 

                                    yazarı bilinmiyor