BİR KADIN Usulca kalktı yerinden Pencereye doğru yaklaştı Perdeyi araladı, Şöyle bir dışarı baktı; Bir şeyler bekler gibiydi, Yada Bir şeylerin ardından bakar gibi... 'zaman! Diye düşündü,ah şu zaman! Ne çok şey alıp götürmüştü. 20 yıl öncesine döndü birden; dudağında yarım bir tebessüm. Hayalleri vardı, Gelecekle ilgili planları ve düşleri vardı; Düşleri ve çocuksu gülüşleri. Sanki uzatsa elini tutuverecekti mutluluğu. Bir gün kapısını çaldı evlilik,her bekarın olduğu gibi.. Kim bilir;belki düşleri gerçek olacak, Yada, yada bir ömür düşte yaşayacaktı... Birleşti hayatları,farklı iki insanın Derken çocukları oldu.bir,iki,üç... Mutlumuydu bunu pek düşünmezdi Kabul etse kalıpları Mutlu olacaktı besbelli Bunun farkına geç vardı. Yaşadığı güzellikleri düşündü bir an Sevdikçe, Verdikçe kendinden bir şeyler Mutluydu Veya öyle sayardı kendini Adam güzeldi,insandı Güzel bir insandı Adam gülse gülsün isterdi karısı Ağlarsa ağlasın derdi. Bilmezdi yüreğini kadının, Yada bilmek istemezdi. Yalnız kendi için yaşasın isterdi. Kadın yalnızdı, Yüreğinde yangınlar, Yüreğinde fırtınalar kopardı,anlatamadı Anlatamazdı.var olmaktı tek dileği Kendi olmak,kendi kalmak. İnsandı Birazda haylaz Kalıplara sığmazdı. Yüreği sıcaktı, sımcaktı. Anlıktı öfkesi, Severdi gülen yüzleri Kendi de hep gülmek isterdi. Uçmak isterdi özgürce, Uçsa vurulurdu kanadından Kalıptan çıksa bir tarafı Vurulurdu O yüzden hep yaralıydı bir yanı Sol yanı hep sancılı Aklından geçirirken bunları iki damla yaş süzülüverdi, süzülüverdi solgun yanaklarına mutlu değildi,mutlu edemiyordu. Bir yol olmalıydı,bir çare! Ölmeyi düşündü bir an; Ölüm çare değildi,olamazdı,hemen anladı. Yaşamalıydı Bencilliğin lüzumu yoktu. Çocukları için,başkaları için hatta. Kurtulması gerekiyordu içindeki kendinden Sadece bir anne,bir eş sadece, Bir kadın olsa yeterdi. Yüreğini bir avucuna aldı,beynini diğer avucuna Önce hayallerini uçurdu sonsuz maviliklere Sonra düşlerini saldı. Söküp attı ne varsa Ne varsa onu farklı kılan Geriye yüreğinden,beyninden Sade bir et parçası kaldı. Sırtından büyük bir yük kalkmış gibiydi Bir kadındı şimdi,bir anne,bir eş; Kocasını,çocuklarını seven,onlar için yaşayan. Kendini dinledi;uzun uzun Hala yaşıyordu işte,hala çarpmakta yüreği. Başında korkunç bir ağrı,çok düşünmeye bağladı. Bir kadındı, yaşıyor hala Bir şeyleri kaldı geçen zamanda,bir şeyleri yitirdi. Mutlu edecekti,mutlu olmak zorunda değildi(!) Mutlu muyum diye düşünmek zorunda bile değildi. Bir baktı yüreği soğuk,elleri soğuktu, Bir baktı üşüdü; Hırkasını giydi,dönüp yerine oturdu. Mutlu muydu! Mutluydu? SEVDA SAVĞA