Kasım yağmuruyla başlayan gözyaşlarım
Yıllar sonra Ocakta son buldu.
Arada güldüğümü sandığım dönemler vardı elbet.
Yıllarca ağladığımı kabul etmedim.
Kasımda ağladım dedim.
Ocakta gülünce fark ettim ağladığımı.
Anladım Ocakta pek de büyük olmadığımı .
Gerçekte Ocakta büyüdüm.
Çünkü küçüktüm.
Ocağın güneşiyle gökkuşağının altında
Sadece gölgem değildi uzanan duvarlara ,
Kalbimdi yansıyan ağaçlara ,
Ruhumdu yansıyan martının kanadına ,
Bilmediğim bir şeyler ; keşfedemediğim bir yanım
Ocağa dek ,
Yansıdı gökyüzüne , ve aştı sınırları
Bilinen ve bilinmeyen evreni doldurdu
Ben evren oldum
Tabiat bendim.
Gölgem ışıl ışıldı
Ve ışıltım gökkuşağından değildi.
İçimdendi.
Ama bir yansıma belki de içimdeki aynadan
Ocağın yansıması.
Gerçek ‘o’nun yansıması.