Rritja e vullnetit për

Allahu,subhanehu ve teala, zbukuroi gjuhet e përkujtuesve me dhikr sikurse qe ndriçoi me nur shikimet e shikuesve…

Ka thënë Hasan El Basriu: Përmallohuni për ëmbëlsinë ne tri gjera: Namaz,dhiar (përkujtim Allahun,subhanehu ve teala,) dhe leximin e Kur'anit.

Ka thënë Dhen Nuni: Dunjaja nuk është e mire përveç nëse e përmend Allahun,ahireti nuk është i mire përveç nëse te fale Allahu dhe Xhenneti nuk është i mire perveçse kur ta shohësh Allahun ne te.

"Përmendja e Allahut"( dhikri) ia bashkon njeriut forcën dhe vullnetin ,ia humbe dertin, brengen, gabimet dhe mëkatet e afron afër Allahut, Subhanehu ve teala…

Ishte pyetur një njeri: Kur te lexosh Kur'an,a te ndodhe te mendosh-t'i flasësh vetes për ndonjë gjë ?

Tha: Po a ka ndonjë gjë me te dashur tek unë sesa Kur'ani qe t'i flas shpirtit tim për te?!

Muhamed Bin Vasi' ka thënë: Kur'ani është kopshti i te mençurve, kudo qe te ndalen ,ndalen ne kopsht te ndritur.

Kane thënë disa dijetare: Kur'ani është shkresa,te cilat na kane ardhe nga Zoti ynë; i lexojmë ne namaz,i meditojmë ne vetmi dhe i zbatojmë ne vepra( respekt-ibadet).

Malik Bin Dinari thoshte: O bartës te Kur'anit ( ata qe e kane nxënë përmendësh)! Kur'ani eshte pranvere e zemrës se besimtarit sikurse qe shiu eshte pranvere e tokës.

Ka thënë Vuhejb Bin El Verdi: Allahu,subhanehu ve teala, i meshirofte disa njerëz te mëparshëm ,te cilët kur kalonin pranë citateve (ajeteve),ne te cilat përmendej zjarri (xhehennemi),bëheshin sikurse tymi i tij është tek veshët e tyre.

Leximi i vërtet i Kur'anit realizohet nëse bashkëpunojnë gjuha,mendja dhe zemra. Gjuha i shqipton mire shkronjat,mendjet shpjegon domethëniet ndërsa zemra merr mësim…Gjuha lexon,mendja përkthen ndërsa zemra merr mësim.

Ka thënë Uthman Bin Affani: Po te pastroheshin zemrat tuaja nuk do te ngopeshit nga fjala e Zotit tuaj.

Ka thënë Thabit El Benani: 20 vite e lexova Kur'anin 20 vite ndjeva lumturi dhe kënaqësi.

Ka thënë Malik Bin Dinari: Dëfryesit nuk mund te dëfrehen me dic me te mire sesa dëfrimi me dhiarin ( përmendjen e Allahut,Subhanehu ve teala).

Ka thënë Ibni Mes'udi: Hafizi i Kur'anit duhet te njihet natën kur njerëzit flenë ( dtth: te fale namaz),ditën kur njerëzit hane( dtth: te agjëroj),me heshtjen kur njerëzit flasin dhe me modesti e dro kur njerëzit bëjnë mendjemadhësi.

Ibrahimi ka thënë: El Esved En Nah'iu ne Ramazan e lexonte tere Kur'anin për çdo te dytën dite ndërsa jashtë muajit Ramazan për çdo te 6-ten dite.

Ka thënë Ebi Is'haku: Ebu Abdurrahman Es Selemiu ua lexoi njerëzve Kur'anin ne xhami për 40 vite.

Ndërsa vet Ebu Abdurrahman Es Selemiu ka thënë: Kam shkuar tek Zejd Bin Thabiti (shok i njohur i Pejgamberit,Alejhi selam, dhe njeri prej shkruesve te Kur'anit) dhe ia kam lexuar Kur'anin 13 vite.

Ka thënë Selam Bin Ebi Mutiu: Katade Bin Deame-ja e lexonte tere Kur'anin çdo te 7-ten dite. Kur vinte muaji i Ramazanit e lexonte çdo te treten dite ndërsa ne dhjete ditët e fundit te Ramazanit e lexonte çdo dite.

Ka thënë Evzaiu: Hassan Bin Atije pasi namazit te Ikindise ndalej dhe e përkujtonte Allahun,subhanehu ve teala, deri ne perëndim te diellit.

Ka thënë A'meshi: Jahjaja ishte prej njerëzve qe me se miri lexonin Kur'an. Kur lexonte Kur'an ne xhami nuk ndieje asnjë lëvizje dhe ta merrte mendja se askush nuk është ne xhami( nga vëmendja e madhe qe ia kushtonin Kur'anit).

Ibni Fudejli rrefen nga babai i tij se Ebu Is'hak Es Sebii' e lexonte tere Kur'anin çdo te treten dite.

Imam Neveviu per Muhamed Bin Abdil-lah El Evediun ka thënë: Dijetaret janë te dakorduar për prijatarinë (imamllekun),devotshmërinë dhe ibadetin e tij. I kishte thënë te bijës se tij,e cila qante kur i kishte ardhur vdekja: Mos qaj sepse unë ne këtë shtëpi e kam bere hatme ( e kam lexuar tere Kur'anin) 4000 here.

Ka thënë Husejn El Kerabisiu: Buajta një nate tek Shafiu dhe pashe se falej 1/3 dhe nuk ndodhte te kaloje pranë ndonjë ajeti te mëshirës e te mos kërkonte mëshirë prej Allahut,Subhanehu ve teala si dhe pranë ndonjë ajeti te ndëshkimit e te mos kërkonte mbrojtje,thuajse ne te ishin bashkuar shpresa dhe frika.

Abdullah Bin Ahmed ne lidhje me babain e tij,Imam Ahmedin ka thënë: Shtate here ne dite lexonte Kur'an dhe ne çdo te shtatën dite e lexonte te terin.

Ka thënë Xhunejdi: Ibadeti për njerëzit e mençur ( arifët) është me i mire sesa kurora për kokat e mbretërve.

Ka thënë Zekerija Bin Delvijje: Kur Ahmed Bin Muhamed El Kattani shkonte tek Haxh-xhami ( mjek musliman,i cili nxjerr gjakun e keq) qe t'ia shkurtonte mustaqet bënte dhikr. Haxha-xhami i thoshte: Hesht për pak çaste. Beje punën tende-ia kthente Ahmedi.

Ka thënë Muhamed Bin Jahja: Kaloi Ahmed Bin Harbi pranë disa fëmijëve,te cilët luanin. Kur e pa një fëmijë iu tha shokëve: Ndalni pak sepse ky është Ahmedi,i cili nuk flenë natën( por bën ibadet).E kapi veten për mjekre e tha: Fëmijët te nderojnë ndërsa ti flenë. Pas kësaj ngjarje me nuk flinte natën derisa vdiq.

Ka thënë El AHfidh Omer El Bezzar per Shejhul Islamin, Ibni Tejmijen: Zakoni i tij ishte i njohur: Pas namazit te sabahut nuk i fliste askujt perveçse për nevoje dhe vazhdonte ta përkujtojë Allahun derisa ngritej dielli.

Fet'h El Musoliu ka thënë : I dashuri me dashurinë e Allahut,Subhanehu ve teala nuk gjen kënaqësi ne dunja dhe nuk ndahet nga përkujtimi i Allahut,Subhanehu ve teala asnjë çast.

Njeriu,i cili ka vullnet te madh shikon ne vlerën e dhikrit dhe vazhdimisht e praktikon ate. Kush ka dëshirë te pushoje ne kopshtet e xhennetit ne dunja le t'iu bashkohet ndejave te dhikrit sepse ato janë kopshtet e Xhennetit.

Nuk është çudi ne pjesën e ajetit" فاذكروني Përkujtomëni"[1] por çudi është nga fjala " أذكركم Iu përkujtoj (Unë-Allahu)".

فاذكروني Përkujtomëni me nënshtrim أذكركم Iu përkujtoj me begati

فاذكروني Përkujtomëni me frike أذكركم Iu përkujtoj me realizmin e dëshirës

فاذكروني Përkujtomëni me madhëri أذكركم Iu përkujtoj me nderim

فاذكروني Përkujtomëni me braktisjen e mëkateve أذكركم Iu përkujtoj me dhurata te shumta

[1] Aludim ne ajetin" فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلا تَكْفُرُونِ Pra ju më kujtoni Mua (me adhurime), Unë ju kujtoj juve (me shprëblim). Më falënderoni e mos Më mohoni.( Bekare 152)