Homeopathie

De homeopathie zoals wij die nu kennen is ongeveer 200 jaar oud. De Duitse arts Samuel Hahnemann (1755-1843) ontdekte toen dat de kinabast - indertijd het meest effectieve middel tegen malaria - in hoge doseringen, op gevoelige mensen klachten veroorzaakte die erg veel overeenkomst hadden met de verschijnselen van malaria. Na verdere proefnemingen ontdekte hij dat het ook mogelijk was met andere stoffen ziekten te genezen, die dezelfde stof, in hoge dosering ingenomen, kon veroorzaken. Hiermee was de basiswet van de homeopathie (afgeleid van het Griekse Homoeos = gelijksoortigheid en Pathos = lijden) ontdekt, nl. dat een stof di� klachten kan genezen, die het in hoge doseringen ook kan veroorzaken. In de homeopathie noemen we dit principe de Wet van de Gelijksoortigheid. Voor Hahnemann's tijd hadden ook andere artsen ditzelfde principe ontdekt en er mee gewerkt, b.v. de "vader " van de Griekse geneeskunde Hippocrates en de middeleeuwse arts Paracelsus. Maar het is in de eerste plaats de verdienste van Hahnemann geweest om de homeopathie systematisch en praktisch uit te werken. In de afgelopen 200 jaar heeft de homeopathie zich natuurlijk wel verder ontwikkeld, maar elke echte homeopaat erkent de richtlijnen, die Hahnemann indertijd ontwikkeld heeft, nog steeds als de basis voor zijn methode.

Homeopathie is een manier van behandelen en genezen van de zieke mens. Hierbij staat niet de ziekte maar de zieke mens centraal. Men maakt gebruik van stoffen, die onverdund bij gezonde mensen dezelfde verschijnselen oproepen als die de zieke mens heeft.(..)

Homeopathie maakt gebruik van planten maar ook van delfstoffen, chemische verbindingen uit de natuur en dierlijke stoffen".

Voor de niet-natuurlijke geneesmiddelen gebruikt men overigens de term "allopathie". Reguliere geneesmiddelen kunnen zowel allopathisch zijn of fytotherapeutisch.
Naar aanleiding van deze omschrijving merkte een bezoeker op dat fytotherapie dus minder schadelijk zou zijn dan homeopathie of allopathie. Dit hoeft niet noodzakelijkerwijs zo te zijn.

Wat het beste is hangt per persoon af en van de ernst van de klachten. De een heeft baat bij homeopathische of fytotherapeutische middelen, de ander juist niet.

Bedank ook dat veel plantendelen of extracten een preventieve werking hebben. Bijvoorbeeld kamille dat helpt om in slaap te komen. Of lavas dat de spijsvertering bevordert.

Levenskracht:
Om wat beter te kunnen begrijpen hoe dit principe van gelijksoortigheid werkt moeten we even stilstaan bij het afweer- of herstelsysteem van ons organisme. Ons organisme heeft een systeem, dat altijd tracht de zieke mens zo snel mogelijk naar de gezondheid terug te brengen. In de homeopathie noemen we dit het afweer- of herstelsysteem (ook wel de levenskracht, vitaliteit of dynamus genoemd). Als we b.v. een wondje krijgen, dan zal dit herstelsysteem proberen het zo snel mogelijk te genezen; als we een been breken is het ook door dit herstel systeem, dat de beide afgebroken delen (nadat we ze door een spalk of gipsverband op de juiste manier tegen elkaar gelegd hebben), weer aan elkaar groeien. Hetzelfde zien we bij de meeste - niet al te zware - acute ziekten: griep, verkoudheid, acute bronchitis, voorhoofdsholteontstekingen etc.; er is hier altijd vanzelf een sterke neiging tot herstel, maar het hangt af van de kracht van het afweersysteem of dit ook werkelijk lukt. In de regel zien we dat jonge kinderen nog een relatief sterk afweersysteem hebben: de ene dag kunnen ze extreem hoge koorts hebben, de volgende dag is de ziekte al "opgeruimd " en kunnen ze weer gewoon aan de gang. Bij bejaarden is daarentegen het afweer systeem meestal al veel zwakker, waardoor een simpele griep al fataal kan zijn.

Gelijksoortigheid:
Bij het zwakker worden van de afweerkracht zien we ook dat de mens er steeds meer naar neigt om zwaardere chronische ziekten te krijgen. Het afweersysteem probeert deze ziekten er nog uit te werken, maar raakt steeds meer "vermoeid " en uitgeput door de strijd, totdat er een soort van wapenstilstand tussen de ziekte enerzijds en het afweersysteem anderzijds is ontstaan. Het wordt voor ons organisme steeds moeilijker om zich van zijn belasting, de ziekte te ontdoen. Door een middel toe te dienen dat erg veel overeenkomst met de verstoring heeft en wat op een speciale manier bereid is, wordt het afweersysteem geprikkeld om de strijd met de ziekte weer effectief aan te gaan. Het is het afweersysteem dat het genezingsproces verder uitvoert, het homeopathisch geneesmiddel geeft er alleen een aanzet toe. Het houd de levenskracht als het ware een spiegel voor. Om dit proces zo goed en effectief mogelijk op gang te kunnen zetten is het echter nodig dat het middel zo goed mogelijk overeenkomt met de totale ziektebeeld van de pati�nt. Het zal duidelijk zijn dat het homeopathisch geneesmiddel juist niet zoals veel ander geneesmiddelen voor chronische kwalen, de symptomen van de ziekte onderdrukt, maar dat het de herstelfunktie van het organisme aanzet om de ziekte te overwinnen.

Individueel ziektebeeld:
Het klachten beeld geeft de strijd van de pati�nt met zijn ziekte weer. Het zijn vooral de voor de pati�nt typische symptomen, die de homeopaat nodig heeft om zijn middel te kunnen kiezen. De homeopaat kan de ziekte alleen door middel van het afweersysteem van de pati�nt aan pakken en kan niet de ziekte zonder tussen komst van een afweersysteem vernietigen. Vandaar dat het onmogelijk is een middel voor een ziekte te geven; er bestaat niet een middel dat we bij iedereen bij b.v. hooikoorts kunnen geven. Er zijn wel verschillende middelen in de homeopathie die bij hooikoorts werkzaam kunnen zijn, maar een goed gekozen middel moet altijd overeenstemmen met de typische verschijnselen die de pati�nt in kwestie bij zijn hooikoorts heeft. Iemand die zegt alleen maar op de gestelde diagnose "hooikoorts" een homeopathische middel te kunnen geven heeft van de werkelijke homeopathie niets begrepen. In de praktijk geeft dit natuurlijk het probleem dat naast de medische of klinische diagnose van de reguliere geneeskunde, de homeopaat nog een tweede diagnose nl. de homeopathische diagnose of de diagnose van het geneesmiddel moet stellen.