vrome hoop
en toch nog vrezen
alles kan nog faliekant
laat mij dan van angst
genezen:
als ik onder stammen loop
zal ik alle sporen lezen
weet ik mij de weg gewezen
naar het wilde woord
dat voor mijn hese
roepen wegschool
en in zijn holen kroop
stilte zal
mijn angst genezen
neem mij mee
in zeegrond spoeling
in het zuigen
van het woelende getij
dat ons denkend volzijn
leegspoelt
alle kieuwen
dicht en open
in de onderwaterbranding
neem mij mee en spoel mij open
naar mijn eigen diepte toe
met de zuiging
van de zeemond
en zijn golf van
waterwoorden
spoel ik mijn gedachten onder.
duidelijk keer ik achterom
met mijn vooruit kijken,
neem de voortijd mee
in mijn toekomst proeven
aan de middenberm
van de nieuw gebaande wegen
zit ik neder
als de denker van Rodin
als een klonter van Nic Jonk
in mijzelf tezaam gewrongen
in mijn groene oren
hoor ik late vogels
eenzaam roepen
want de grote trek naar het Zuiden
is allang voorbij
uit mijn achteraf gehoor
ben ik met de vlugge vliegers
ver vooruit getrokken
zo is ogenblik
in tijd verdronken
nu is ademen,
morgen weet ik
uit de ademtocht vandaag
zingend door te leven.
donker doemt het op
't weten uit de ondergrond
duizelt hoger
tot in rijpe ronde vruchten
op zijn valvlucht,
naar de aarde lijkt het stuurloos
maar het stijgt
en daalt
volgens ingeboren wetten
laat mij nu niet
beter-weten willen
dan dit ruisen
uit de ondergrond
dat het niet te spellen
woord mij voorzegt,
later zorg is
hoe het neer te schrijven.
