en licht door wat is afgelegd,
waarin mijn jeugd wordt voortgezet
en overgevleugeld door een man.
aan andere aardsheid dan die van het beest,
zonder verraad te plegen aan je leest.
Je geur werd groter voor mij dan hij was geweest.
Je huid wist antwoord op mijn liefste vragen.
Kinderen spelen met onzichtbare dingen.
Zij gaan met minder dan een schaduw om.
Wat voor ons stom is heeft voor hen geluid.
Waar wij niets zien zien zij de mooiste ogen.
De ziel, te teder vaak voorde gedachte die in ontzaglijke verbeelding zweeft; voelt zich verwant aan water, wind en nachten, aan al wat overweldigt en schijnbaar niet leeft.
Ik zie het zonlicht in de bomen beven,
ik hoor de zachte wind en tast ontzet
langs de te tere nerven van mijn leven.
Je hand is warm, je grote ogen glanzen.
Je hebt te lang van jou en mij gedroomd dan dat je weigeren zou hoewel je schroomt.
Ik voel je lichaam van verwachting dansen.
Nimmer tevoren kwam je't lieve leven zo vriendelijk en zo eenvoudig voor en speet je het zo lang alleen te zijn gebleven zonder die hand, die mond, dat luisterend oor.
Een eenvoudige aanraking kan al dodelijk zijn: een voet vol pezen, kronkelende tenen, de toegang tot een boezem door een moedervlek verduisterd, een elleboog die rood is van het leunen.
Wie kan verdragen dat hij iemand ziet en wie bezwijkt niet als zijn blik verzinkt in het verslindend gat van een pupil?
Ik sta in jou op van de dood
nog bij mijn leven en mijn leven na de dood begint terstond
als aandeel aan jouw mond en schat.
En jij, vermoedend buiten elk besef, trots op je tegenstrijdigheid en innig tot het uiterste bereid, verlegt de ijle grenzen van de wet.