(Chantall Wiebering)
Onze laatste kus
dit is het einde, dit was het dus
als vrienden uit elkaar
een nieuw begin, maar waar
het nieuwe jaar, helemaal alleen
ik ben niet verdrietig, en ik vind
het ook niet gemeen
ik ben toch wel jaloers op haar
toch alleen dit jaar
jij en zij
niet meer "wij"
wij allebei alleen, niet meer samen
weglopen, zoals wij lachend binnenkwamen
onze laatste kus
dit was het einde, dit is het dus.
(Rudolf de Vries)
De mist legt zijn
schimmige hand
op mijn schouder
de starten zijn blank
ik voel mij
zoveel ouder
elk geluid
een zweepslag
in mijn oren
wandel ik langs zerken
zie afgesneden bloemen
ook zij zijn ooit geboren
(Hubert Van Eygen)
Er is geen plaats meer voor nadenken,
onze gedachten worden voorgekauwd
en uitgebraakt in sensationele beelden.
Verlamd kijken we, lachen we op bevel,
volgen we de uitgestippelde weg naar het volgende reklameblokje.
Tijd voor een plasje, een pilsje,
een nootje,
een braakneiging,
een doodsbrief.
En op zijn grafsteen stond:
"Hier ligt de gemiddelde kijker.
Wordt vervolgd..."
In diit
gedane wit
neemt geen zaak nog
keer. Alles is hier
eens te meer
in zichzelf gelicht.
Een muur geeft
meer gehalte dan dit
ogenblik.
Tijden vervliegen,
angsten betsaan.
Hoe kon je liegen
en weggaan?
Tijden vervlogen
maar ik bleef met
verdriet,
je hebt me bedrogen,
ik begrijp je niet.
Tijden vergeten
door jou,
maar niet
door mij.
Van liefde gegeten
maar alles gaat voorbij.
De kilte
van je afwezigheid
is meer
dan de leegte
in mijn hart,
de warmte
van de herinnering
is meer dan een plaats
in mijn geheugen.
Het zijn de ingredi�nten
van wat men liefde noemt.
