ik heb er wel duizend
even duidelijk zijn ze aanwezig
als de voorwerpen in mijn kamer
en de snel wegfietsende jongen
buiten op straat
bang voor volledigheid
en tegelijkertijd begerig
bestieren we ons bestaan.
Ik ga er vanuit
dat de ene mens niet
noodzakelijkerwijs niet
belangstelt in de ander.
Zesentwintig letters
en vertelzucht
doen de rest.
Zondag had ik me voorgetseld
in een hangmat door te brengen
tussen de stevige stammen van de bomen
dicht boven de aarde
en van de hemel ver genoeg verwijderd
om me een mens op zijn plaats te voelen.
Maar het regende.
en de woorden die wij aan elkaar spendeerden
en alle goede bedoelingen en ook de kwade
en de tranen
de drift en de begeerte
het vlammen van het schip
het geuren van de roos
het is niet en nooit genoeg.
is jouw stem de enige
die menselijk is
die weet van het verdriet
dat langzaam in de bomen groeit
gevoed door de aarde
tot ze oud worden
sterven aan de rand van wilde
of onzindelijke tuinen.
In je armen
en jij in mijn armen.
Praten, luisteren, doen.
Ik bewoon met jou de aarde,
droefgeestig en dan weer vrolijk,
maar altijd zijn wij
van de aarde.
