Wanneer je weg bent:
altijd hetzelfde:
geen pret meer,
leeg bed.
Je hebt het zacht vel
van een heel jonge haai.
Ik vond er eenmaal ��n aan zee.
Maar verder was hij anders
want dood.
Ook ben je een rijke
oogst in de Betuwe
en heb je het steile
haar van de zon
voor twaalven.
Maar dit mijn huis nu:
ik klop er op:
hol.
En jij nu:
nergens,
net als ik.
Je bent mijn
aarde,
tastbare
werklijkheid,
zichtbaar
groen en blauw,
heerlijke
zee van tijd,
wanneer de
zon je
in zijn licht zet
en dat
gebeurt je
dag en nacht.
Als je wist hoe dwars en schoorvoetend
ik je liefheb,
ook al heb ik je lief
met de zekerheid vanmijn lichaam
en met een boos vertrouwen
in het goddelijke dier op mijn schouder.
En als je wist hoe verlegen
ik hiernaar kijk: wij: twee in een kamer
passend in elkander
en geen verstandig woord
gaat overeind staan
als de wijze spreker van de avond.
En als je wist
hoe stom en dronken ik loop naar de toekomst,
gelovend - want dat moet ik wel-
in dit samengestelde teken:
jij vrouw ik man, en denkend:
de tijd nam zijn pen en schreef het.
Ik wil in je warmte slapen.
Ik wil je verstaan in de nacht,
als ik in mijn slaap naar je luister.
Mijn woorden zijn simpel als dieren,
als dieren gaan ze naar je toe
of kijken naar je uit de verte.
Maar ik wil dichtbij je slapen,
ik wil in je warmte slapen.
Mijn voorhoofd is moe en mijn ogen
en mijn gedachten zijn stenen,
die zwaar wegen op mijn lichaam.
Ik wil in je warmte slapen;
het leven alleen is te koud.
