Muizensoep
(vrij naar Federica de Cesco)

Nee maar!  Daar mijn maag knort als een oververhit zwijn, 
smijt ik mijn rijwiel op het voetpad en stap de MacRonalds 
binnen.  Blublublub… hmmm… een teljoor muizensoep zou me 
wel smaken ja.  Een minuut later kwakkel ik met een dienblad 
dampende, heerlijk geurende soep naar een tafeltje met 
bijbehorende stoel.  Ik wil net mijn lepel vastgrijpen als ik 
ontdek dat ik er geen meegebracht heb.  Een vrolijk wijsje van 
Marilyn Manson fluitend ga ik er één halen.  Als ik terugkom 
beginnen mijn oren een tango te dansen: daar zit, kloten, een 
zwarte op MIJN stoel, aan MIJN tafel, MIJN muizensoep naar 
binnen te schlebberen!  De brutaliteit!  Is dat misschien de 
gewoonte in Bimzwabwe?  Net als ik mijn klep open om alle 
registers van het vloekenorgel open te trekken, realiseer ik 
mij dat iedereen in het restaurant me aankijkt.  Meteen weet 
ik hoe een rijpe tomaat zich voelt.  Komaan zeg.  Ik ben geen 
racist.  Maar wat moet ik nu doen?  Met alle kracht pers ik mijn 
tanden op elkaar, schuif een stoel achteruit en ga vlak tegenover 
de zwarte zitten.  Deze zwierelt zijn kop omhoog, kijkt me even 
aan en slurpt dan weer verder aan mijn muizensoep.  Dan duw ik 
maar mijn lepel in het bord en samen zitten we daar te eten.  
Weer kijkt de soepetsjoeper mij in de ogen als ik een tweede lepel 
neem.  Misschien heeft hij geen rotte frank en heeft hij al dagen 
niet gegeten?  Toen zag hij daar mijn muizensoep staan en 
bediende zichzelf?  Als het bord leeg is, gaat mijn tafelpartner 
achterover leunen en doorboort mij weer met zijn blik.  
Mijn kleren branden op m'n huid en ik voel het zweet van mijn 
voorhoofd watervallen.  Opeens staat hij op.  Jélaba! Zal hij
mij de helft van mijn muizensoep niet betalen nee!?  Totaal 
in de war, woedend en zwetend als een konijn sta ik net op tijd 
op om hem te zien terugkomen met een bord spaghetti.  Met 
veel smaak gooit hij dit naar binnen.  Ik zal ook maar mee-eten, 
dat zal hier wel de bedoeling wezen zeker?  Om mij de helft 
van mijn muizensoep te betalen, neem ik aan?  Rare gewoonten 
heeft die smurf...  Radeloos en met trillende handen begin ik 
de spaghetti naar binnen te slaan.  Na mijn eerste hap houdt 
de zwarte zijn vork stil voor zijn mond en kijkt me alweer aan.  
Het zweet spuit mijn oren uit, maar ik eet 'onverstoorbaar' 
verder.  Nu staan we quitte.  Hij de helft van mijn muizensoep, 
ik de helft van zijn spaghetti…  Bezweet, beschaamd, verward, 
gepikt en genaaid leg ik in slow motion mijn vork neer.  
De zwarte staart me recht in de ogen.  Wat zit hij daar toch 
te kijken??  Wat denkt hij toch?  Wat wil hij??  In een 
wanhopige poging zijn raadselachtige blik te ontwijken staar 
ik maar wat rond.  En dààr, vlak naast het tafeltje waar we 
beiden aanzitten, staat eenzaam en alleen een dienblad met 
een bord koude muizensoep!