Bananen


Nee maar!  Ik neem een pot choco uit het rek en bekijk hem 
eens wat vaster.  Hmmmm.... nee.  Met glooiende elleboog 
plaats ik het terug.  Plots valt mijn oog op een pot 
bananenconfituur. Ik stop mijn oog weer op zijn plaats en 
draai de glazen geleibokaal eens rond in mijn hand.  Perfect.  
De pot confituur verdwijnt in mijn mandje bij de appelsienen 
en durex-keelpastilles.  Onder het slenteren laat ik nog mijn 
blik langs de colablikken glijden, maar mijn gynaecoloog heeft 
mij reeds meermaals gewaarschuwd dat mijn suikerspiegel te 
glad is, dus... Onder mijn bulderende rokershoest grijp ik 
tenslotte nog een zakje M&M's zonder nootjes (Ik ben 
allergisch voor pandanoten, moet je weten...) Met mijn 
staaldraden laadbak in mijn hyperbezwete linkerhand, en mijn o 
zo dunne portefeuille in mijn rechterhand, plant ik mij voort 
in de richting van the end of my ride: de kassa.  Terwijl ik 
mij nog op de veilige afstand van 1894 millimeter bevind, (dat 
is trouwens het bouwjaar van mijn overgrootvader zaliger), 
slaat ze haar hemelsblauwe kijkertjes op in mijn richting.  
Onmiddellijk voel ik het bevroren vuur in mijn hart weer 
opflikkeren.  "Oh darling, I love your blue ice!!" wil ik 
schreeuwen, maar mijn lippen lijken dichtgenaaid.  Ze werkt 
hier sinds de eerste.  Een jobstudentje.  Ze is pas 15, even 
oud als ik.  Ik ben dan wel 18, maar dat mag ZIJ niet weten.  
Met flapperende tenen zweef ik verder in haar richting.  Ik 
zie het alweer voor me:  Hoewel ik weet dat ik 7 euro moet 
betalen, leg ik 5 op de toonbank.  Op aanmanen van haar 
geduldige stem haal ik dan héééél traag twee stukken 
tevoorschijn en tover ze op de tafel.  Weer anderhalve minuut 
langer bij de boem der bloemen.  Maar dat was zonder de 
flessen jenever gerekend, die deze week in reclame staan.  Met 
mijn lompe poten schop ik er één om.  Ik trap erop.  Ik maak 
een spectaculaire achterwaartse duik.  Met mijn voet schop ik 
een plafondlamp aan de kloten.  Ik grijp een rek vast, dat 
gewillig omkantelt.  En terwijl ik met mijn rug onzacht in de 
aardappelen val, word ik bedolven onder honderden zakken 
chips.  Terwijl de bazin van 't kot, vijfenveertig lentes 
jong, mij bevrijdt, zie ik in de verte een fiets vertrekken, 
daar haar werktijd erop zit...

 7 september 2001