et salireparatumhabes, sedvererisinepta
cruraponticuliaxulisstantis in redivivis,
nesupinus eat cavaque in paluderecumbat:
sic tibi bonus ex tuaponslibidine fiat,
in quo velSalisubsali sacra suscipiantur,
munus hoc mihimaximida, Colonia, risus.
Quendammunicipemmeum de tuovoloponte
ire praecipitem in lutum per caputquepedesque,
verumtotiusut lacus putidaequepaludis
lividissimamaximequeestprofundavorago.
Insulsissimusest homo, necsapitpueriinstar
bimulitremulapatrisdormientis in ulna.
cui cum sit viridissimonupta flore puella
et puellatenellulodelicatiorhaedo,
adseruandanigerrimisdiligentiusvuis,
luderehancsinitutlubet, necpilifacituni,
nec se sublevat ex suaparte, sedvelutalnus
in fossaLiguriiacetsuppernatasecuri,
tantundemomniasentiensquamsinulla sit usquam;
talisistemeus stupor nil videt, nihil audit,
ipse qui sit, utrum sit an non sit, id quoquenescit.
Nunceumvolo de tuopontemitterepronum,
sipotestolidumrepenteexcitareveternum,
et supinumanimum in graviderelinquerecaeno,
ferreamutsoleamtenaci in voraginemula.
en voor dansen gereed bent, maar vreest voor wankele pijlers
van een gammele brug die door louter sloophout gesteund wordt
(want straks zakt hij ineen en stort in de drassige diepte):
u gun ik een geschikte brug die voldoet aan uw wensen,
dat daar voor Salisubsalus riten kunnen verlopen;
maar gun mij dan een taak die mij luid doet lachen, kolonie.
Ik wil graag dat een zeker man uit mijn stad van uw brugdek
naar beneden stort in de prut van zijn hoofd tot zijn voeten,
maar dan wel waar in uw moeras met zijn stinkende modder
de meest smerige diepe poel drabbigheid is te vinden.
Want die man is een ei: hij heeft het verstand van een jochie
van twee jaar dat in slaap valt in vaders wiegende armen.
Al is hij met een schat getrouwd in de bloei van haar jaren,
met een schat die charmanter is dan het tederste bokje,
dat bewaking veel meer verdient dan de donkerste druiven,
mag zij flirten zoals ze wil: hij maakt zich er niet druk om,
daarvoor komt hij zijn bed niet uit; maar zoals in een greppel
een els, omgehakt met de bijl uit Liguri�, stil ligt
zonder dat hij er meer van merkt dan wanneer hij er niet was,
zo ook, tot mijn verbijstering, ziet en hoort hij er niets van;
wie hij zelf is en of hij leeft of niet leeft weet hij ook niet.
Hem wil ik nu vanaf uw brug laten vallen, voorover:
dan wordt hij misschien plotseling uit zijn slaapziekte wakker,
laat hij die op-zijn-rug-houding in de modderpoel achter
als een ezel zijn hoefomslag in de zuigende kleigrond.
