Anzak’lı Ömer in Hikayesi

 

1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye

giden doktor Ömer Musluoğlu görev yaptığı hastahanede başından geçen çok

enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

 

"Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar ( 1957) lisanım pek o kadar iyi değil.Newyork'da

Medical Center Hospital adlı bir hastahanede görev almıştım. Fakat vazifem

kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyoğrafi çekmek gibi işler..

Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta

muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum.

Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında. İngilizce

konuşuyorum. Kan vereceğim kolunuzu acar mısınız? Çünkü adamcağız kanser

hastası olduğu halde üstelik kansızdı. Elimde kan torbası da var tabii ki.. pazusunu

açtım. Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti

benim. Kendisine sormadan edemedim. Siz Türk müsünüz?

 

Kaşlarını yukarıya kaldırarak " Hayır " manasına işaret yaptı. Ama ben hala merak

ediyorum: Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir? "Aldırma işte öylesine bir şey

dedi. Ben yine ısrarla dedim ki: “Fakat benim için bu bayrak çok önemli. Dikkatimi

çekti. Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım...”Bu söz üzerine gözlerini

açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

 

“Siz Türk müsünüz?” “Evet Türk'üm....” İhtiyar gözlerime bakarak tanıdık bir göz

arıyor gibiydi. Anlatmaya başladı:

 

“Yıl 1915. Sen hatırlamazsın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de, orada

savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak'tım

Avustralya Anzaklarından . İingilizler bizi toplayıp dediler ki: Barbar Türkler Hıristiyan

dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda .. 

Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir. Biz de inandık sözlerine

vaadetlerine... Savaşmak isteyenler arasına katıldık.” Avustralyalı Anzak ihtiyar

anlatmaya devam ediyordu: “Bizim beynimizi yıkayan ingilizler, Türklere karşı topladığı

askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevkediyorlarmış.  Bizi gemilere doldurup Mısır'a

getirdiler o zaman . Mısır'da şöyle böyle birkaç ay talim gördük. Atış talimi .

 

Ondan sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada

gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde

havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman... Her taaruzunda bizden

de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz

Türklerdeki gayret ve cesareti uzaktan gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok

çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve

kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi,

Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, kalplerinde ki vatan

sevgisinden kaynaklanıyormuş . Bunu nereden anladığımı söyleyeyim. Biz karaya

çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Bizi tekrar

püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim

bir dipcik darbesiyle kendimden geçmişim.”

 

Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli anılarını

anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam etti:

 

“Gözlerimi açtığımda kendimin yabancı insanların arasında gördüm. Nasıl korktuğumu

anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya...

Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiçte öfkeli bakmıyorlar. Kendime geldim

iyice bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. iyi biliyorum ki

onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram

ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki; kendi kendime: Bu adamlar isteseler şu

anda beni öldürürler. Ama öldürmüyorlar. Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi.

Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.

Bu duygularla "Yazıklar olsun bana" dedim."

 

Böyle asil insanlarla niye ben savaşıyorum.  Niye savaşmaya gelmişim. Bu Ingiliz

milleti ne yalancıymış ne kadar Türk düşmanıymış" diyerek pişman oldum. Ama bu

pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam düşündüm durdum

günlerce. Nihayet bizi serbest bıraktılar.

 

Memleketime döndüm. işte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için

koluma bu dövme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte”

 

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: “Talihin cilvesine bakın ki

o zaman ölmek üzere iken yaralarımı iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarfeden

Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarfeden

bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya 'dan Amerika'ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı

hiç tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız.

Bizi hep kandırmışlar... Buna bütün kalbimle inanıyorum. Peşinden nemli gözlerle "Bana

adınızı söyler misiniz?  Dedi. "Ömer" cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu: Peki

niçin Ömer ismini, vermişler sana? Babam müslümanların ikinci halifesi isminden ilham

alarak bana  Ömer adı vermiş. Yahu senin adın müslüman adı mı ?

 

Ben "Evet, Müslüman adı" deyince yüzüme baktı baktı, birden doğrulmak istedi. Ben mani

olmak istedim. Israr etti. Ama niye ısrar ediyordu?  İhtiyarın  ısrarına dayanamayıp

yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: “Senin

adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi.  Şimdiden sonra "Anzaklı

Ömer" olsun.

 

"Olsun.  Peki doktor beni müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu ?" Şaşırdım.

Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o yaşa gelinceye kadar

içten içe hep düşünüyormuş da kimseyle konuşamadığı için , soramadığı için

konuşamıyormuş. Tabii dedim müslüman olmak çok kolay.

 

Sonra kendisine imanın ve islamın şartlarını anlattım. Kabul etti. Hem kelime-i Şahadet

getiriliyor, hem de çocuklar gibi ağlıyordu. Yaşlılık bir yandan,hastalık bir yandan bir

de yıllardan beri içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı islamiyete

olan hasretin sona ermesi bir yandan bu yaşlı gönlü duygulanmıştı....Mırıldandı: Siz

müslümanlar tesbih çekersiniz bana da bir tesbih bulsan da ben de yattığım yerden

tesbih çekerek Allah'ımı ansam olur mu?

 

Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk’ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş.

Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine getirdim. Hasta yatağında tesbih

çekiyor,biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk. Fakat benim için o daha bir

başkalaşmıştı. Müslüman olmuştu. Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti.

Beni yalnız bırakma olur mu? Ne gibi Ömer amca ? Ara sıra gel de bana islamiyeti anlat!

sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor.  O günden

sonra her gün yanına gittim. Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım.

 

Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum . Hastanenin

genel hoparlöründen bir anons duydum. "Doktor Ömer! Lütfen 217 numaralı odaya gelin!"

Dedim ki içimden "Bizim Ömer amca galiba yolcu?" hemen yukarı çıktım.

 

Odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi: Sağ elinde tesbih açık duran sol

kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı, göğsünde imanı ile, koskoca Anzaklı Ömer son

anlarını yaşıyordu. Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime-i şahadet söylettirdim. O

şekilde kucağımda teslim-i ruh etti....

 

Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk milletine olan sevgisi

sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.

 

"Ne yalan söyleyeyim, ağladım."