Mijn Uiterlijk en Karakter

Ik ben 1 meter en 69 cm, weeg 100 kg, heb kort donkerbruin haar(op onderstaande foto is me haar nog wat lang, nu is het namelijk weer lekker kort en stekelig), groene ogen en een bril.

Mijn karakter is apart, als ik iemand nieuw ontmoet dan ben ik best verlegen, maar als ik diegene wat beter leer kennen word ik al gauw losser, en dan kan ik nogal prettig gestoord zijn soms. Ik ben wel heel lief en aardig, humoristisch, romantisch, eerlijk(soms te), vriendelijk, behulpzaam en ik ben erg chaotisch.

Dit ben ik

Mijn Familie

Ik ben Saskia en mijn ouders zijn Jan en Jenny en me enigste broertje heet Jeroen zijn vriendin, mijn schoonzus dus, heet Margriet en sinds 23 maart 2002 heb ik een neefje en zijn naam is Jasper in. Mijn neefje is een heel lief opgewekt jochie en een klein opdondertje tegelijk (klik op zijn naam en je ziet een foto van hem).
Ik heb nog heel veel andere familie maar die ga ik natuurlijk niet allemaal opnoemen.

Mijn Levensloop

Ik ben geboren op 18 augustus 1978 om 5.13 in het Lidwina Ziekenhuis te Den Helder. Ik was een leuke en rustige baby volgens mijn ouders. Op 7 november 1980 kwam Jeroen erbij, die werd geboren in het nieuwe Gemini Ziekenhuis waar ik nu werk.

Mijn jeugd verliep best wel goed, tenminste voor zover ik mij dat nog kan herinneren. Tot mijn negende jaar, toen werd er bij mij een ziekte ontdekt, genaamd Perthes, en dat heeft mijn hele leven veranderd. Het is een ziekte in de heupkop, toen wisten ze nog niet wat het veroorzaakte maar nu weten ze dat het komt door slechte bloedtoevoer. De heupkop wordt misvormd, er komen een soort kraters in en daardoor gaat een patiënt mank lopen. Voornamelijk krijgen jongens deze ziekte, maar ik moest nou net die ene gelukkige vrouw zijn.
Ik moest voor 6 weken het ziekenhuis in(waar ik nu werk) en kreeg toen 3 weken tractie en drie weken gips met spalken ertussen om het wijd te houden. Daarna kreeg ik een beugel om mijn middel en bovenbenen, ook weer om het wijd te houden en die heb ik ongeveer 2 jaar gedragen. Op mijn 15e werd ik genezen verklaard en ik was toen erg blij, maar een jaar later toen we op controle moesten was het er weer en nu heette het avasculaire necrose.
Op het moment hoef ik niet meer bij mijn dokter terug te komen, tenzij het erg pijn gaat doen dan krijg ik heel misschien wel een nieuwe heup aangemeten, maar zover is het gelukkig nog niet.
Toen deed het me allemaal niet zoveel(ook iets wat Perthes kinderen hebben, die zijn altijd blij en zien niet zo in dat ze een ziekte hebben waardoor je misschien wel nooit meer kan lopen). Zover kwam het gelukkig bij mij niet, maar nu heb ik nog best wel pijn ervan soms. Het zijn alleen maar zo nu en dan steken in mijn rechterbeen en het is nog niet zo dat ik niet meer kan lopen maar soms is het wel errug irritant.

Van mijn 6e tot mijn 12e jaar heb ik op de Tuindorp-school(openbaar) in Den Helder gezeten. Ik vond dit een hele toffe school, ik heb er een ontzettend leuke tijd gehad.
De school die daarna kwam was "Kijkduin", ik heb daar VBO-MAVO(mix-klas) gedaan na twee jaar gingen ze fuseren en werd het "Nieuwediep". Hier heb ik een minder leuke tijd gehad, ik werd niet echt gepest meer genegeerd, altijd als laatste bij gymen en nooit samen met iemand een project doen, want niemand wilde met "die dikke", en zo dik was ik toen nog niet eens. Ik snap nog steeds niet waarom er nog steeds van die mensen moeten zijn met van die vooroordelen, iedereen heeft zijn gebreken, bij de één wat zichtbaarder dan bij de ander.
De Meao kwam daarna, hier ging het best wel goed maar werd nog steeds genegeerd.

Op de basisschool had niemand een probleem met mijn rare loopje en mijn overgewicht daardoor, het was aan iedereen verteld en ook aan de ouders, maar toen ik op de middelbare kwam ben ik toch best wel gepest en dat kwam ook wel doordat ik best fors gebouwd ben. Ik heb er zelf nooit zo'n probleem van gemaakt. Met dat pesten had ik vroeger wel problemen, maar nu heb ik zoiets van ze kunnen van mij allemaal de pot op want het is mijn leven en ik kan doen wat ik er mee wil.

Mijn Vrienden

Ik had nooit zoveel vrienden, maar ik heb wel een paar hele goede vriendinnen en vrienden om me heen.

Mijn beste vriend is Desmond en dat is ook een goede vriend van mijn broertje(ze hebben op dezelfde school gezeten), met hem heb ik ook een tijdje verkering gehad maar dat liep op niets uit, nu zijn we gewoon hele goede vrienden. We gaan ergens in 2003 samen in 1 huis wonen misschien, hoe raar kan het leven lopen soms.

Mijn werk

Ik werk in een ziekenhuis op de afdeling Reprografie. Dat betekent kopieren, kopieren, kopieren en dus veel met papier werken. Wij maken formulieren, folders, boekjes met 2 nietjes in het midden, bindruggen zetten verslagen enzo, lijmen van receptenblokken of andere dingen die bij elkaar moeten, ook werk ik heel veel op de computer, formulieren en folders in elkaar zetten, proefjes ervan maken en door degene die erover gaat laten nakijken en verder doe ik nog veel meer(theedrinken, hahahaha).

Ik ben daar komen werken via een werkervaringsproject in januari 1998 en in oktober 2000 ben ik vast aangenomen voor 2 jaar, oktober 2002 werd dit een contract voor onbepaalde tijd, en daar was ik heel blij mee. Ik wilde al sinds mijn 9e in een ziekenhuis werken en dat is me gelukt, dit was natuurlijk niet de baan die ik voor ogen had maar toen ik deze baan kreeg was ik echt superblij.

Ik werk er met heel veel plezier en ben heel blij met mijn supertoffe, grappige, gekke en lieve collega's. Bedankt jongens.

Mijn Ome Auke

Die overleed op 10 september 1999, hij was 44 en had kanker in zijn hoofd, een hele lieve man waar geen greintje kwaad inzat, met hem kon je altijd lachen, hij was net als zijn broer drummer en speelde bij de Harmonie, op de crematie speelde de Harmonie een heel mooi stuk waar hij in gedrumd had en dat was erg ontroerend. Ik praat nu nog steeds met mijn oma en opa over mijn oom, dat helpt enorm vooral de leuke tijden dan kunnen we ff lachen en raakt het verdriet meer op de achtergrond. Sinds de dood van mijn oom ben ik veel vaker bij mijn familie en ik waardeer het leven veel meer dan eerst, ik zeg altijd maar zo: het leven duurt maar even en dan moet je het ervan nemen.
Volgens de dokters was het heel zeldzaam en snelgroeiend, binnnen 9 maanden was hij dood, wel door euthanasie, waar ik trouwens helemaal achter sta.
Ik heb het er in het begin heel moeilijk mee gehad maar ik kan er nu goed mee leven, ik mis hem nog wel elke dag.

Dat ik dit nu op mijn pagina kan zetten helpt me enorm met het verwerken van het verdriet. Er zijn mensen in mijn omgeving die denken dat het nu wel over is maar dat zal wel nooit gebeuren, het verdriet wordt wel minder maar ik moet nog elke dag aan hem denken. Omdat ik het nu zelf meemaak weet ik ook hoe ik er met andere mensen mee om moet gaan. Erover praten heeft mij enorm goed geholpen, het huilen en lachen ook, mijn oom had niet anders gewild, denk ik.

Mijn Opa

Die overleed op 7 november 2001(dat was dus op de 21e verjaardag van Jeroen). Ik had er altijd wel rekening mee gehouden dat opa dood zou gaan maar hij was toen net 2 of 3 weken thuis uit het ziekenhuis en het ging net weer een beetje goed en dan is ie opeens dood op die dag.

Hij is 's morgens overleden en Jeroen en ik waren allebei gewoon aan het werk gegaan. Om kwart over 10 zei mijn collega dat ik mee moest komen en naar huis moest bellen(ik zat toen aan de koffie), ik dacht dat ie een grapje aan het maken was, maar toen ik ons telefoonnummer intikte bekroop mij het rare gevoel dat het niet goed zat en toen kreeg ik Margriet aan de lijn die zei dat opa dood was. Mijn hele wereld stortte even langzaam in en ik ben toen na ff gehuild en water gedronken te hebben razendsnel naar huis gefietst.

Deze opa was de enigste opa die ik ooit gekend heb en de allerliefste natuurlijk, ik mis hem nog altijd samen met me oom, maar ja ze komen niet meer terug jammer genoeg. Gelukkig heb ik de herinneringen in me hoofd nog en de foto's.

Hieronder de tekst die ik op de crematie heb voorgelezen.

Lieve opa,

De tijd dat u en oma nog in de Jacob Beenstraat woonden vonden wij de leukste tijd want daar kon altijd alles, niks was te gek, we mochten zo lang buiten spelen als we wilden als we maar binnen kwamen voor het eten.
Of we mochten in de schuur aan de gang met hout dat u niet meer gebruikte. Als we mochten logeren dan hadden we s’ochtends wel is een verrassingsontbijt klaargemaakt, beschuitjes met van alles erop zodat het een gezichtje was. Of het lekker was weet ik niet maar u en oma aten het wel op.
De Sinterklaasvieringen en die met Oud en Nieuw waren ook altijd erg leuk. Ook de verjaardagen werden groots gevierd en natuurlijk de trouwdagen. We hebben ons altijd erg vermaakt.
Als er iets stuk was konden we ook bij u terecht, met al die schroevedraaiertjes en andere dingetjes kon u bijna altijd alles wel maken.
De verhalen over vroeger die u wel eens vertelde vonden wij boeiend om te horen, want dat hebben wij nooit meegemaakt.

Opa hartstikke bedankt voor al die mooie jaren, we zullen u echt heel erg missen, maar u blijft voor altijd in onze harten.

Dag lieve opa, tot ziens.