EVDE YOKLAR
  
Durmadan avuçlarım terliyor 
İnildiyor ardımdan 
Girdiğim çıktığım kapılar. 
Trenim geçikmeli, yüreğim burgun, 
Bir bir uzaklaşıyor sevdiğim insanlar, 
Ne zaman bir dosta gitsem, 
Evde yoklar. 
 
Dolanıp duruyorum ortalıkta. 
Kedim Hımbıl, yaprak döküyor çiçeğim, 
Rakım bir türlü beyazlaşmıyor, 
Anahtarım geç dönüyor kilidinde, 
Nemli aldığım sıgaralar, 
Ne zaman bir dosta gitsem, 
Evde yoklar. 
 
Kimi zaman çocuğum, 
Bir müzik kutusu başucumda 
Ve ayımın gözleri saydam, 
Kimi zaman gardayım 
Yanımda bavulum, yılgın ve ihtiyar 
Ne zaman bir dosta gitsem 
Evde yoklar. 
 
Bekliyorum bir kapının önünde, 
Cebimde yazılmamış bir mektupla. 
Bana karşı ben vardım 
Çaldığım kapıların ardında 
Ben açtım, ben girdim, 
Selamlaştık ilk defa 
 
Okuyan: Mümtaz Sevinç 
Şiir: Metin Altıok