Fan fiction
Someday. Geschreven door Gabs vertaald door mij (sanne)
Ares keek op zijn horloge. Om precieser te zijn en staarde heel de tijd naar zijn horloge. "Waar blijft ze nou?
Ze is bijna een uur te laat!" Hij wilde graag weg gaan maar hij moest haar zien. De vorige dag had hij haar een
e-mail gestuurt en gevraagd of ze om 4 uur naar LAX wilde komen. Het was nu kwart voor vijf. Ares keek naar zijn
kleren. Ze zijn erg veel verandert, maar aan de andere kant zo heel weinig. Hij droeg zwarte laarsen en een zwarte
broek, met een zilvere riem. En hij had een zwart shirt aan met kleine zilveren knopen. Hij had nog steeds zwart
haar tot aan zijn schouders en een zilvere oorbel. "Je bent niet veel verandeert he ares?" Hij keek naar de deur
en zag Callisto staan. Ze droeg een zwarte leren mini rok, zwarte top en zwart en zilvere laarzen. "Ik kan hetzelfde
tagen jouw zeggen," Antwoorde hij droog. Buiten de kleding zag ze er nog precies hetzelfde uit als 50 jaar geleden,
toen hun relatie uit ging. Hij had niets meer van haar gehoort sinds toen. Callisto wilde alleen in London wonen.
Ze wilde dat Ares daarheen zou verhuizen. Hij was aan de andere kant heel gelukkig in Los Angeles. De oorlogs god
weet nog steeds de worden waarmee de relatie eindigde. "Ik wil niet naar London," zei hij, " Als je dat niet wild
kon dit wel eens het laatste gesprek zijn wat we ooit hebben gehad. Het zou voor bij kunnen zijn....voor goed."
Herinnerde Callisto hem. "Het kan me niet schelen," Ares haalde zijn schouders op en liep weg. Callisto werd
ongeduldig en haalde hem terug naar deze tijd. "Heb je met niet gehoort? Het is 50 jaar gelden! We kunnen er nu
toch wel overheen stappen. Ik heb een best goed leven daar. Kom naar London." 4 bruine ogen gingen dicht. "Callisto,
het gaat zo al duizend jaar- We maken elkaar het leven alleen slechter." " Waarom heb je me dan hier heen laten komen??
Je weet dat ik niet naar London wil." " Ik heb je al gezegt dat dat me niet kan schelen. Wat is er eigenlijk zo
bijzonder aan?" vroeg hij een beetje ge�riteerd. "Laat maar," zei callisto. " Is dit dat vaarwel?" Er was een
kleine twijfel in zijn stem. Callisto zei," voor nu ja." Er was een korte kus en Callisto verliet londen. Ares
staarde naar de lege plek waar ze net nog stond, en tilde zijn vinger op naar zijn lip. " Ja....misschien ooit."