Fan fiction
Fallen Demons. Geschreven door GabbysHOPe vertaald door mij (sanne)
Inleiding: Dit korte verhaaltje vindt plaats in het 5e seizoen van de Xena: Warrior Princess episode Fallen Angels .
Hij is bedoelt om een klein verdrietig verhaal te zijn die uitlegt hoe hope's tijd was na Poteidaia.
Hoofdstuk 1
Een ziel zou nooit vrede of rust kunnen vinden op deze plek. Van al de kwaliteiten van het leven van een sterveling dat
ze zo gewaardeerd had, was het ironisch dat de stillte en de kalmte van de natuur haar te lang duurde. Als ze haar ogen
sloot, met een gelukzalige intensie kon ze een milde zonnige avond met een lichte wind zien. Geen priesters of werkers.
Geen geluiden vanuit de verte, geen oorlog god of zijn gevecht verderop. Geen donderstorm, wolken hangend in de donkere
lucht. Alleen stilte. Er kwam een verdrietige lach op haar gezicht terwijl ze die nachten lang geleden terug haalt. Ze
waren zonder dat ze het merkte voorbij gegaan. Van veel meer belang waren haar belangrijke taken, welke ze nu zelfs nog
leuk vind. Ze waren een nooit eindigende sterkte voor haar. Een die ze had geprobeerd om zo goed mogenlijk te doen. Maar
dat waren dagen die niet langer beschrikbaar voor haar waren, iets wat ze niet helemaal kon begrijpen iets van een grotere
realiteit iets wat alleen de eeuwige zielen konden begrijpen. Stervelingen begrepen dat. Hope fronste terwijl ze dacht aan
het onrechtvaardige en haalde wat as van haar donkere gezicht. Dat was nog een deel van deze plek dat ze niet leuk vond. Het
niet meer schoon te maken was een manier van leven nu. Maar ze had geen demonisch gezicht. Geen horens of een harde stem.
Waarom zou dat ook? Ze was al een dochter van de donkerheid toen ze nog leefde . De verandering in uiterlijk was aleen weggelegt
voor gevallen engelen en stervelingen. Haar haren waren kort geknipt een aantal maanden terug. Het was een practisch besluit van
haar. De temperatuur was te heet voor lang haar. En het had alleen gedient voor een advertentie voor demonen die snel beledigt
waren. Ze met meerdere van hun te maken gehad die hun mening niet voor zichzelf konden houden. Gelukkig, had haar kunnen bewezen
meer dan goed om zo' n conflict te winnen. Ze hielt haar totale krachten voor zichzelf. En wat haar zoon betreft, ze kon het
alleen vaag voor zich krijgen, die nacht in de Poteidaian's stal. Toen ze geariveerd waren, werd hij snel wat hij ook moest worden:
Een vernietiger. Als nieuwe demonen in de hell waren Hope en haar zoon onvriendelijk verwelkomt. Er waren hier zelf regels. Demonen
hadden sterkere krachten dan die van de gevallen zielen. Degene die dom genoeg waren om hun aan te vallen waren snel door haar zoon
verslagen. Zijn Gevechts kunst was net als maar een paar anderen en ze hadden dan ook gelijk respect afgedwongen. Verassend genoeg
had ze dit pas net getest. Ze had beslist om haar tijd te stoppen niet in het gaan naar de hemel maar naar het land van de
stervelingen. Terug naar het land waar ze geboren was. Haar zoon wist niet helemaal zeker of dat wel zo'n goed idee was. Ze
had het proberen uit te leggen, maar ze kon zien naar zijn instincts erg groeide. Uiteindelijk wensde ze hem succes in die
donkere dingen die hij van plan was. Hij beloofde haar trouw te blijven als ze het nodig had en toen ging hij weg om de dingen
die hem omringde te onderzoeken. Haar gedachten werden gestoord door een demon volgsters, een veel belovende vrouw genaamd Angelique
die de beloning wist als ze iemand met haar krachten zou eren. Hope lachten naar haar en luisterde. Angelique vertelde over een
nieuwe demon die een nieuwe aanval op het licht boven leide. Ze vroeg om toestemming om mee te gaan in die aanval. Hope vond het
goed. Ze wilde meer weten over die nieuwe vrouwelijke demon. Angelique buigde haar hoofd een beetje en ging weg, terwijl ze haar
vleugels achter haar liet wapperen. Ze vloog naar boven in de lucht en vloog weg met de andere die met de aanval mee deden. Hope
keek rond en zag maar weinig demonen om haar heen. Drie of vier als meeste. Ze waren zo te zien te gewond door de andere gevechten
om mee te doen in deze. Hope keek weer naar boven in de lucht . Voor een paar seconden liet ze zichzelf lachen over een voorbijgaande
gedachte. Ze kon zich nog steeds herinneren hoe haar moeder haar vast hielt dichbij een kleine rivier. Ze waren uit een boot gestapt
nadat ze uit het kasteel gevlucht waren en ze zaten daar samen, alleen moeder en dochter. Ze had geprobeert met haar moeder te praten
om haar gerust te stellen maar er kwam alleen een beetje gebrabbel uit zoals alle kleine kinderen zeggen. Ze kon zich de nacht daarvoor
nog herinneren toen haar moeder een stuk kleding voor haar neus hielt. Hope had het gepakt, en was beloond met een lach. Ze had de lach
teruggegeven en wilde een knuffel van haar moeder. Maanden later wilde ze nog een keer met haar moeder zijn buiten de tempel van Dahak.
Maar de woorden van haar moeder over het vergif hadden haar pijn gedaan.Ondanks haar krachten kon ze haar moeder niets doen. De gedachten
hoe moeder en dochter met de kleding speelde kwam weer terug. Het was een moment geweest dat ze zich verbonden voelde met haar moeder.