Fan fiction
The miracle. Geschreven door Nicole vertaald door mij (sanne)
De zon kwam bijna op als Xena haar diepe blauwe ogen opend en glimlacht, blij dat ze een goede nachtrust heeft gehad. Dat gebeurde niet vaak.
Ze sliep meestal maar een uur of 2. Ze stond op en rekte zich uit, en liep naar haar slapende vriendin toe. "Gabrielle? ik ben het, wakker
worden slaap kop" zij ze terwijl ze gabrielle zachtjes aantikte. "Ja, ja ik ben wakker, kan een vrouw niet even een paar extra uurtjes slapen?"
"Nope" antwoorde Xena lachend. "We moeten gaan, ik ga even naar de rivier om ons ontbijt te vangen. Gabrielle stond ook langzaam op en strekte
zich uit. Daarna verzamelde ze wat sprokkelhout en maakte een vuurtje. Toen Xena terug kwam had ze 3 vissen bij zich. "Ik weet niet hoe je het
doet," zei Gabrielle. "Wat niet?" "Een stok gebruiken bij het vissen. " "Wie zei dat ik het met een stok doe?, ik vang ze met mijn blote handen,
" antwoorde Xena. "O ja?" Gabrielle gooide een pan naar Xena toe. "Waarom gebruik je je goeie technieken niet om de vissen te koken?" zei
gabrielle sarcastisch. Ze had er gelijk spijt van dat ze dat gezecht had, want Xena kan helemaal niet goed koken. Ze besloot het maar zo te
laten en te hope dat de vissen goed uit komen. OK, antwoorde Xena en ze ging de vissen schoon maken. Gabrielle ging zitten en begon op een van
haar scrolls te schrijven. "Gabrielle, wat ben je aan het schrijven?" "O net zo als gewoonlijk. Ik bedacht net een goeie maniet om dat avontuur
met Aphrodite en Ares te beschrijven. Ik hoop alleen dat er op deze scroll geen betovering zit." "Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik
niets door had nadat ik een hele wagen vol met vis had geladen, je had me geopserdeerd." "Ja, ik weet het, je rook nog dagen naar vis," Grapte
gabrielle. "Nou wie zijn schuld was dat?" De 2 vrienden praten wat af tijden het ontbijt en pakte daarna hun spullen in. Ze ging op weg naar
Thessaly. Argo was daar om niet schoenen te krijgen en Xena wilde haar niet langer dan nodig was in de stal achter laten en ze hadden nog steeds
3 dagen nodig om daar te komen. Terwijl ze aan het lopen waren kwam er ineens een man strompelend de heuvel af. Hij was ernstig gewond en kon
bijna niet lopen. Xena en Gabrielle haaste zich naar hem toe. " Xena, het ziet er niet goed uit" zei gabrielle terwijl ze naar zijn arm wees.
"We heeft dit gedaan?" vroeg Xena terwijl ze de wond verzorgde. "Een krijger...een vrouw...met een leger.....viel ons dorp aan.....iedereen....
dood. Mijn vrouw...." De man kon zijn zin niet afmaken. "Callisto" zei Xena. " Wat gaan we doen?" "Haar stoppen". Xena was klaar met het
verzorgen van de wond van de man, en rende de berg op. "Gabrielle blijf hier, dit kon nog wel eens gevaarlijk worden." "Geen denken aan, de
vrouw heeft Solan vermoord....heeft Hope geholpen Solan te vermoorden." De twee bereikte de top van de berg, en keken erover heen. Er was niets
meer behalve dode lichamen. De hele stad was afgebrand. Niets bewoog. "Bij de goden,"zei gabrielle. Ze liepen door wat er nog over was van het
stadje. Een soldaat kwam uit de bosjes en schreewde een oorlogs schreeuw. Tientalle soldaten kwamen hem achterna, inclusief een blonde vrouw.
"Het is een val!" Riep Xena. "Oh Xena, ik had al gehoopt dat je zou komen en hier ben je dan," zei callisto met een gemene lach op haar gezicht.
"Hoe is het met je zoon?"? Of heeft Hope hem nou vermoord, ik weet het niet meer hoor!" Lachte callisto gemeen. Xena keek richting callisto toen
de soldaten een net over haar heen gooide en ze kon er niet meer uit komen. Gabrielle viel een paar soldaten aan met haar stick. "Gabrielle, nee!!!"
riep Xena bang dat gabrielle gewond zou raken....of erger. een soldaad sloeg Gabrielle neer met het handvat van zijn zwaard. Xena probeerde uit alle
macht los te komen uit het net , maar het lukt niet. "Oh, Gabrielle, het ziet ernaar uit dat Xena je nu niet kan helpen." Callisto wenkt naar drie
soldaten met zwaarden in hun hand. De drie soldaten liepen naar Gabrielle toe. "Nee! wacht, geen zwaarden, dat zou te makkelijk zijn. We willen dat
haar dood langzaam en pijnlijk zal zijn. Neem deze." Callisto gooit een stel cho-bows naar de soldaten. Gabrielle stond stil en hulpeloos. Ze
ontweek de eerste paar slagen maar daarna zorgde de soldaten dat ze haar raakte. Ze sloegen op haar schouders, haar benen, overal. Na een slagen
viel gabrielle op de grond. " Laat haar met rust rotzakken!!" Schreeuwde Xena terwijl ze uit het net probeerde te komen. Een soldaat liep op xena
af en pakte zijn zwaard. "Nee stop!! ik wil dat Xena dit ziet, ik wil dat ze ziet hoe de persoon waar ze het meeste van houd in elkaar word geslagen,
netzoals ik mijn moeder heb zien verbranden!" zei callisto. De soldaten gingen verder met het ernstig in elkaar slaan van Gabrielle. Gabrielle
verloor bewustzijn na nog een hele hoop slagen.Tranen stroomde van Xena gezicht terwijl ze hulpeloos toekeek hoe haar beste vriendin dood werd
geslagen. "afsjeblieft! Laat haar met rust!" smeekte Xena. "genoeg!" riep callisto. "okay, laat gabrielle met rust, en voor jouw er is niet dat
je nog kunt doen om haar nu nog te redden!" Callisto liep naar Xena toe. "Oh, maar dat is te simpel, als ik je hier gewoon liet zou je kunnen
ontsnappen en misschien zou je haar dan nog kunnen redden. Maar ik.. Ik kan dat gewoon niet laten gebeuren, dusse hier is een goed idee." Callisto
sloeg Xena bewusteloos met een harde klap op haar hoofd. Callisto en haar leger reden weg waar ze ook heen wilde gaan. Een paar uur later kwam Xena
langzaam weer bij bewustzijn. Hij hoofd deed ontzettende pijn. Ze stond langzaam op en keek rond. Toen zag ze haar, liggend en niet bewegend.
"Gabrielle" Xena rende naar haar bewusteloze vriendin. Haar lichaam bibberde. Xena draaide Gabrielle zachtjes om. Ze voelde haar hardslag en
ademhaling, beide waren zwak. "Blijf bij me gabrielle!" Smeekte Xena. Xena wist dat ze onderdak voor Gabrielle moest vinden en keek rond. Ongeveer
50 passen weg was een smalle grot. Ze tilde Gabrielle op en liep naar de grot. Ze legde Gabrielle op een bed van Dekend en legde een deken over
Gabrielle heen. Ze keek nog een keer hoe het met Gabrielle ging, ze was er nog steeds. Ze had een paar gebroken botten en haar linker arm was
gebroken. Haar hele lichaam was gekneust. Ze had waarschijnlijk ook een hersenschuding. Xena maakte een vuurtje om Gabrielle warm te houden. Terwijl
ze de wonden van haar vriendin aan het verzorgen was kwamen er allemaal gedachten in haar op..."doet pijn is het niet, je family te verliezen"
"Nee, beloof het me, als er iets met me gebeurt wordt je geen monster." Gabrielle was er slech aan toe, Xena hechte een wond op haar voorhoofd
voorzichtig zodat ze gabrielle niet nog meer pijn zou moeten doen dan ze al had. Gabrielle begon langzamer te ademen en Xena had alles gedaan wat
ze kon doen. Ze zat naast Gabrielle en hielt haar hand vast. "Gabrielle ik wil je een verhaal vertellen. Ik weet dat jij ze altijd vertelt , maar
ik dacht voor deze keer.... Dit verhaal gaat over en krijger die over het land reist terwijl ze haar misdaden van vroeger probeerd goed te maken.
Op een dag reist ze naar een stad die Potadeia heet. Een krijgers heer genaamd Draco had het dorpje aangevallen en zijn mannen hadden de mensen
meegenomen naar de bergen. De krijgster princess redde de mensen, en bleef een klein tijdje in het dorp. Er was een meisje in het dorp die de kijgster
overal volgde. Op een dag kwam de krijgster een groep mensen tegen die haar wilden stenigen maar het meisje redde haar. Ze werden goede vriendinnen en
reisde samen de wereld rond. Het meisje heeft de krijgster leren houden van en heeft haar leven inhoud gegeven. Tranen Stonden Xena op het gezicht.
"gabrielle, laat me alsjeblieft niet alleen, deze wereld heeft je nodig... ik heb je nodig! alsjeblieft...jij bent mijn licht, mijn reden om te
leven." Xena gooide haar hooft op Gabrielle's hand. "Dit is allemaal mijn fout, het spijt me zo." Op dat zelfde moment liet Gabrielle een pijnlijke
zucht ontsnappen. Ze kwam langzaam bij. "Gabrielle? Can je me horen? het is tijd om op te staan!" Gabrielle opende langzaam haar ogen duidelijk in
pijn. "Xena? Waar zijn we? bij je ok?" Gabrielle probeerde rechtop te gaan zitten, maar ging gelijk weer zitten. Haar hoofd tolde en elke beweging
deed pijn. "Met mij is alles goed, hoe voel je je?"De tranen kwamen over Xena wangen.. tranen van geluk. "Xena? Waarom huil je, het komt allemaal
goed met me, het doet nu alleen allemaal een beetje pijn en ik ben moe. " Gabrielle glimlachte. "Ik kan gewoon niet geloven dat je nog leeft, ik
dacht dat ik je voor altijd kwijt was. Ik ben gewoon blij dat je niet dood gaat. Hier drink dit maar op, en daarna kun je gaan slapen." Xena tilde
voorzichtig gabrielle's hoofd op. Gabrielle dronk het drankje en daarna sloot ze haar ogen. "Xena?" Ga slapen jij! je vertelt me altijd dat je zo
moe bent , nou stil dan en ga slapen. OK?" "Ok, Ok." Gabrielle ging slapen. De volgende ochtend wilde Gabrielle graag opstaan en rond lopen, maar
dat mocht niet van Xena . Xena maakte een bed voor Gabrielle waar Xena haar op kon vervoeren zodat ze verder konden totdat Xena er zeker van was
dat gabrielle weer goed kon lopen. Xena droeg Gabrielle naar buiten naar het draagbed en legde haar erin. De twee gingen verder met hun reis.
Gabrielle op het bed en xena die heb bed droeg. "Xena?" "ja?" "toen ik bewusteloos was had ik een hele rare droom" "En ik ben bang dat je me nu
gaat vertellen wat voor droom" Lachte Xena. "Ja. Ik zag mezelf op een bed van dekens. Jij hielt mijn hand vast en vertelde me een verhaal.....Zie
je het voor je, Jij een verhaal aan het vertellen. Je zei dat je me nodig had en dat ik je reden was om te leven. Het volgende dat ik me herinner
was dat ik wakker werd en jij mijn naam zei.... Kan je het geloven? Ik denk dat die soldaten mij hard hebben geraakt he!" " Zeker weten, waarom
probeer je niet wat te slapen. Ik zal je wekken voor de lunch, ok? "Ok" Xena droeg het bed met gabrielle naar Theddaly.
"Dank je mijn vriend"