| ขอเพียงเชื่อมั่น เราไม่ได้มีชีวิตเพื่อทำในสิ่งเดียว เราไม่ได้มีชีวิตเพื่อทำในสิ่งที่มุ่งหวัง ขอเพียงเชื่อมั่น ไม่มีใครสายเกินไป ในการเลือกเดินในเส้นทางสายใหม่ ไม่มีใครพบสิ่งที่ดีที่สุดได้ ถ้าไม่กล้าเปลี่ยนแปลง ทุกคนเกิดมา ย่อมอยากให้ใครใครชื่นชม ถ้าอยากมีเพื่อนเพิ่มขึ้น ก็จงเอ่ยชมในสิ่งดีดีของผู้อื่น ให้บ่อยครั้งมากยิ่งขึ้น ต้นไม้ยังคงต้องพลัดใบ เพื่อให้ใบไม้งอกงาม คนอาจต้องยอมทิ้งนิสัยบางส่วน เพื่อการเติบโตที่งดงาม เมื่อคนสองคน... ตัดสินใจเดินทางไปด้วยกันแล้ว ไม่ว่าจุดมุ่งหมายจะอยู่ไกลแค่ไหน สิ่งที่ต้องใส่เป้สะพายหลังไปด้วย คือ...การให้อภัย อย่าทำ... แค่ในสิ่งที่รู้ว่าคุณทำได้ จงทำ... ในสิ่งที่คุณมุ่งหวัง มองให้ไกลออกไป แล้วทำ... ในสิ่งที่คุณปรารถนาจะทำ เพื่อที่จะพบว่า... คนเรานั้นทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย ที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะทำได้ และประสบความสำเร็จ ความทะเยอทะยาน แตกต่างจากความฝัน ความฝันทำให้คนเป็นสุข มีชีวิตอย่างมีจุดหมาย เพื่อที่จะไปให้ถึงความฝันนั้น แม้จะเป็นไปได้ยาก... หากหัวใจก็เปลี่ยมสุขเมื่อมีความฝัน ความทะเยอทะยาน ทำให้หัวใจรุ่มร้อนกระวนกระวาย เมื่อขึ้นไปสู่จุดที่มุ่งหวังไว้ได้ ก็หวังในสิ่งอื่นที่สูงขึ้นไป ไม่รู้จักคำว่า "พอ" ชีวิต ต้องเจอกับเรื่องที่ทำให้กังวลมาทั้งวัน หลับตายังฝันแต่เรื่องทีทำให้กลุ้มใจ ถ้าเป็นเช่นนี้... ชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์แล้ว ให้ตัวเราได้ผ่อนคลาย กับความฝันที่เป็นสุขยามหลับ ด้วยการปล่อยวางเรื่องที่ทำให้ทุกข์ และทำใจให้ว่างก่อนที่จะเข้านอน ก่อนที่จะเข้าสู่ภวังค์แห่งการหลับไหล อย่าปิดประตูขังตัวเองไว้ แล้วอยู่ในโลกแคบแคบ มีสิ่งต่าง ๆ อีกมายมาย ที่ใช้เวลาทั้งชีวิต ก็อาจพบเห็นได้ไม่หมดสิ้น เปิดประตูแล้วเดินออกสู่โลกกว้าง เริ่มตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่จะพบว่า... เวลาที่เหลืออยู่นั้น มันน้อยเกินไปเสียแล้ว ในความมืดสนิท แสงสว่างเพียงนิดเดียว ก็มีความหมายกับชีวิต ในช่วงที่มืดดับที่สุดของชีวิต ความหวังเพียงนิดเดียว คือแสงสว่างทั้งมวลของการดำรงอยู่ หากคิดว่าเราไม่ดี เราก็จะไม่ดีตามนั้น แต่หากเราฉุกคิดสักนิดว่า... เราก็มีส่วนดีอยู่บ้างเหมือนกัน ถึงแม้ว่ามันจะน้อยนิด แต่นั่น...ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ถ้าโลกนี้มีมนุษย์ที่มีความจริงใจทุกคน มันคงจะงดงาม สร้างสรรค์ และคงไม่เสื่อมโทรมอย่างนี้ แต่ที่มันเป็นอย่างทุกวันนี้ เพราะว่ามนุษย์นั้น จงใจแต่จะทำลาย ไม่เคยทำให้มันดีขึ้น คนมากมายที่เดินผ่านเราไป เช่นเดียวกันกับคนที่เราเดินผ่านมามากมาย ต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างคนต่างไม่ทักทาย แต่ใครจะรู้ว่า... อีกไม่นานหรอก พวกเขาก็จะได้รู้จักกัน |