boschmar2000artikel

 

Boschma,R., (2000), 7he implications of the European monetary unionfor regional development: comments on the contribution ofBegg & Hodson. In: TESG 91, 2, pp 190-193.

Pieter van der Wilt

 

 

De invloed van de EMU op regionale ontwikkeling – Ron Boschma

 

Sinds 1-1-’99 is de EMU tot stand gekomen in 11 van de 15 EU-landen. Deze landen hebben de euro ingevoerd en de koerspolitiek aan de ECB uitbesteed. Economische geografen hebben interesse in de gevolgen van de EMU voor regionale economische groei en regionale ongelijkheid. Dit artikel is een reactie op Begg en Hodson, die stellen dat onder de huidige omstandigheden de EMU niet genoeg middelen heft om economische schokken aan te pakken. Boschma wil zijn eigen standpunt in deze zaak uitleggen: Waarom grijpt de EMU niet in bij regionale schokken? Regio’s zorgen er vaak voor er zelf weer bovenop te komen

Begg en Hodson stellen dat toenemende integratie leidt tot economische specialisaties, gebaseerd op comperatieve voordelen. Dit maakt regio’s kwetsbaar voor assymetrische schokken. Door een monetaire unie kan de staat zelf deze schok niet meer opvangen door bijvoorbeeld het wisselkoersbeleid. EMU kan deze schokken niet afdoende opvangen, omdat bijvoorbeeld arbeidsmarkten niet flexibel zijn in de EU. Bovendien worden extra uitgaven aan banden gelegd door het Groei- en Stabiliteitspact.

Maar wat heeft de EMU eigenlijk te maken met assymetrische schokken in regio’s?

-         De monetaire politiek heeft zich altijd op bovenregionaal niveau afgespeelt (staat). Het wisselkoersbeleid kan voor één regionale schok in een staat geen oplossing bieden.

-         Er is geen bewijs dat EU-landen extra investeringen deden in hun minst favoriete regio’s (de regio’s waar het het slechtst ging).

-         De ECB heeft met dezelfde problemen te kampen als vroeger de nationale banken (diversiteit in landen was vroeger diversiteit in regio’s). De EMU heeft die problemen niet verergerd.

-         Bovendien bestonden regionale problemen al voor de EMU. Regionaal beleid is eigenlijk nooit echt effectief geweest. Ontwikkelde regio’s hebben zich op eigen kracht ontwikkeld (Derde Italië). Achtergebleven regio’s, zoals Zuid-Italië, zijn er nog steeds niet bovenop gekomen.

-         De meeste instrumenten om regionale problemen te bestrijden liggen nog steeds bij de lidstaten.

 

Begg en Hodson vergeten dat regio’s in belangrijke mate zichzelf ontwikkelen. Ondanks globalisering worden regio’s steeds meer beschouwd als fundamentele economische eenheden, gebouwd op sociale en institiutionele netwerken. Het is daarom veel beter om voor een bottom-up benadering van regio’s te kiezen. Binnen de EU verschuift de aandacht ook steeds meer naar subnationaal niveau.