Onder invloed van uitwisselingen van ideeën, informatie, waarden en mode over de gehele wereld via de ontwikkeling van de elektronische media en de toenemende internationale migratie en toerisme is er sprake van een opkomende ‘globalized culture’. Appadurai dicht deze mondiale culturele stromen vijf dimensies toe:

-ethnoscapes (toerisme, migratie, vluchtelingen)

-mediascapes (wereldwijde verspreiding van info door kranten, tijdschriften, TV, films)

-technoscapes (distributie van technologieën)

-finanscapes (mondiale kapitaalstromen)

-ideoscapes (distributie van politieke ideeën en waarden, bv. de Verlichting)

Hierdoor is de wereldwijde binding versterkt, ook door internationale organisaties, religies en door de mondiale entertainmentindustrie. Daarnaast wordt de culturele globalisering ook versterkt door de toenemende economische globalisering.

Er is een debat gaande over de spanning tussen culturele homogenisering en culturele heterogenisering. Culturele homogenisering wordt door sommigen wel gezien als ‘cultureel imperialisme’ of ‘veramerikanisering’ (CNN, McDonald’s, Hollywood) over de hele wereld. Een ander aspect van de culturele homogenisering is het ‘global metropolitanism’, hetgeen bijvoorbeeld te zien is in het feit dat (wereld)steden wereldwijd steeds meer op elkaar gaan lijken (bv. in architectuur).

De stelling van de heterogenisering luidt dat ondanks, of juist dóór de toename van het mondiaal cultureel bewustzijn de aandacht voor de traditionele, regionale cultuur toeneemt. Zo noemen sommigen de verschijnselen ‘indigenization’ en ‘creolization’, waarbij de vaak sociaal marginale etnische minderheden in de Westerse samenleving hun eigen traditionele identiteit versterken. En ook valt een trend naar het promoten van de eigen cultuur door nationale en lokale overheden waar te nemen (bv. ‘re-Japanization’ of ‘Seoul Renaissance’), ondanks de afnemende invloed van staten.

Globalisering is geen ‘one-way process’, maar het mondiale wordt aangepast naar gedifferentieerde lokale condities. Uitwisseling van culturele aspecten tussen regio’s over de hele wereld heeft geleid tot verschillende culturele mixen, omdat de culturen elkaar over en weer beïnvloeden. Dus door de culturele interactie hebben verschillende culturen gemeenschappelijke componenten en worden verschillen kleiner, maar tegelijkertijd worden door deze culturele interactie culturele verschillen benadrukt.

Sommigen stellen dat globalisering geleid heeft tot een ontkoppeling tussen identiteit/cultuur en lokatie/‘place’. Internationale migratie en intensivering van mondiale communicatie heeft geleid tot een ‘deterritorialization of culture’, zo beargumenteert men. Short en Kim veronderstellen echter een nieuw concept van ‘reterritorialization’. Er vindt een proces plaats, waarbij een bepaalde cultuur over de grenzen heen wordt verspreid, maar daar op een nieuwe plaats een nieuwe vorm aanneemt (‘not simply transposed, but transformed’). Bv. McDonald’s in Japan verkoopt Teriyaki McBurgers.

Het gebruik van Engels als de standaard communicatiecode heeft de globaliseringsproces versoepeld en door dit proces is dit ook versterkt. Zo kan gezegd worden dat de dominantie van Amerikaanse culturele producten hierdoor makkelijker tot stand gekomen door de Engelse taal en bovendien versterkte het wereldwijd de behoefte de taal te leren. Het beheersen van de Engelse taal is absoluut vereist om competitief te zijn op de wereldmarkt. Om deze reden is de taal in zoveel landen de eerste of tweede taal. De taal is belangrijk cultureel kapitaal, zowel voor overheden, bedrijven als individuen. De Engelse taal is ook aan het reterritorialiseren: het Engels creoliseert bijvoorbeeld in sommige niet-Engels-sprekende landen. De taal wordt aangenomen, maar past zich ook voor een groot deel aan de eigen cultuur aan.