Planologie in Frankrijk is altijd erg gecentraliseerd en interveniërend geweest. In 1980 is er wel een kleine verschuiving van macht geweest en ook de private sector kreeg een klein beetje meer invloed. Economische ontwikkeling is het belangrijkste doel in de franse planning. Zowel de centrale en lokale overheden hebben de verantwoordelijkheid voor de planning. In elk departement zit een departement de l'equipement (DDE), een onderafdeling van het ministerie. Deze was verantwoordelijk voor alle planontwikkelingen, Plans d'Occupation (POS). Het hoofd van het departement (préfet) en technische experts controleren zodoende het planningsysteem.
In het nieuwe, gedecentraliseerde systeem zouden de communes (gemeenten) de macht krijgen. De communes zijn vaak heel klein en hebben vaak maar enkele honderden inwoners. Deze dorpen bleven afhankelijk van de DDE. Door 4 grote steden werden CU's (communautés urbaines) opgericht om betere communicatie te bewerkstelligen in de stedelijke agglomeratie rond deze steden. De grote steden waren ook begonnen over decentralisatie van het planningsysteem. De stedelijke planning is voor een groot deel verplaatst van de centrale overheid naar regio's en gemeenten.
Planning in de regio's
Door deze verschuiving was er een nieuw bestuursorgaan noodzakelijk en de macht van de préfets nam af. De nieuwe vorm van het planningsstelsel zorgde niet voor een verschuiving van de structuur van de lokale overheden, wel voor verschuiving van verantwoordelijkheden. Door "anti-regering-stemmers" werden veel lokale verkiezingen gewonnen door rechtse partijen. Regio's hadden opeens veel meer geld uit te geven, of liever, ze leenden makkelijker geld om invloed uit te oefenen op de regionale economie. Ook in Frankrijk gingen regio's zich europees manifesteren. Centrale steden domineerden de regio's, zij zijn de kracht achter economisch succes. Bij het opstellen van een contrat de plan zijn de préfet en de voorzitter van de regionale raad de belangrijkste mensen. De centrale overheid echter geeft allesbeslissende regels. Ook de EU speelt een steeds belangrijkere rol. In de laatste ronde van deze contrat's (1994-1998), waarin ook wordt beslist over wie hoeveel geld krijgt, hebben de armere regio's gewonnen. 50% van het geld komt van de staat. Zo heeft de staat nog steeds een niet te onderschatten invloed. Vaak via de contrat's, wat ook beschouwd kan worden als een lijst van dingen waar de centrale regering haar geld aan uit wil geven. Er heeft dus maar een gedeeltelijke decentralisatie plaats gevonden in het franse planningsstelsel. Om europees mee te kunnen blijven doen, kwam er een plan om 12 steden aan te wijzen, die extra gesteund moesten worden. DATAR (het centrale planningsinstituut) had hierbij een belangrijke rol. In een in 1992 verschenen rapport schrijft DATAR de regio's om Parijs beter samen kunnen gaan werken met Parijs, in plaats van te concurreren In 1994 kwamen ze dit overeen in een contrat de plan.
Planning in de gemeenten
Gemeenten kregen meer mogelijkheden om in de lokale economie te interveniëren en ze kregen belangrijke macht op het planningstelsel. De burgemeester kan toestemming geven voor bouwprojecten en een POS opstarten. Zoals gezegd: de meeste gemeenten zijn klein en bleven afhankelijk van de DDE, grote gemeenten kregen wel meer invloed. De helft van de inkomsten van de communes komt van belastingen. Hoe meer bedrijven, hoe meer inkomsten; dus ging men investeren om grote bedrijven te lokken. In het franse systeem hebben de private ondernemingen, de gemengde ondernemingen (met privaat en publiek kapitaal) en de publieke sector op verschillende manieren invloed op het planningsstelsel Er zijn steeds meer invloedrijke organen gekomen, zoals de CU's en de disricts (regionale samenwerking). Veel gemeenten delen functies met andere. In rurale gebieden werd de samenwerking aangeduid met communautés de communes en in stedelijke gebieden met communautés de villes. Zij waren verantwoordelijk voor de ruimtelijke politiek en economische ontwikkeling. Weinigen echter gingen samenwerken in het maken van een POS. Het breder plannen was niet van de grond gekomen. De semi-publieke bedrijven hebben altijd grote invloed op de voorzieningen in steden. Deze bedrijven kunnen investeren naar het belang van de burgemeester. De SEM (sociéte d'economie mixte) is gegroeid van 600 bedrijven naar ruim 1200. Via de SEM blijft er politieke contole, maar is er grotere bewegingsvrijheid. Bedrijven zijn hiermee steeds vaker en nauwer betrokken bij de economische ontwikkeling. Burgemeesters hebben in Frankrijk een niet te onderschatten macht. Zij hebben sommige beslissingsrechten en hebben de beste contacten met regionale overheden. Sinds de decentralisatie hebben burgemeesters en andere organisaties (zoals SEM) hoog opgeleid personeel in dienst genomen. De visie en ideologie van de burgemeester is vaak bepalend voor de planning in de stad.
Stijlen van stedelijke planning
Enkele voorbeelden van planning na 1980: