Het verschil tussen Birmingham en London is dat Londen veel meel gefragmenteerd is voor wat de planning betreft, er is geen planning autoriteit. De volgende drie case studies zijn van verschillende locale politieke contexten uit de periode van de mid'80.
Canary Warf
De commerciële ontwikkeling van Canary was deels geleid door de UDC en door de Isle of Dogs Enterprise Zone. Drie hoofddoelen van het project:
Reden voor de ontwikkeling van Canary Warf:
In 1987 konden UDC en EZ het niet meer financieren, dus werd het project overgenomen door Olympia en New York. Hiermee kwamen ook nieuwe plannen. Bijvoorbeeld ipv 3 torens 1 van 245m hoog. De eerste fase van het project is gerealiseerd in 1991. (8gebouwen)
Er veranderde in die tijd wel het een en ander: Enorme waardedaling van de aandelen op Black Monday op 19 oktober 1987. Hierdoor kwam er minder vertrouwen in de toekomst > vraag omlaag > vanaf 1990 een enorme overcapaciteit aan gebouwen/ leegstand. Dit duidt op een slecht planningsregime van de regering. Veel companiën verdwenen van de Docklands > probleem voor Olympia en New York.
Actoren:
Uiteindelijk beslist de regering, betaald met publieke gelden. Gebreken:
Kings Cross Railway Lands
Dit verhaal laat zien hoe de banaderingen voor grootschalige projecten veranderden sinds '80 en laat structuur van planning zien buiten de ondernemingszones en development corporations. Door vertragingen in de uitvoering werden de originele voorstellen nooit gebouwd en zijn er een hele hoop andere voorstellen en projecten ontstaan.
Problemen werden veroorzaakt door de relaties tussen:
Proces:
Landowners organiseren voor ontwikkelaars bijeenkomst en diegene die met het meest winstgevende voorstel komen, mogen ontwikkelen. ( landowners mogen geen geld lenen, dus kunnen niet zelf ontwikkelen.)Afspraak bij overeenkomst is dat landowners70% van de winst krijgen.
In het eerste stadium ligt het initiatief bij ontwikkelaars. Daarna komt er een derde actor bij: Coucil, houdt bijeenkomst om te zien wat de gemeenschap wil. De gemeenteraad is zwak, kan ontwikkelaars niet beïnvloeden, dus vierde actor: 1987: The Railway Lands Community Group om locale oppositie te mobiliseren en alternatieve plannen te sponsoren. (tuinen, campings, huizen)
Het voortbestaan van actor 4 was mogelijk omdat actor 2 moeilijkheden kreeg:
Zie voor korte samenvatting: laatste alinea boek.
Greenwich waterfrond
Een hele andere benadering voor grootschalige planning met het initiatief dat kwam van de locale regering die een breed gebaseerde ontwikkelingspartnership probeerden te creëren.
1980's: Labour council ontwikkelde radicale voorstellen voor het gebied. Late 1980's: Andere benadering: The Greenwich Waterfrond Strategie door deGW Development Partnership. Strategie van de GWDP: samenwerking van publieke en private interesses. Doel: Lobbyen voor investeringen, ontwikkelingen aantrekken. Onafhankelijke leden uit drie verschillende kanten:
Voor 1987 (toen ipv de concervatieven de labour nog aan de macht was) had de council (local) heel weinig invloed door centrale financiële controles en door de centrale macht over de locale actoren.
.....