Na de komst van Thatcher werden er radicale wijzigingen doorgevoerd in het beleid in het algemeen en dus ook in de planning. De naoorlogse welvaartsstaat werd meer gericht op marktoriëntatie. Twee parallelle systemen:
Verandering planningssysteem veroorzaakt door:
Doordat er een meer autoritaire lijn was, werd marktwerking bovendien vereenvoudigd.
Local government
Jaren 80: Via financieel beleid afname macht lokale overheden> niet zozeer verminderen geldstromen, maar meer controleren. Verder was er verandering met een politieke achtergrond: Greater London Council werd afgeschaft omdat deze geregeerd werd door de Labour-partij. 1991 was een jaar van hervormingen: verandering van lokale grenzen en structuren van lokale overheden. Regionale overheid en regionale planning in Schotland werd afgeschaft. "Overbodige" activiteiten van lokale overheden werden afgeschaft en overgenomen door private partijen of overgenomen door "agenten" van de centrale overheid.
Reorientating the planning system
Pre-Thatcher-tijd> drie richtlijnen:
In het Thatchertijdperk kwam de nadruk op de economie. Conflict economie-sociale verzorging> Reactie regering Thatcher: "trickle down" : door economische bloei zou er welvaart voor iedereen komen. Conflict economie-milieu
Thatcherite urban planning
Ook op het gebied van de stedelijke planning kwam er minder overheidscontrole en meer vrijheid voor de markt. Dit had vaak tot gevolg dat lokale democratische procedures geschrapt werden. De belangrijkste veranderingen zijn toch de vergrote rol van de private sector en de door eigenaren geleide stadsvernieuwing. Er werden speciale zones ingesteld met vrijere plannings- en belastingregels met als effect een verdere afname van bevoegdheden van de lokale overheden. In deze zones waren de Urban Development Corporations belangrijk. In deze zones werd de ontwikkelingen gestuurd door het bedrijfsleven, de centrale regering had het hier voor het zeggen onder het mom dat er voorrang gegeven moest worden aan zaken van "nationaal belang". De bovengenoemde UDC's hadden veel mogelijkheden en ook wetten tot hun beschikking waarmee ze de lokale overheden bepaalde zaken konden opleggen.
Boosterisme in de steden
In de jaren tachtig worden steden gestuurd door de centrale regering, maar het locale bestuursniveau bleef bestaan. Het succes van lokaal bestuur bleek wel uit de stedelijke herleving en vernieuwing in de Verenigde Staten. Economische achteruitgang heeft als gevolg dat publieke en private belangen gedwongen worden tot coöperatie Sinds de jaren tachtig is het belang van stedelijk beleid bij nationale Britse associaties toegenomen. De strategie van CBI (Confederation of British Industry) hield in dat locale groepen van bedrijfsleiders werden uitgedaagd voor stedelijke regeneratie door het samen laten werken van publieke en private partners. Een voorbeeld: in Newcastle ontwikkelde de TNI (The Newcastle Initiative) projecten in samenwerking met publieke sector partners. In veel steden zijn de publieke, private en gemixte bemiddelingen toegenomen. Stedelijke en regionale coöperatie bestond al in de jaren '60 en werd aangemoedigd door de centrale regering. De rol van de private sector in het stedelijk beleid is toegenomen.
Het planningsysteem en het stedelijke beleid in de jaren '90. The greening of Thatcherism? *
In de periode dat minister Thatcher regeerde was er weinig aandacht voor het milieu. Vanuit 2 richtingen werd er echter druk uit geoefend voor het voeren van een milieubeleid.
Een nieuw planontwerp systeem?
De 'Planning and Compensation Act of 1991' heeft meer belang gehecht aan ontwikkelingsplannen en de nadruk op beleid van locale niveau. Deze wet werd gemaakt in de laatste jaren van Thatcher's regering. Chris Patten, de staatssecretaris in die tijd introduceerde het idee van 'local choice', wat in hield dat problemen op lokaal niveau ook door een lokaal beleid konden worden opgelost. Door middel van de ontwikkelingsplannen werden de belangen van verschillende soorten belangengroepen tegen elkaar afgewogen.
Nieuwe experimenten in de urbane 'regeneratie'
Tijdens het bewind van Mrs Thatcher bleef het ruimtelijk beleid zich op eenzelfde manier doorontwikkelen. De macht van de centrale overheid werd groter. Het doel van deze overheid was het aantrekken van private sector investeringen. Dit deden zij door het creëren van een goede infrastructuur, het vergroten van de financiële middelen en door het nemen van bepaalde beslissingen.
In 1991 werd er door de overheid een nieuw plan geïntroduceerd, het zogenaamde City Challenge plan. Deze aanpak kende een aantal nieuwe elementen, zoals het competitie-element. Dit houdt in dat locale overheden moesten strijden voor hun eigen kansen. Op deze aanpak was veel kritiek, omdat het veelal zorgde voor vele verliezers, wat weer tot gevolg had dat de productiviteit in vele regio's daalde. De locale overheden werden zelf verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de regio. Bij de projecten die in de loop der tijd ontwikkeld werden, lag het accent vaak op de economische ontwikkelingen. De 'needs' van de bevolking werden vaak vergeten en werden dus verwaarloosd. Een landelijk beleid werd ook verwaarloosd, door het accent op de afzonderlijke locale overheden.
In 1992 werd de zogenaamde Urban Regeneration Agency opgericht (in 1993 hernoemd tot English Partnerships) . De bedoeling hiervan was de City Challenge op een grotere schaal toe te passen. Een achterliggende gedachte was een betere coördinatie tussen de diverse plannen te creëren. De centrale overheid zette de lijnen uit, waaraan de locale overheden zich moesten houden en zij probeerden economische ontwikkeling te bevorderen. Er werden afzonderlijk regionale kantoren gemaakt, waardoor er daadwerkelijk een regionale structuur begon te ontstaan. Dit was in verband met de EU dan ook belangrijk.
Een ander belangrijk begrip, gekoppeld aan de City Challenge was de City Pride. De bedoeling hiervan was dat de grote steden in Engeland zouden concurreren om grote projecten in de eigen stad te ontwikkelen. Door de concurrentie zouden alle steden zich verder ontwikkelen.