 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
Liefste iedereen, |
|
|
|
Om aan een idee te voldoen, hier dus een gedichtenpagina, voor en door leden. |
|
|
|
Iedereen mag gedichtjes van eigen makelij of uit een boek ofzo altijd naar ons mailen. |
|
|
|
Go ahead.... |
|
|
|
Liefs Amaryllis & Tinagirl |
|
|
|
|
|
|
|
Ben verloren in het donker. |
|
|
|
eerst liep ik in de zon.... |
|
|
|
maar ik viel; |
|
|
|
en met mijn vallen viel ook mijn denken en emotie |
|
|
|
Toen was alles donker, |
|
|
|
ik krabbelde overeind |
|
|
|
zag en hoorde niks meer, was blind en doof, |
|
|
|
was afgesloten. |
|
|
|
Ik ben ik niet meer |
|
|
|
Eerst verloren in de schaduw en nu in het donker, |
|
|
|
het donker van het oneindige bos. |
|
|
|
Door amaryllis |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ik verdedigde mijn zaak, |
|
|
|
|
|
gaf mezelf ervoor, |
|
|
|
|
|
voor het pleidooi, |
|
|
|
|
|
gaf mezelf ervoor |
|
|
|
|
|
Maar, |
|
|
|
de verdediging |
|
|
|
en het pleidooi van de tegenpartij was sterker, |
|
|
|
veel sterker, |
|
|
|
...veel sterker |
|
|
|
Nu zit ik opgesloten, |
|
|
|
in een kleine kamer, |
|
|
|
afgesloten van het licht, |
|
|
|
vriendschap, liefde en... |
|
|
|
mezelf |
|
|
|
door amaryllis |
|
|
|
Zonnestralen van vriendschap, stukje door Phil Bosmans |
|
|
|
Gisteren en alle dagen en jaren zijn voorbij, |
|
|
|
begraven in de tijd. |
|
|
|
Je kunt er niets meer aan veranderen! |
|
|
|
Waren er scherven? |
|
|
|
Draag ze dan niet mee, |
|
|
|
want ze zullen je dag na dag verwonden |
|
|
|
tot je tenslotte niet meer leven kunt! |
|
|
|
Begin nooit de dag met de scherven van gisteren. |
|
|
|
It was her voice that made the sky acutest at its vanishing. |
|
|
|
She measured to the hour its solitude. |
|
|
|
She was the single artificer of the world |
|
|
|
In wich she sang. And when she sang, the sea, |
|
|
|
Whatever self it had, became the self. |
|
|
|
That was her song, for she was the maker. |
|
|
| Then we, as we beheld her striding there alone, knew that htere was never a world for her except the one she sang and, singing made |
|
|
| Wallace Stevens |
|
|
|
When I am dead, my dearest; |
|
|
|
sing no sad songs for me; |
|
|
|
Plant thou no roses at my head, |
|
|
|
No shady cypress tree: Be the grass above me |
|
|
|
With showers and drewdrops wet: |
|
|
|
And if you thou wilt, remember, |
|
|
|
and thou wilt forget. |
|
|
|
I shall not see the shadows, |
|
|
|
I shall not feel the rain; |
|
|
|
I shall not hear the nightingale |
|
|
|
sing on, as if in pain |
|
|
|
And dreaming through the twilight |
|
|
|
that doth not rise nor set, |
|
|
|
Haply I may remember, |
|
|
|
and haply may forget. |
|
|
| Christina Rossetti |
|
|
|
Op een morgen. |
|
|
|
Op een morgen zal ik weg zijn. |
|
|
|
Weg uit het leven, |
|
|
|
weg uit het heden en t'verleden. |
|
|
|
Op gegaan in rook zal ik zijn |
|
|
|
En niemand zou het weten, niemand zou het deren. |
|
|
|
Ik zal enkel een vaag beeld zijn, |
|
|
|
brandend op een enkeling zijn netvlies. |
|
|
|
Alles zou anders worden voor iedereen; een stoel meer, wat extra plaats meer tijd, meer tijd voor anderen. |
|
|
|
Dan ben je niemand meer ten last, niemand val je nog lastig. |
|
|
|
Op een morgen zal ik enkel nog een doosje stof zijn. |
|
|
| Door amaryllis |
|
|
|
Jotie T'Hooft -En wat dan?- |
|
|
|
Op een dag zal ik weg zijn, en wat dan? |
|
|
|
Verdwenen zonder een teken te geven of te nemen en het puin dat ik achterlaat is niet langer lachwekkend. |
|
|
|
Want wie zoals ik nooit heeft gebouwen laat niets achter dan verwachtingen en verwarring en wat dan? |
|
|
|
Wellicht in uw herinneringen zal ik stollen verstijven, niet lang meer blijven maar verbleken tot verleden en wat doen? |
|
|
|
Te doen? |
|
|
|
"Het was waar; zult gij zeggen";hij speelde met woorden als geen ander maar wat heeft dat te betekenen? |
|
|
|
Zo bleek zal ik zijn. |
|
|
|
In u... |
|
|
|
en wat dan? |
|
|
|
Wie ben ik?
Wat ben ik?
Wat is het doel van mijn leven?
Soms ben ik gelukkig,
maar vaak voel ik me alleen,
zo nutteloos,
met het idee te hebben gefaald.
Ik ben toch niks slechter dan een ander?
Maar toch voel ik dat ik heb gefaald,
gefaald in alle dingen.
Maar ik weet:
ook ik heb mijn goede kanten,
maar ik zie alleen de dingen
die niet volmaakt zijn
en de goede kanten
keer ik steeds weer de rug toe.
Maar ik wil ook genieten van het leven
en niet dat vreemde gevoel hebben:
binnenin zit het nog goed fout.
ik wil verder, ik wil leven zoals ik wil
en de dingen doen waar ik van hou,
liefhebben die ik lief vind,
ook al is het fout.
Ik wil zelf mijn gevoelens en leven bepalen
en niet steeds denken
aan wat anderen zullen vinden.
Ik wil de dingen weer van de zonnige kant zien
en niet steeds denken:
'Ik heb gefaald' |
|
|
|
door Carin Hebing |
|
|
|
------------------------------------------------------------------------------------------------- |
|
|
|
 |
|
|
|
geen zin meer om te leven
geen zin meer om te geven
geen zin meer in wat moet
ik doe het toch nooit goed
ik heb veel geleden
door alles uit het verleden
weet niet meer hoe ik er mee om moet gaan
weet niet meer hoe ik op mn eigen benen moet staan
het leven slaat me keer op keer onderuit
gooit me tegen de muur als een rot stuk fruit
liefst zou ik mn leven nu stoppen
mn hart laten ophouden met kloppen
ik kan het leven gewoon niet aan
wou dat ik gewoon stopte met bestaan
me niet meer zo hopeloos en alleen voelen
want met leven zullen ze dit wel niet bedoelen
elke dag kost het me energie om te willen leven
voor degene die zoveel om mij geven
niemand verdient het om iemand dierbaars te verliezen
maar als ik echt helemaal zelf mocht kiezen
had ik het wel geweten
dan had ik hier allang niet meer gezeten |
|
|
|
- joery vleer- |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
zoals de leegte van het koude noorden, |
|
|
|
zoals een ster die alleen aan de hemel staat, |
|
|
|
zoals de kille woorden van verdriet en haat, |
|
|
|
zoals het kille gevoel in een leven zonder liefde, |
|
|
|
zo voel ik mij |
|
|
|
marijke |
|
|
|
waarom moest je nu vertrekken? |
|
|
|
waarom moest je nu gaan? |
|
|
|
waarom kunnen mensen als jij niet blijven bestaan? |
|
|
|
je werd van me weggerukt |
|
|
|
ik wou nog zeggen hoezeer ik van je hou, |
|
|
|
maar het is me niet gelukt |
|
|
|
de brug van leven naar de dood staat tussen ons beide |
|
|
|
maar op een dag is dit leiden voorbij, |
|
|
|
dan zal ik die brug oversteken |
|
|
|
dan zijn we weer samen en kan niets ons meer scheiden |
|
|
|
marijke |
|
|
|
Ik wil gewoon weer lachen
dansen en springen,
spontane dingen doen
voor de spiegel zingen
gek doen, kind zijn
lekker leven
zonder pijn
- Renate-t |
|
|
| Als een klein kindje, |
|
|
| dat verlangend schreit |
|
|
| om de geborgenheid van zijn moeder, |
|
|
| zo zat jij te wenen |
|
|
| in de afzonderingskamer van je eenzaamheid |
|
|
| en weerklonk de roep naar je mama |
|
|
| als een uitdeinende echo. |
|
|
| Niemand had je begrepen. |
|
|
| Er was geen plaats meer |
|
|
| voor jou in deze wereld; |
|
|
| erger nog, |
|
|
| duizenden, wijzende vingers |
|
|
| schoten als brandende pijlen |
|
|
| recht door je hart. |
|
|
| Toen ben je hard gaan schreeuwen |
|
|
| op de vensterrand |
|
|
| naar de mensen, |
|
|
| daar heel diep in de afgrond. |
|
|
| Maar ze keken je onbegrijpend |
|
|
| en angstig aan. |
|
|
| Nu lig je rustig te slapen |
|
|
| in de afzonderingskamer |
|
|
| van een psychiatrisch ziekenhuis. |
|
|
| Men heeft je doen zwijgen |
|
|
| over de pijn in je hart. |
|
|
| ook in geweten, |
|
|
| kan iedereen rustig slapen, |
|
|
| En nu jij slaapt, |
|
|
| want je wordt nu verzorgd !?! |
|
|
| sandy |
|
|
|
ik voel me zo stom
achterlijk en dom
niemand heeft het in de gaten
ik voel me eenzaam en verlaten
niemand die het ziet
stik in mijn eigen verdriet
ik ging weer snijden
sorrie, kon het echt niet vermijden
- muziekdoos - |
|
|
|
Littekens
ze zitten over mijn hele lichaam
sommige nog wat nieuw
andere zie ik al een hele tijd staan
Allemaal
met hun eigen betekenis
de gebeurtenissen en pijn in mijn huis gekerfd
alsof het dus vereeuwigd is
Confrontatie
elke dag weer als ik me uitkleed
zie ik alle beelden weer voor me
waarbij ik mijzelf in mijn huid sneed
Littekens
over mijn lichaam en op mijn hart
ze zorgen voor de pijn die ik meedraag
en ik niet zomaar kan beginnen aan een nieuwe start
- vlinder538 - |
|
|
| Waarom? |
|
|
| Waarom doen de mensen zo? |
|
|
| Waarom reageren mensen zo? |
|
|
| Weten ze niets anders te doen met hun leven dan dat van de andere te vergallen? |
|
|
Ze moesten eens weten hoe erg het kwets als ze andere mensen zo kwetsen.
Ze moesten eens weten wat er in die mensen hun hoofd afspeeld, dan zouden ze wel eens 2keer nadenken over hun woorden. |
|
|
Ze zeggen zo vaak verander eens, maar waarom moet ik veranderen voor hun?
Als zij zouden veranderen in hun woorden dan zouden er misschien minder problemen zijn, dan zouden er minder mensen hun minderwaardig voelen. |
|
|
| Daar moeten de mensen maar eens op nadenken!!! |
|
|
| Sandy |
|
|
|
Weten? |
|
|
|
Weten de mensen dat woorden meer pijn doen dan daden?
Weten de mensen dat de woorden die zij zeggen, erger aankomen dan daden |
|
|
|
De zaken die zij zeggen kunnen echt door uw hart snijden als een vlijmscherp mes.
Ze kunnen u letterlijk vermoorden met woorden. |
|
|
|
Maar weten de mensen dat?Willen de mensen het weten? Willen ze er aan denken met wat ze zeggen? |
|
|
|
Maar wie ben ik om te vragen als de mensen eens gaan nadenken met wat ze zeggen?Met wat ze doen? |
|
|
|
Wie ben ik om de mensen er eens op te drukken hoe veel mensen ze hebben vermoord met hun woorden?
Wie gaat deze mensen eens aan het nadenken zetten? |
|
|
|
Miischien als we allemaal eens eventjes bij ons eigen gaan zien, en gaan nadenken met wat we zeggen.Dat we dan misschien minder mensen gaan kwetsen, pijn doen,vermoorden met onze woorden. |
|
|
|
Sandy |
|
|
|
And a woman who held a babe against her
bosom said, Speak to us of Children
And he said:
Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life 's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of to-morrow, which you cannot visit, not
even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you,
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The Archer sees the mark upon the path of the infinite ,and He
bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the Archer 's hands be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies, so he loves the bow that
is stable.
The Prophet, Kahlil
Gibran |
|
|
|
 |
|
|
In a field
I am the absence
of field.
This is always the case.
Wherever I am
I am what is missing.
Mark Strand |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Things
There are worse things than having behaved foolishly in public.
There are worse things than these miniature betrayals,
committed or endured or suspected; there are worse things
than not being able to sleep for thinking about them.
It is 5 a.m. All the worse things come stalking in
And stand icily about the bed looking worse and worse and worse.
Fleur Adcock |
|