|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Hey lieve mensen, | |||||||||
| Ik ben dus Amaryllis en ik woon in Diest, dat is gehuchtje ergens op de grens van Vlaams Brabant. | |||||||||
| Waarom ik deze community heb opgestart is eigenlijk omdat ik vond dat er zo weinig geweten was over zelfverwonding en dat er toch wel een paar mensen moesten zijn - zoals ik dacht - die hetzelfde meemaakten als mij en nu heb ik jullie schatjes dus. Al die liefde en vriendschap die hier in de lucht hangt. Ik ben zo blij dat hier veel mensen zijn die elkaar hebben gevonden via deze en de vorige comms; het geeft me het gevoel in elk geval iets heel goed gedaan te hebben. | |||||||||
| Ik ben 17 en zit dus in mijn vijfde jaar en doe Sociale - Technische Wetenschappen. | |||||||||
| Mijn lievelingsvakken zijn er eigenlijk een heleboel waaronder toegepaste psychologie/opvoedkunde, biologie, chemie, geschiedenis, Nederlands, kunstgeschiedenis, Menselijke Aardrijkskunde, zedenleer, wiskunde, economie,.. | |||||||||
| Ik ben iemand die veel afwisseling wilt in alles wat ze doet; ik leer loefst zoveel mogelijk dingen op een zo kort mogelijke periode. Toch vind ik school niet het belangrijkste want mn allernodigste levensles heb ik nooit geleerd op school maar hier , ja echt, hier. Hier heb ik geleerd hoe mensen toch anderen kunnen steunen, dat er wel heus echte liefde bestaat(bedankt vooral NuffiNuffi & Tinagirl) en dat mensen zo goed kunnen zijn vanbinnen. Ik weet het, het klinkt nogal raar maar ik vind het zo wel. | |||||||||
| Nu is het 11 april en binnen een paar dagen begint het school terug en ik heb er echt geen zin, geen zin in die stressituaties, geen zin in al het gedoe en toch kan ik haast niet wachten tot het zover is omdat ik dan eindelijk contact ga zoeken na lang overwegen en denken enzo met Nuffi en Leen. Ik ga het doen, ik zeg het nu en nu voel ik me zeer zeker van mezelf maar geloof me ik ben niet zo zeker meer binnen een paar daagjes; dan komt de voor iedereen bekende twijfel op en dan gaat het weer overwegen zijn, stressen enz. | |||||||||
| Mijn leven? | |||||||||
| Moeilijk....verwarring....pijn....terug denken aan....pff | |||||||||
| Sinds ik jong was heb ik eigenlijk altijd het gevoel gehad dat ik anders was als de anderen en heb ik me eigenlijk ook altijd anders gedragen. Van mn heel jonge leeftijd herinner ik zeer weinig. Toen ik zes was en in het eerste leerjaar zat heb ik in het begin van het schooljaar mn meter/oma verloren aan kanker. Ik herinner me zo weinig van haar en dat vind jammer en schandalig van mezelf. Ik ben boos omdat ik niet meer van haar heb dan een paar fotootjes. Mn moeder zei me een tijd geleden dat ik op haar begrafenis in de kerk dan ben beginnen overgeven, volgens mij was het wel met een psychologische reden maar ja, dat weet je nooit zeker. Eind datzelfde jaar is dan mn bompa gestorven, met hem had ik niet zo een heel goede band, maar ik vond het, waarschijnlijk zoals elk kind erg. Vlak ervoor was ik geoppereerd en kwam hij met ijsjes naar mn raam, mn ma mocht dat niet weten, mocht weinig dingen eten en hij bracht dus altijd ijsjes. | |||||||||
| Ik herinner me dat zolang ik in Kaggevinne woonde ik regelmatig naar zijn graf ging, niet voor iets speciaals, maar vaak gewoon als ik me rot voelde of om tot rust te komen en dus glipte ik vaak eens weg om daar te gaan zitten wenen, en dromen enzo. Het kerkhof was om de hoek dus viel dat nooit op. De man van mn oma woonde na drie maanden al samen met een andere vrouw en toen ik een jaar of negen was ging ik regelmatig bij hem en zijn vriendin logeren, die vriendin haar kleindochter was daar dan ook en we schoten redelijk goed op. Melissa was ��n jaar ouder dan me en kreeg altijd alles in eerste plaats, maar toen dacht ik daar natuurlijk niet aan. | |||||||||
| Toen op een bepaald moment, ik moet 12 geweest zijn had mn nonkel een brief geschreven naar die man van mn oma over zijn vriendin enzo en het resultaat was dat die vriendin een brief terugschreef, maar niet alleen naar mn nonkel, maar ook naar mn ma en haar zus, dat ze hen niet meer over de vloer wouden krijgen en toen verbood mn vader mij nog op vakantie te gaan bij hen. | |||||||||
| Toen mijn ouders scheiden, was ik eigenlijk blij. Dit klinkt raar maar ik was al die ruzies, al die mis�rie enzo kotsbeu. Ik dacht ook dat als mijn ma bij haar vriend ging wonen (ik woonde er al omdat mn ma vaak wegmoest en ze me niet bij mn pa wou achterlaten) dat ze mij niet meer ging gebruiken als psycholoog, maar ik had ongelijk. Het werd eigenlijk des te erger. Ik herinner me de dag dat ze uit elkaar gingen als ��n van de beste. Mijn zusje stond aan de deur met een grote ketel waar een halve gemalen kaas inzat. Het was een woensdag en dan aten we altijd spaghetti en ze hadden dus ruzie gemaakt en mijn zusje zei dat ik moest komen dat ze gingen verhuizen. En toen begon mijn ma te wenen en zei dat mijn pa haar had geslagen. Naar het schijnt had hij haar een klap gegeven omdat ze hysterisch was en mn pa stond op een ladder de dakgoor uit te kuisen, iets wat ie waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn leven deed en toen begon ik te schreeuwen dat ie godverdomme van iedereen moest afblijven en zichzelf maar moest leren beheersen. | |||||||||
| Nu, toen ze dan gescheiden zijn, was ik net 14 geworden, heb ik terug contact gezocht met mn grootvader en ben ik daar nog een keer gaan logeren, die Melissa kreeg op alle gebied gelijk enzo en hij zei dat hij liever had dat ik niet meer kwam logeren omdat hij anders ruzie had met zn vriendin. Nu ja, dat heb ik dan maar gedaan. | |||||||||
| In mn derde middelbaar ben ik dan aan sport-wetenschappen begonnen, maar dat kon ik kwa sport niet aan. Ik was niet slecht in Taekwondo (een gevechtssport die ik toen deed) maar echt sportief was ik niet. Had een 3/25 op volleybal enzo en daardoor ben ik dan met kerstmis naar STW gegaan, ik voelde me zo dom en onnozel enzo en toen ben ik beginnen lijnen; dat jaar heb ik dan eigenlijk een anorectische periode meegemaakt. Ervoor at ik ook al niet normaal en daar heb ik toen wel probs mee gehad (h� Leen....in de mouwen (;)), maar toen in die school waar ik nu nog zit was het opgevallen, echt opgevallen, en omdat ik niet praatte tegen mn klastitularis en eveneens de leerlingenbegeleider van de school, stuurde ze me door naar het CLB. Ik was zo boos dat ik erheen moest en weigerde iets tegen Greta te zeggen. | |||||||||
| Dan heb ik eigenlijk zo wat verder geslobberd tot ik naar het vierde middelbaar ging en toen kwam ik in een klasje van 7 mensen, dat was echt de droom. Van de eerste dag schoot ik op met S. een meisje dat twee jaar ouder dan me was en bij me in de klas zaten. De tweede dag vertelde ze me dat haar vader haar misbruikte en ik geloofde haar zo en probeerde haar te helpen enzo. Vanaf die dag waren we onafscheidelijk en het school die dat opmerkte liet me dan eens komen en ze vroegen of S me had verteld wat ze meemaakte en toen ik ja zei (was al verontwaardigd omdat ze het wisten en er niks aan deden) zei ze me dat ik niet alles van S moest geloven, maar ik vond hen schandalig enzo. Ze was mn vriendin en niemand moest het wagen haar af te breken enzo. Nu weet ik dat ik dom was. Eigenlijk waren we nooit echt de beste vrienden geweest. We waren een symbiose, serieus, we zagen elkaar van smorgens tot savonds: in de klas, saonds gingen we een uur of twee drie wandelen of belden we. Maar, waar ik toen niet aan dacht was dat we eigenlijk nooit over mij spraken, dat het altijd over haar 'probleem' ging enzo. Ik heb er nooit verder aan gedacht ofzo, maar het was zo, besefte ik pas. Toen werd ze opgenomen en bleek haar verhaal niet waar te zijn, ze was in therapie op het vertrouwenscentrum kindermishandeling dus vond ik, was haar verhaal waar, maar de waarheid bleek te zijn dat ze daar bij een bekende therapeute inzake dat had toegeven dat het verhaal niet waar was. Toch bleef ik haar steunen en ging ik dagelijks bij haar op bezoek, terwijl ik examens had. Nu weet je, ik ga niet verder zagen over haar. | |||||||||
| Dus ik had vorig jaar uiteindelijk een redelijk goede band opgebouwd met Greta van het CLB, we konden praten over vanalles, maar hetgeen wat eigenlijk in me zat kwam er niet uit; in tegenstelling, we praten over milieu en de school enzo, maar nooit hetgene wat in me zat. Eigenlijk besef ik nu, heb ik haar bedot. | |||||||||
| Ik wil langs de ene kant gewoon dood, omdat ik nu heb beseft dat het leven eigenlijk niks waard is, het heeft geen zin, wat ben je er nu mee te leven?? | |||||||||
| Nu ja, voor sommige dingen wil ik wel blijven leven: voor Leen, mijn zusje en dit klinkt raar voor jullie. Ik vind het dom van mezelf wat dat kan toch niet, maar toch is het zo. En voor Greta, als ik het zou doen he, zou ze zich megaschuldig voelen en dat wil ik niet. Ik wil iedereen dat besparen. | |||||||||
| Ergens wil ik blijven leven omdat ik altijd blijf hopen dat de toekomst mooier wordt en dat alles beter wordt. Mn droomstudie kunnen volgen en dan jongeren in een Clb kunnen helpen. Ik denk dat als ik Greta eerder had gekend dat ik heel anders had gereageerd en ik wil ook psychologie studeren om dan fatsoenlijk een kindje of twee te kunnen opvoeden op een goede en menswaarddige manier. Daarvoor wil ik het dus ook; mn moeder heeft ooit gezegd dat ik een slechte moeder zou zijn en dat de mensen die bij mij terechtkwalen dat ze daar medelijden mee had. Ik wil haar bewijzen dat het niet zo zou zijn. Maar ik heb schrik om te falen, zoveel dingen heb ik gefaald. | |||||||||
| Er zijn vroeger toen ik in het eerste; of tweede leerjaar zat, dingen gebeurt die me wel hebben doen verschieten. Het was een buurjongen van me die handtastelijk werd; maar het is nu voorbij dus niks speciaals meer. | |||||||||
| Eigenlijk ben ik geen speciaal persoon, net als de anderen. pff sorry voel me zwart | |||||||||
| wordt vervolgd... | |||||||||