การเดินทางวันนี้จากอุทยานฯสาละวินไปหน่วยท่าตาฝั่ง ระยะทางประมาณ 40 ก.ม. เป็นเส้นทางลำลองลัดเลาะไปตามสันเขา ทิวทัศน์สวยงาม ผ่านจุดชมวิวซึ่งสามารถมองเห็นทั้งตัวอำเภอแม่สะเรียง ผ่านจุดที่สามารถดูได้ทั้งพระอาทิตย์ขึ้น-ตก เสียงนกร้องบวกกับความร่มรื่น ผ่านลำธารเล็กๆที่ใหลตัดผ่านถนนไปมา เป็นการเดินทางที่แทบลืมเวลาไปเลย เมื่อใดที่รถขับผ่านลำธาร เราจะหยุดลงไปเล่นน้ำ บ้างก็ถ่ายภาพ เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็มาถึงศูนย์อพยบ ระยะทางประมาณ 17 ก.ม. จากที่นี่เราได้รับทราบว่าเส้นทางไปท่าตาฝั่งถูกน้ำเซาะขาด หลายจุดไม่สามารถผ่านไปได้ เพื่อความแน่ใจเราจึงส่งทีมสำรวจไปดูเส้นทาง ปรากฎเป็นดังที่ได้รับรายงานจริงๆ ความเศร้ามาเยือน วันนี้เราคงไม่ได้เห็นแม่น้ำสาละวินเป็นแน่แท้  โปรแกรมจึงเปลี่ยนไปเป็นขับรถเข้าเยี่ยมชมหมู่บ้านแทน

ก่อนเข้าไปพวกเราก็จัดแจงกับอาหารกลางวันริมลำธารหน้าหมู่บ้าน ซึ่งได้รับความสนใจจากพวกเด็กๆในหมู่บ้าน จับกลุ่มเกือบ 20 คนมองดูเราเหมือนเป็นของแปลก ส่วนเราก็มองดูเด็กๆเหล่านั้นเป็นของแปลกเหมือนกัน เรายกกล้องขึ้นถ่ายรูป เด็กๆพากันหลบ บางคนก็นอนราบไปกับพื้น บางคนก็แอบข้างหลังเพื่อนบ้างก็แอบหลังต้นไม้ พอเราเอากล้องลง ก็พากันมายืนรุมดูเราเมือนเดิม เราก็ยกกล้องขึ้น ก็แตกฮือ เลยกลายเป็นเรื่องเล่นสนุกสนานระหว่างเรากับเด็กๆไป หลังอาหารกลางวัน พวกเราขับรถข้ามลำธารเข้าสู่หมู่บ้าน เพียงไม่ถึงร้อยเมตร ภาพเส้นทางที่เป็นลำธารตื้นๆพื้นเป็นกรวดหินกลมมัน ขนาบด้วยหมู่บ้านชาวกระเหรี่ยง ที่ปลูกไล่ขึ้นไปจากชายเขา มันเป็นความสวยงามกลมกลืนระหว่างวิถีชีวิตผู้คนกับธรรมชาติ ไม่น่าเชื่อว่าแม่ฮ่องสอนเมืองที่เรามาจนนับครั้งไม่ถ้วน จะมีสถานที่สวยงามแอบซ่อนอยู่ เส้นทางที่ลำธารคือถนนผ่านหมู่บ้านที่ยาวไกล ถ้าลงเดินจะต้องใช้เวลา 3-4 ชั่วโมง ผ่านโรงเรียนอนุบาล ประถม มัธยม ที่แยกกันเป็นสัดส่วน ร้านค้าขายเล็กๆ และภาพที่เห็นเสมอคือภาพสาวชาวกระเหรี่ยง ที่ผูกผ้าให้ลูกนั่งอยู่ด้านหลัง 
กองคา อาจเป็นแม่น้ำหรืออาจเป็นเพียงลำธารเล็กๆ ที่ใหลหล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนมากมาย แต่เวลานี้มันมีความหมายสำหรับคนเดินทางอย่างเรา
กับความทรงจำที่สวยงามบนถนนแห่งสายน้ำนี้