Ύμνος ρια'.
Εις την Ηώ
της νοητής ημέρας.
Μαρίαν την
άχραντον δεύτε τιμήσωμεν
ως μόνην κυήσασαν
Χριστόν τον Κύριον
τον
φύσιν ανθρώπινον ανακαινίσαντα,
παρθένον τε
μείνασαν αδιαλώβητον.
Συ μόνη, Θεόνυμφε,
τον υπερύψιστον
ωλέναις
εβάστασας σάρκα γενόμενον,
Συ όντως επάξιον
όχημα πέφηνας,
αιώνων ανύμφευτε
του παντοκράτορος.
Θανάτου
το κράτος αράς τε απόφασιν
Χριστόν συλλαβούσα,
Μαρία, κατήργησας
ζωήν δε την
άληκτον πάσιν εκύησας·
διό σου την
άχραντον σέβομεν γέννησιν.
Αγία Θεόνυμφε,
σκηνή αμόλυντος
η στάμνος
η πάγχρυσος, όρος το άγιον,
το όλως κατάσκιον
και αλατόμητον,
οι πόθω τιμώντες
Σε, Σε μακαρίζομεν.
Θεόν αληθώς
ημίν σαρκί εκύησας
πατρός ομοούσιον
λόγον συνάναρχον·
διό Θεοτόκον
Σε επονομάζομεν,
φωνήν την
κατάλληλον Σοι προσαρμόζοντες.
Ύμνος ριβ'.
Εις την άμπελον
την εξανθήσασαν τον βότρυν τον πέπειρον.
Εφάνης πύλη
νοητή, Παρθένε, της Ανατολής
της Ουρανόθεν
επί γης επιφανείσης τοις βροτοίς
εκ Σου Θεοχαρίτωτε
υπέρ λόγον και έννοιαν·
διό οι φωτισθέντες
Σε υμνούμεν και γεραίρομεν.
Πεποικιλμένη
αρεταίς παρέστης Συ εκ δεξιών
του βασιλέως
του παντός ως ένδοξος παντάνασσα
και πάντα
όσα βούλεσαι ως Θεομήτωρ δύνασαι·
διό και καθικέτευε
τον Σον Υιόν υπέρ ημών.
Πταισμάτων
ρήξον τας σειράς τη παρρησία Σου Αγνή,
των μελωδούντων
ευσεβώς, Θεόνυμφε, τον τόκον Σου
και τούτους
καταξίωσον εν παρρησία εύχεσθαι
προς τον φιλάνθρωπον
Θεόν και των κακών απέχεσθαι.
Αγιωσύνης τέμενος
υπάρχουσα, Θεόνυμφε,
τον λόγον
τον πανάγιον τον πάντας αγιάζοντα
τον τω πατρί
συνάναρχον αγνή εκυοφόρησας
διό και Θεοτόκον
Σε πρεπόντως ονομάζομεν.
Γνώμη και στόματι,
αγνή, φρονούντες Θεοτόκον Σε,
ομολογούμεν
πάνσεμνε οι σεσωσμένοι διά Σου,
τον ποιητήν
και Κύριον και βασιλέα γαρ Χριστόν,
τον σάρκα
περιθέμενον παρθένε απεκύησας.
Ωραίος κάλλει
ο καρπός της Σης κοιλίας άμωμε,
και παρά πάντας
έκλαμπρος, ως Λόγος υπερούσιος
Συ γαρ παρθένε
τέτοκας Θεόν ενανθρωπήσαντα
διά το σώσαι
τον Αδάμ. Όθεν Σε μεγαλύνομεν.
Ύμνος ριγ'.
Εις την πύλην
του αϊδίου φωτός.
Δέσποινα,
Δέσποινα μήτερ, αντιβαλώ λύτρωσαί
με των ρυπαρών
λογισμών μου και ενθυμήσεων φαύλων,
ότι μολύνουσι
ταύτα απάσας μου τας αισθήσεις
και εκταράττουσι,
κόρη, τας της ψυχής μου δυνάμεις.
Οίμοι! Τι
γένωμαι ήδη ή τι ποιήσω ο τάλας;
Τοις πάθεσιν
εδουλώθην από νεότητος όλος.
Άρα δυνήσομαι
ήδη δείξαι καρπούς μετανοίας;
Η γαρ συνήθεια
μόνη και προ του πλάνου πλανά με.
Της μετανοίας
μοι πύλας υπάνοιξον, Παναγία,
πύλη φωτός
αϊδίου του ανεσπέρου και θείου
και των παθών
της ψυχής μου της ταπεινής και αθλίας
την είσοδον,
Θεοτόκε, απόκλεισον δέομαί σου.
Σε ικετεύω,
Παρθένε, αντιλαβού μου και ρύσαι,
τον Κύριόν
μου δυσώπει εκ δεξιών αυτού στήσαι.
Και μη ελέγξη
τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων,
αλλά συντάξη
με, Κόρη, εν τω χορώ των δικαίων.
Δάκρυα δίδου
μοι, κόρη, συντετριμμένην καρδίαν
εξομολόγησιν
πάσαν, αγνή, των βεβιωμένων,
ίνα τη Ση
βοηθεία εν μετανοία διέλθω
τον χρόνον
τον της ζωής μου και τύχω της σωτηρίας.
Παρθενομήτωρ
αγία μόνη πανύμνητε κόρη
απάλλαξόν
με του μώμου παντοίων ανομημάτων,
αγίασον την
ψυχήν μου τον νουν μου και την καρδίαν,
και λύτρωσαί
με του σκότους και της φρικτής καταδίκης.
Ύμνος ριδ'
Εις την Θεοχαρίτωτον
Κόρην.
Προφήται προεκήρυξαν
σύμβολα Σης γεννήσεως
καταμαθόντες
πόρρωθεν ταύτα, Παρθένε, μυστικώς
και επιπνοία
Πνεύματος τω κόσμω προκηρύξαντες
ων τας εκβάσεις
οι πιστοί ορώντες νυν θαυμάζομεν.
Μήτηρ Θεού
γεγένησαι ασυνδυάστως άχραντε
του εκ Πατρός
εκλάμψαντος άνευ ωδίνων μητρικών
όθεν και Θεοτόκον
Σε πιστώς ανακηρύττομεν
και γαρ τον
Λόγον του Θεού σεσαρκωμένον τέτοκας.
Ο αίτιος του
σύμπαντος το είναι πάσι παρασχών
σαρκούμενος
το καθ' ημάς Σε ως αιτίαν έσχηκε
Θεοκυήτωρ
άχραντε παρθένε παναμώμητε·
διό και Θεομήτορα
πρεπόντως Σε κηρύττομεν.
Παρθένε Σε
οι ευσεβείς παναληθώς γινώσκομεν
των ιαμάτων
την πηγήν την αενάως βρύουσαν
και τοις πιστώς
τη σκέπη Σου προστρέχουσι, ως οίδαμεν,
ταχέως φιλαγάθως
τε την ίασιν παρέχουσαν.
Τον ζωοδότην
τέτοκας της σωτηρίας αίτιον
τον αιωνίαν
λύτρωσιν αγνή ημίν δωρούμενον
τοις Θεοτόκον
αληθή πανευλαβώς κηρύττουσι
και ανυμνούσι
Σε πιστώς και πόθω μακαρίζουσιν.
Ύμνος ριε'
.
Τη εκλεκτή
των γενεών.
Η κλίμαξ η
ο ύψιστος κατέβη, κόρη, προς ημάς
θέλων επανορθώσασθαι
εξ άκρας αγαθότητος
την φύσιν
την ανθρώπινον διαφθαρείσαν πάθεσι,
Συ νυν αριδηλότατα,
Παρθένε, ώφθης άπασιν.
Το απ' αιώνος
τηρηθέν απόρρητον μυστήριον
και προ αιώνων
τω Θεώ παρθένε γινωσκόμενον,
χρόνων των
επεσχάτων νυν εν Ση νηδύϊ άχραντε
το πέρας αναδέδεικται,
Θεοκυήτωρ, ειληφός.
Ελύθη η κατάκρισις
αράς της πάλαι, Δέσποινα,
τη μεσιτεία
Σου αγνή, Παρθένε παναμώμητε·
επί Σοι γαρ
ο Κύριος οφθείς την ευλογίαν νυν
πάσιν ημίν
ανέβλυσε Θεός ως υπεράγαθος.
Καρδία νω και
στόματι ψυχή τε Σε ομολογώ
πανευσεβώς
Θεόνυμφε παρθένον Θεομήτορα·
Σοι γαρ ο
υπεράγαθος τη εκλεκτή των γενεών,
κόσμω οφθήναι
βουληθείς σκηνώσαι ενηυδόκησεν.
Ο κτίσας εκ
του μηδενός τον κόσμον αειπάρθενε
εκ Σου κτισθήναι
της αγνής ως αγαθός ηυδόκησεν,
προς σωτηρίαν
των πιστών των Σε Θεοκυήτριαν
ομολογούντων
πάναγνε και ανυμνούντων Σε πιστώς.
Υμνούσιν υπερκόσμιοι
χοροί, αγνή, τον τόκον Σου
τη σωτηρία
των βροτών γηθόμενοι, Θεόνυμφε,
τον ευ φρονούντων
περί Σου και Θεοτόκον αληθώς
ομολογούντων,
άχραντε Μαρία αειπάρθενε.
Ο Ησαΐας ράβδον
Σε, Παρθένε, επωνόμασεν
εξ ης ημίν
εβλάστησεν άνθος ωραίον, ο Χριστός,
προς σωτηρίαν
γηγενών και άφεσιν αμαρτιών
των
Σε Θεοκυήτριαν ομολογούντων ευλαβώς.
Ύμνος ριστ'.
Εις την αγνήν
και άμωμον Παρθένον.
Παναγία Παρθένε
ελέησον
και παντοίων
κινδύνων διάσωσον,
τους προσφεύγοντας
πόθω ικέτας Σου
και την Σην
αιτουμένους αντίληψιν.
Ως γαρ Μήτηρ
Θεού του Παντάνακτος
πάντα δύνασαι
όσα και βούλεσαι,
διό σώζε πρεσβείαις
Σου Δέσποινα
τους θερμώς
Σε, αγνή, ικετεύοντας.
Απορήσας εκ
πάντων κατέφυγον
προς την Σην
ευσπλαγχνίαν φιλάγαθε,
την ελπίδα,
πιστών καταφύγιον,
των βοώντων,
Παρθένε, το ήμαρτον.
Των πταισμάτων
την λύσιν παράσχου μοι
Σαις πρεσβείαις
προς Κύριον εύσπλαγχνε
και παντοίων
κινδύνων με φύλαττε
και παθών
ψυχοφθόρων απάλλαττε.
Το δασύ και
κατάσκιον όρος ει
όπερ είδε
προφήτης Θεόληπτος
εξ ου Κόρη
προήλθεν ο άγιος,
και τον τόκον
τον Σον προετύπωσεν.
Ως κατείδε
Σε πάλαι πανάχραντε
ο προφήτης
ως πύλην προσβλέπουσαν,
προς το φως
το ανέσπερον, έγνωκε,
ως την μόνην
Θεού οικητήριον.
Συ Παρθένε
εβλάστησας ράδαμνον
της
Θεότητος άνθος αϊδιον
τον Υιόν τω
Πατρί ομοούσιον
και βλαστόν
ενυπόστατον άχρονον.
Συ τον ένα
πανύμνητε ήστραψας
τρισηλίου
της δόξης απαύγασμα,
τον Χριστόν
τον μυούντα πιστεύοντας
Θεαρχίαν την
μίαν Τρισήλιον.
Ως αγνή και
Παρθένος και άμωμος,
Υιόν τέτοκας
τον εκλυτρούμενον,
της φθοράς
και κινδύνων και θλίψεων,
και ζωήν χαριζόμενον
άληκτον.
Ύμνος ριζ'.
Εις την θερμήν
πρεσβείαν των Χριστιανών την Παναγίαν.
Τον νουν και
την ψυχήν και την συνείδησιν
φθαρέντα με
κακοίς και μολυνθέντα με
και όλον όντα
με γυμνών των αγαθών
της ευσεβείας
έργοις κατακόσμησον.
Κακών επλήσθην
και παντοίων λογισμών
αλλοτριούντων
με Παρθένε του Θεού·
μετανοούντα,
κόρη, μη παρίδης με,
αλλά κυβέρνησόν
με και διάσωσον.
Πρεσβείαις
Σαις ρυσθείην Κόρη άμωμε
οργής, παθών,
πυρός, γεέννης χαλεπής
κακώς ανθρώπων
και εχθρών μου πονηρών
και σχοίην
σωτηρίαν μήτερ συμπαθή.
Ως μήτηρ του
Κυρίου, Δέσποινα αγνή,
δυσώπει τον
Υιόν Σου του ρυσθήναι με
παντοίων εκ
κινδύνων πάσης προσβολής
τον εκ γαστρός
μητρός μου πεποιθότα Σοι.
Όλη καλή Θεοκυήτωρ
γέγονας
και νύμφη
του παμβασιλέως άσπιλος.
Συ πλήρωσόν
με έργων αγαθών
και δείξον
με εργάτην θείων εντολών.
Παρθένε την
ψυχήν μου ολισθήσασαν
εις βάθη απωλείας
απολύτρωσαι
ως ο Θεός
Σου τον προφήτην Ιωνάν
και εις οδόν
της σωτηρίας άγαγε.
Τη θεογενεσία
ευρηκότες νυν
τον λυτρωτήν
του κόσμου τον Θεάνθρωπον
στολήν της
αφθαρσίας ενεδύθημεν
και της φθοράς
την πρώτην εξεδύθημεν.
