Groote Weiver, Krommenie, 20-9-2002

Het was op Lappendag (laatste dag v/d Hoornse kermis en traditionele veeldrinkdag) dat onze basman Joost in cafeetje Swaf regelneef der Kift en Hoornaar-sinds-kort Marco Heyne tegen het lijf liep. Of het fikse aantal genuttigde bieren hierop van invloed is geweest laat ik in het midden, maar ze kwamen overeen dat het eens leuk zou zijn om de Sack-o'-Woes (of in Marco's woorden: Sack-o'-Woose) samen met de Trots v/d Zaanstreek neer te zetten. Marco draaide ons zelfbak-CD'tje daags in de auto en onze punkrok leek hem een leuke afwisseling met de Hoogstaande Cultureel Verantwoorde kunstluizenkolonies waar De Kift anders vaak het podium mee deelt. Ik zag het zowiezo wel zitten; heb ooit nog eens een tijd Nikkelen Niels bij de mannen uitgehangen en had ze al enige jaren niet gezien/ gehoord.

Toevallig kwam ons rond dezelfde tijd ter ore dat over luttele weken De Kift de Groote Weiver te Krommenie aan zou doen. Aangezien wij de vinger-in-de-pap-hebbers van dit sympatieke kraakhonk kennen was er binnen no time wat geregeld (wat heet, we spraken de voicemail in en drie dagen later hing het affiche in onze stamkroeg te Hoorn ons te verrassen!).

Toen we arriveerden waren de Kifterds net uitgesoundcheckt. Na wat handengeschud en gehoegaathetermee kon onze van tevoren uitgedokterde Soundcheck Scam in aktie treden: daar we van tevoren wisten dat de geluidsman der Weiver (evenals de meeste van zijn collega's!) er op staat dat de gitaarversterkers op fluistervolume gezet worden, hadden we bedacht om hem gewoon zijn zin te geven om dan, come showtime, de boel gewoon zo hard te zetten als nodig is! We stemden onze apparatuur af op een absurd laag geluidsnivo. Dit was nog te hard, het moest nog zachter, hij zou de gitaren wel over de monitors zetten. Okee, nog zachter. Een oorverdovende feedback weerklonk. "Sorry, ik kan de gitaren niet harder over de P.A. zetten, jullie drummer drumt te hard!" Jezus kristus, deze logica sloeg alles wat ik tot dan toe had meegemaakt op geluidsgebied!

Ondanks dat wij in het geheim de oplossing al hadden (maar dit zou pas tijdens de eerste noot v/h optreden openbaarheid worden!) had ik na afloop van deze soundcheck toch behoorlijk de P in. Ik bedoel, de goede man is vast - evenals het andere Weiver-volk - hartstikke aardig, maar je speelt toch even met de gedachte je gitaar in te ruilen voor een houten fluitje om voor altijd van het gezeur af te zijn. Gelukkig kon ik mijn ongenoegen verdrinken in 1 van de heerlijke bieren die de Weiverbar schenkt (wegens Bobschap bleef het voorlopig bij 1).

Het liep al aardig vol in de bar, vooral wat oudere types (waarschijnlijk ooms, tantes en andersoortige verwanten der Kift-leden daar het voor hun een thuiswedstrijd was). Moeder Heyne stond achter de (immense) mersh-tafel en bood aan ons singletje te verkopen. Graag, al viel ons kleinood een beetje in 't niet bij de uitstalling aan prachtig in elkaar gezette Kift-CD's, albums en t-shirts.

Goed, we klommen het podium op, draaiden de volumeknoppen een halve slag naar rechts en hakten erin met het "stop & ga"-vehikel Away From Me (a.k.a. in Jochem-taal "tadadata-deng, tadadata-deng") Meteen klonk het precies zoals het moest klinken, nl. hard (niet te hard, gewoon goed hard), en de stemming zat er bij ons in een poep & een scheet in. Het "ooms en tantes"-publiek stond een beetje raar te kijken maar er waren hier en daar wat pockets van jonge punkies die het leken te waarderen. We speelden over de Kift-spullen en hun Fender Twins klonken lekker ruig, veel beter dan onze aftandse troep (als we ooit rijk worden gaan we er meteen twee kopen!). Ik hoorde niks van mezelf over de monitor, daarentegen stond bij wijze van compensatie het Joost en Robert-schreeuwkoor juist weer keihard (maar ik mag niet klagen, saboteur van het vantevoren secuur uitgebalanceerde geluid als ik ben). We rausten de set er lekker doorheen, met als afsluiter de wereldpremiere van nieuw nummer Six o' Clock Dumbfuck (ging zowaar goed). Na afloop werden we met lof overladen door de Kift (Ferry had het over "wiskundige precisie"!), een hele eer want de mannen kennen hun punkklassieken.

Tijd om het tweede bier v/d avond te happen en klaar te staan voor de set van de Kift, die volgens oud gebruik in het stramien "langzaam optrekken en dan voluit" te werk gingen. Het eerste gedeelte bestond uit nummers van een beetje voortkabbelend slag, en daar we af en toe wat met onze Zaanse vriendjes stonden te keuvelen kreeg ik een beetje een "o ja, same old same old"-gevoel. Op een gegeven moment (de muziek was net op z'n zachtst) kwam Joost met een plankje bier de tussendeur door, luid iets zeggend tegen iemand die nog in de bar stond (iets in de trant van "Ja maar wij zijn veel knapper dan de Kift!"). Sssst! alom. Langzaamaan nam de intensiteit van muziek en declamatie toe, tot het gaandeweg het van de knapen bekende aan-de-grond-genageld-staan-niveau had bereikt. Tjonge jonge, wat een energie. Vergeleken hiermee kan menig heavy punkband met de staart tussen de benen terug naar de kleuterschool. Ik was in mijn Kift-dagen nooit zo dol op het gekmakende van-banjo-naar-saxofoon-en-dan-weer-naar-gitaar-en-dat-in-1-nummer-geswitch, dus moest ik erg lachen om een nieuw nummer waarbij dat van-instrument-wisselen tot in het absurde werd doorgevoerd (het complete instrumentarium ging een keer of vijf de hele band door van hand tot hand, en dat zonder een steek te laten vallen!). Kortom, weer een prachtkonsert van de knapen.

Ter afscheid spraken we af misschien nog eens wat samen te regelen. Ben benieuwd welk etablissement dat gaat worden (we houden u op de hoogte)...

Niels