| Kooien |
| Vergeleken met vroeger, toen de agaporniden in op de grasparkiet afgestemde kooien werden gehouden, zijn er veel geschikte onderkomens in de handel. Men schaft bij voorkeur de grootst mogelijke kooi die het budget toelaat aan. Agaporniden zijn buitengewoon actief en hebben veel bewegingsvrijheid nodig. Bij de aanschaf moet men nagaan of de kooi ook echt geschikt is voor een agapornis. De kooi voor een Ara is ongetwijfeld ruim genoeg, maar de tralies staan zo ver van elkaar dat uw agapornis er vrolijk in en uit zal vliegen. Let dus ook goed op het traliewerk. Een kooi met horizontale en verticale tralies is het beste, ze kunnen dan naar hartelust klimmen en hangen. De voorkeur heeft een eenvoudig rechthoekig model waarbij de lengte groter is dan de hoogte, zo heeft de vogel ruimte om te vliegen. Er horen minimaal een water- en een voerbakje in de kooi te staan. Om te voorkomen dat het zaadmengsel vervuild raakt, is het beter afzonderlijke bakjes voor zaad, fruit en grit neer te zetten. Verzuim bij de inrichting niet een schommel, een ladder en wat andere attributen te plaatsen. De speelse agaporniden zijn dol op afleiding. Agaporniden knagen overal aan. Geplastificeerd traliewerk of gaas is daarom af te raden. Gegalvaniseerd materiaal voldoet het beste. In de kooi horen zitstokken van verschillende dikte te zitten. Dit houdt de vogelpoten sterk en gezond. Ook hier is plastic taboe. Voor de stokken gebruikt men in elk geval hout. Dit mogen ronde stokken zijn, maar vooral takken zijn zeer aan te bevelen voor dit doel. Is er geen bos of park in de buurt, dan kan men ze gewoon in de dierenwinkel kopen. Jonge takken van fruitbomen- echter niet van de kerseboom - en wilgetakken hebben de voorkeur. Vermijd met insecticiden bespoten materiaal. |
| Volieres |
| Er zijn volieres in alle soorten en maten. De keuze van een bepaald type hangt in hoge mate af van de plannen die men met de agaporniden heeft. Allereerst wordt de plaats van het bouwsel bepaald. Het is ideaal wanneer de voliere vanuit het huis te zien is en bovendien met haar open zijde naar het zuiden ligt. Dit laatste geeft meer beschutting tegen wind en levert 's morgens - wanneer de vogels op hun actiefst zijn - het meeste zonlicht. De voliere mag niet onder bomen staan. Er zouden dan andere vogels en dieren precies boven de buitenvlucht kunnen komen zitten, en dat brengt maar onrust onder de volierevogels. Het dichte nachthok is bij voorkeur van steen, hoewel hiervoor ook dikwijls hout wordt gebruikt. Het dak van een buitenvoliere loopt schuin af. De buitenvlucht, die op een deugdelijke fundering hoor te rusten, is hermetisch afgesloten. Ook in de voliere horen zitstokken van verschillende dikte aanwezig te zijn. Als materiaal worden ronde stokken of jonge takken gebruikt. Takken verdienen de voorkeur. De vogels kunnen er aan knagen en er repen bast aftrekken om hun nest mee te kunnen bouwen. Het kunnen knagen op takken helpt snavel en nagels op de juiste lengte te houden. Rondom het vogelverblijf kan men struiken en bloemen planten. Dat staat ook heel decoratief. De voliere zelf kan men beter niet beplanten. De vogels knagen het groen aan en bevuilen het alleen maar. Het verblijf zou zo een vieze, verslonsde indruk gaan maken. |