parmağının tadına bakan ben :- )

YAŞAM ÖYKÜM

Biricik annem 15 yaşında evlenip 21 yaşında 4 kız annesi olunca bir daha çocuk yapmama kararı almış..Bu kararını 10 yıl uygulamış.Babamın mesleği gereği Doğu Anadolu hariç Türkiye’nin diğer bölgelerindeki Çimento Fabrikaları’nın olduğu yerlerde üç-beş sene aralıklarıyla yaşarlarken, etraftakilerin (özellikle babaannemin) ‘vah zavallı bu kadar kızın var bir oğlun bile yok, kocanın ocağını söndürmüşsün’ teraneleri üzerine, annem 10 yıl aradan sonra ‘belki bir oğlum olur’ diye bir kez daha anne olmaya karar vermiş...

Babamın Çimento Fabrikalarındaki son görev yeri olan Adana’da, emekli olup Gaziantep’e yerleşme ve orada yeni doğacak bebeği dünyaya getirme kararı alınmış...Birkaç ay sonra tüm aile Gaziantep’e taşınmış...

Yıldız Ünv. İnşaat Müh. Böl. mezunu babam, çocukken içine dalıp çıkamadığım Ev Dekorasyonu kitaplarından birindeki bir Amerikan tarzı dublex evin aynısını daha önce bu şehirde yaptırmış olması sebebiyle, içindeki kiracı çıkarılarak bu eve taşınılmış...

-Bir zaman sonra-

Takvimlerin 25 ocak tarihini gösterdiği bir gün, evimizin üst katındaki salonunda kuzenime nişan töreni yapılırken, annemin sancıları başlamış...Eve getirilen Belediye Ebesi ile alt kattaki oturma odasında annem doğuma alınmış...Saat tam 11. 40 civarı ebe hanım elinde tuttuğu kız çocuğunu anneme göstermiş... Anneciğim yine kızı oldu diye üzülmüş birazcık...Annanem ve babannem daha çok üzülmüşler...Bu sırada annem ‘karnımın bir tarafı dolu duruyor’ diyecek olmuş... Ebe hanım bunu doğrulamış ‘bir bebek daha var, ikiz doğum yapıyorsun’ demiş...

Annanem beni sarıp sarmalayıp bir kenara bırakmış...Gözlerim doğduğum anda fıldır fıldır bakıyormuş...Annemin ikinci doğumunu durup öylece izlemişim...

Zavallı anneciğim ters gelen ikinci bebeğini doğum yaparken ölümle burun buruna gelmiş... Bebeğin alt kısmı beline kadar dışarı çıkmış ama bir türlü tam olarak vücudu çıkamıyormuş... Annem bayılmış...Odada bulunan bütün kadınlar ‘zavallı! oğlu doğarken ölecek galiba’ diye ağlaşmışlar...Bir buçuk saat kadar uzun bir aradan sonra kardeşim nihayet dünyaya gelebilmiş...Bir süre sonra da annem kendine gelmiş...Üst kattaki nişan töreninde bulunan insanlara haber verilmiş...Babam merdivenleri üçer beşer atlayarak inmiş...Ebe hanıma yüklü bir bahşiş vermiş...Bütün ilgi kardeşimin üzerineymiş.Ben hala bir kenarda olanları izliyormuşum...Bir süre sonra beni de hatırlamışlar ve kardeşimle ikimizi yan yana yatırıp annemin dinlenmesi için evi boşaltmışlar...

Doğduğum gece acıkmış olmalıyım ki, yaygarayı koparmışım...Ayşen ablam göbek kordonum dışarıda sallanırken beni havaya atıp hop hop hoplatıyormuş ki, uykusundan uyanan annanem bunu görünce ablama çok kızmış... ben de hoplama zevkimden mahrum kalmışım...

Ayaktaki ben

-İsmim-

Ablamlara Gülşen, Ayşen, Nurşen ve Tekşen isimleri konulduğu için, annem yine ‘şen’ le biten bir isim arayışına girmiş...Bir gün mutfak duvarındaki saatli maarif takvimi imdadına yetişmiş... Erkek ismi; Ruşen yazılı imiş... Annem de hamileliği süresince kızım da olsa, oğlum da olsa ismini Ruşen koyacağım diye karar almış...Ancak hem kızı hem de oğlu olunca bu isim bana kalmış ve kardeşime Tuncer ismi verilmiş...

-Sonrası-

Sonrası; en küçüğü benden 10 yaş büyük 4 ablayla ve bir erkek kardeşle geçen bir çocukluk... Çocukken cin gibi olduğum söylenir... Yaramaz bir çocuk değilmişim ama çabuk kavrayan, pek çok ilki çabuk gerçekleştiren bir çocukmuşum...Örneğin; ben 6 aylıkken yürümüşüm, ikiz kardeşim 1,5 yaşına kadar peşimden emekleyip durmuş...

Üç dört yaşlarımdan sonrasını iyi hatırlıyorum...

Annem kardeşimle beni bir örnek giydirirdi...Dışarı çıktığımızda tombik yanaklarımızdan makas alan, saçımızı okşayan insanlar olurdu.Neşeli ve mutlu çocuklardık...Ama ben kıskanç bir çocuktum... Erkek kardeşime çoğu zaman daha farklı bir ilgi olurdu ve ben onu çok kıskanırdım... Kıskançlığım kardeşime zarar verme ya da onu acıtma boyutunda olmadı hiç... Ama daima her şeyi ondan önce yapma gereği hissettim...İlk mantar tabancası alındığında kardeşim korkmuştu, ben hemen elime alıp bütün cesaretimle pat diye patlatmıştım...Sonra ilk bisiklete binen, ilk okumayı söken ben oldum...Okul yıllarımda liseye kadar kardeşimle aynı sınıfta okuduk ve ben hep ondan daha çalışkan, daha başarılı ve daha aktif bir öğrenci oldum... Lisede kardeşim teknik liseyi seçti, ben düz liseye geçtim.Yine de başarılı bir öğrenci olsam da, nedense o eski hırsım bir daha hiç olmadı... Sebebini anlıyorsunuzdur...

Kardeşimi çok kıskanmama rağmen o kadar da çok severdim... Hala da öyle...

Bilin bakalım hangisi kız?

-Lise sonrası-

Liseden sonra Dicle Ünv. Eğitim Fak. İngilizce Bölümü’nü kazanıp Diyarbakır’a gittim...Üçüncü sınıfın ilk yarı yılı geçirmiş olduğum bir rahatsızlık sonucu kabul edilmeyen sağlık raporum yüzünden okuldan ayrıldım.Birkaç ay sonra evlendim...Eşimin asker olması sebebiyle yeni bir ortam ve yeni bir yaşam tarzının içine girdim...

Anne oldum.Ama içimdeki okuma arzusunu hiçbir zaman köreltemedim.Kızım küçükken daktilo kursuna ve el sanatları kursuna gittim.Yerel bir televizyonda program hazırlayıp sundum...Baktım bunlar beni kesmiyor...Yaşadığım yerler; küçük yerler, imkanlarım kısıtlı...Buna rağmen yeniden okumaya karar verdim...Anadolu Ünv...A.Ö.F. İş İdaresi (lisans) ve Anadolu Ünv...A.Ö.F. Ev İdaresi (önlisans) Bölümlerini bitirdim... 7 yıl lise ve ilköğretim okullarında sözleşmeli öğretmenlik yaptım...Daha sonra şans yüzüme güldü ve Ağrı’da bir ilköğretim okulunda öğretmenlik yaptığım sırada çıkmış olan Af Kanunu’na istinaden Diyarbakır’daki ayrılmış olduğum okuluma geri döndüm...35 yaşımda Dicle Ünv. Eğitim Fak. İngilizce Bölümü’nden bölüm 4. sü olarak mezun oldum. KPS Sınavı’nın 65 barajına, almış olduğum 60 puanla yenik düştüğüm için hala işsiz bir ünv mezunu olarak yaşamımı sürdürmekteyim...

Bu kadar okul bitirmeme rağmen okuma sevdamdan vazgeçmiş değilim. Bir gün yaşayacağım yerlerde imkan bulabilirsem Televizyon-Sinema okumak istiyorum.

-Yazma tutkum-

Niye yazıyorum bilmiyorum ama çocukluğumdan beri sürekli yazıyorum... Belki sembollerin cazibesi, belki söylemek istediklerimi dile getirme yöntemi, belki alışkanlık... Belki de hepsi.

Çocukluğumdan beri kısa öyküler yazıyorum...Bunun dışında mektup yazmayı da çok sevdim. Sahiplerine hiçbir zaman ulaşmayan mektuplar yazarken büyük keyif aldım.94 yılından beri senaryo yazımına ağırlık vermekteyim...Ayrıca şiir, deneme ve anılar yazıyorum... Anneannemin yaşamından yola çıkarak bana kadar gelen 3 kuşağın hayatını konu alan bir roman yazımının hazırlık aşamasındayım.

ÖZGEÇMİŞİM

Adım Ruşen Ergün...36 yaşındayım, Gaziantep'liyim.16 yıllık evliyim.Eşimin görevi nedeniyle güzel ülkemizin bir çok yöresinde yaşama fırsatım oldu.Şu anda Tekirdağ 'da bulunmaktayım.14 yaşında bir kızım var.Adı Melis...

Öğrenim hayatım:

*İlkokul: Gaziantep-Aliye Ömer Battal İlkokulu

*Ortaokul:Gaziantep-Gazi Orta Okulu

*Lise:Gaziantep Lisesi

*Üniversite:

1- Anadolu Ünv.A.Ö.F. İş İdaresi Böl.

2-Anadolu Ünv.A.Ö.F. Ev İdaresi Böl.

3-Dicle Ünv.Eğitim Fak.İngilizce Böl.

(4. olarak Tv-Sinema okumak istiyorum.Umarım onu

da bir gün buraya eklerim. )

Gittiğim kurslar:

*Kayseri-Kocasinan Halk Eğitim Merkezi-Daktilo kursu

*Kayseri-Melik Gazi Halk Eğitim Merkezi -El sanatları kursu(2 yıl)

*Keşan-Halk Eğitim Merkezi-El sanatları kursu

*Keşan-Kız Meslek Lisesi-El sanatları kursu

*Diyarbakır Sanat Merkezi-Belgesel sinema atölye çalışmaları

*Diyarbakır Sanat Merkezi-Sinema Kulübü

İş hayatım:

*1990-Kayseri-Kocasinan Halk Eğitim Merkezi İngilizce kursu öğretmenliği

*1994-Kayseri Erciyes Tv de hanımlara yönelik GÜNAYDIN KAYSERİ programının yapım ve sunuculuğu

*1994-Kayseri Erciyes tv de ‘MOZAİK’ yarışma programında yardımcı yönetmenlik

*1996-97 Keşan-Sağlık Meslek Lisesi İngilizce öğretmenliği

*1997-98 Keşan-Sağlık Meslek Lisesi / Raşit Efendi İlköğretim Okulu İngilizce öğretmenliği

*1998-99 Keşan-Zafer İlköğretim Okulu / Gazi İlköğretim Okulu İngilizce öğretmenliği

* 1999-2001 Ağrı İbrahim Çeçen İlköğretim Okulu İngilizce öğretmenliği