"Feqi Hüseyin’in Ardından“

Ölümüyle Kürt yurtsevelerini üzüntüye boğan Feqi Hüseyin’i 1966 yılında tanımıştım. O sıralarda üniversitede öğrenciydim. Yaz tatilini fırsat bilip Muş’a gitmiştim. Üniversite dönem arkadaşlarım olan Bitlisli üniversite gençleri, yanılmıyorsan konusu “Bitlis’in ve Doğu Anadolu’nun Kalkınması” olan bir açık oturum düzenlemişlerdi. İzlemem için beni de davet ettiler. Bitlis’e giderek Veysi Zeydanlıoğlu’na misafir oldum.

Kürdistan illerinde bu tür etkinliklere pek rastlanmazdı. Her şey yeni yeni başlıyordu. Konuşmacılardan Veysi Zeydanlıoğlu ile Şeyh Zeynelabidin İnan’ı kesin hatırlıyorum. Sanırım diğer ikisi de Dr. Cevdet Geboloğlu ve Eczacı Besim Bey idi. Tartışma Bitlis’in meşhur Çağlayan Kıraathanesinde yapılmıştı.

Açık oturumdan sonra, Bitlisli arkadaşlarım beni iki ilginç insanla tanıştırdılar. Bunlardan biri Demirci Namık Usta ve diğeri ise Feqi Hüseyin (Hüseyi Musa Sağnıç) idi. Feqi Hüseyin’in toplumsal ve ulusal sorunlara olan ilgi ve bilgisi beni şaşırtmıştı. O zamana kadar ünüversiteli gençlik arasında bu tür şeyler yaygın olduğundan ve halka inmediğinden, halk ta devrimce ve yurtseverlere buna uygun ad takmıştı: Telebeler.

Ben bir “telebe” olarak, benim gibi düşünen halktan iki kişiyle karşılaşmıştım. Bu benim için  büyük bir moral kaynağı olmuştu. Feqi ile bir ömür boyu sürecek dostluğum böyle başlamıştı.

Çelebi bir insan olan Feqi, gençlik heyacanıyla yaptığımız sivri çıkışları hoşgörüyle karşılar ve aynı zamanda kendine özgü eleştirilerde bulunmayı da ihmal etmezdi. O’na göre “üniversite öğrenciliği sırasındaki devrimcilik belirleyici değildi. Okul bitirip kariyer sahibi olduktan, evlendikten ve eli paraya değdikten sonra devrimci olarak kalınıyorsa bir değeri vardı”.

Bir fıkra küpü olan Feqi, düşünceleri anlatırken fıkralarla süslemeyi çok severdi. Bu O’nun vazgeçilmez bir uslubuydu. Üniversite gençliğinin devrimciliği ile ilgili bu iddiada bulunurken, hiç unutmadığım bu fıkrayı da anlatmıştı.